آخرین انار دنیا که شگفتیساز شد
رضا آشفته: شامگاه شنبه، دهم بهمن نمایش «آخرین انار دنیا» نوشته و کار ابراهیم پشتکوهی که برگرفته از رمان بختیار علی، نویسنده کُرد عراقی، است توانست در تالار مولوی شگفتی بیافریند؛ نمایشی که در مقیاسهای بینالمللی میتواند سنجیده شود و هر تماشاگری را در چهار گوشه دنیا متأثر کند. «آخرین انار دنیا» تراژدی مردم ستمدیده کُرد در عراق و مربوط به دوران ماقبل صدام است که البته این ستمها بعد از صدام هم همچنان تشدید شده بود و این گوشهای از این دردنامه کردان عراق است که بختیار علی در رمان خودش نوشته و ابراهیم پشتکوهی زحمت تبدیل آن به تئاتر را کشیده است. ابراهیم پشتکوهی همواره در وضعیتهای ذهنی نمایشهایش را شکل داده و به نظر میرسد که آخرین انار دنیا موفقترین نمایش او تاکنون بوده است. این موفقیت هم در زاویه دید و جنس نگاهش به مقوله مهمی چون جنگ است که مردم ستمدیده کُرد را در دوران صدام و پیش از او تحت فشار، شکنجه، اسارت، آوارگی و مرگ قرار میدادند. در این رمان و نمایش هم چنین مقولهای شکافته شده است. ابراهیم پشتکوهی در اجرا نیز اتکایش به موسیقی و بدن است و برای همین، هم بر آوازخواندن و اجرای موزیکال تأکید میکند و هم حضور بدن و اجرای فیزیکال مدنظرش خواهد بود که بتواند با بدنهای آماده تصاویر گویا و بههمپیوستهای را ایجاد کند. او دوست ندارد ایستا و کمتحرک باشد بنابراین مدام در ترکیبهای تصویری، بازیگران حضور فعال و پویایی دارند و میتوانند تصاویری بسازند که تأثیرگذار باشند. در این شب همچنین نمایش «نسل آخر» که کاری از سمانه زندی نِژاد و فرزانه سهیلی بود، خطوربطش به جنگ هم بود. در یک چارچوب که خانه است عدهای آدم در لباسهای مشترک و متفاوت نشستهاند. در حیاط حوض کوچکی است و یک کولر آبی که باید درست شود و این همه آن چیزی است که نمایش نسل آخر را میسازد. نمایش گنگ مینماید چون از هر آدم این خانه دو، سهنفری حضور دارند و زمانهای متعدد یک زندگی و شخصیت را بازی میکنند.
رضا آشفته: شامگاه شنبه، دهم بهمن نمایش «آخرین انار دنیا» نوشته و کار ابراهیم پشتکوهی که برگرفته از رمان بختیار علی، نویسنده کُرد عراقی، است توانست در تالار مولوی شگفتی بیافریند؛ نمایشی که در مقیاسهای بینالمللی میتواند سنجیده شود و هر تماشاگری را در چهار گوشه دنیا متأثر کند. «آخرین انار دنیا» تراژدی مردم ستمدیده کُرد در عراق و مربوط به دوران ماقبل صدام است که البته این ستمها بعد از صدام هم همچنان تشدید شده بود و این گوشهای از این دردنامه کردان عراق است که بختیار علی در رمان خودش نوشته و ابراهیم پشتکوهی زحمت تبدیل آن به تئاتر را کشیده است. ابراهیم پشتکوهی همواره در وضعیتهای ذهنی نمایشهایش را شکل داده و به نظر میرسد که آخرین انار دنیا موفقترین نمایش او تاکنون بوده است. این موفقیت هم در زاویه دید و جنس نگاهش به مقوله مهمی چون جنگ است که مردم ستمدیده کُرد را در دوران صدام و پیش از او تحت فشار، شکنجه، اسارت، آوارگی و مرگ قرار میدادند. در این رمان و نمایش هم چنین مقولهای شکافته شده است. ابراهیم پشتکوهی در اجرا نیز اتکایش به موسیقی و بدن است و برای همین، هم بر آوازخواندن و اجرای موزیکال تأکید میکند و هم حضور بدن و اجرای فیزیکال مدنظرش خواهد بود که بتواند با بدنهای آماده تصاویر گویا و بههمپیوستهای را ایجاد کند. او دوست ندارد ایستا و کمتحرک باشد بنابراین مدام در ترکیبهای تصویری، بازیگران حضور فعال و پویایی دارند و میتوانند تصاویری بسازند که تأثیرگذار باشند. در این شب همچنین نمایش «نسل آخر» که کاری از سمانه زندی نِژاد و فرزانه سهیلی بود، خطوربطش به جنگ هم بود. در یک چارچوب که خانه است عدهای آدم در لباسهای مشترک و متفاوت نشستهاند. در حیاط حوض کوچکی است و یک کولر آبی که باید درست شود و این همه آن چیزی است که نمایش نسل آخر را میسازد. نمایش گنگ مینماید چون از هر آدم این خانه دو، سهنفری حضور دارند و زمانهای متعدد یک زندگی و شخصیت را بازی میکنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.