|

همراه شو عزیز

جواد طوسی

این روزها به مناسبت دهه فجر شوروحالی در فضای فرهنگی- هنری‌مان به چشم می‌خورد. جشنواره تئاتر فجر را پشت‌سر گذاشتیم و جشنواره فیلم فجر آغاز شده و پس از آن جشنواره موسیقی فجر برگزار خواهد شد اما نکته سؤال‌برانگیز اینکه چرا فقط در بهمن‌ماه باید شاهد این شور و نشاط و حضور تجمع‌یافته فرهنگی در رشته‌های مختلف هنری باشیم و در بقیه ایام سال به‌جز چند جشنواره و رویداد موضوعی چندروزه و برگزاری هرازگاه و نصفه‌ونیمه چند کنسرت موسیقی، «عمدتا» با رکود و انفعال و بی‌انگیزگی مواجه هستیم؟ نمی‌خواهم در این روزها باز آیه یأس بخوانم ولی واقعیت این است که ما در دوران فترت به‌سر می‌بریم و با این نگاه و حس نوستالژیک در ایام فجر، بهار نمی‌شود. در همین یکی، دوماه اخیر دوبار جلسه شورای‌عالی داوری خانه سینما متشکل از صنوف سینمایی به‌لحاظ نرسیدن به حدنصاب برگزار نشد و این (با توجه به سابقه دیرین همکاری‌ام با این تشکل حقوقی) سابقه نداشته است. همین‌طور انتخابات اخیر شورای مرکزی کانون کارگردان‌های خانه سینما نیز به دلیل عدم استقبال اعضا، در اولین تاریخ اعلام‌شده انجام نشد. این بی‌تفاوتی و جداافتادگی یا ذهنیت منفی و نگاه پرسوءتفاهم و موضع‌گیری‌های دافعه‌آمیز را در رویدادها و تشکل‌های دیگر نیز می‌توان دید. موجودیت صنفی و جایگاه تاریخی انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی خانه سینما را فرد یا افراد حقیقی یا حقوقی عامدانه نفی می‌کنند و «بعضا» با کنایه پیشوند «موسوم» به انجمن منتقدان... را به کار می‌برند تا به خیال خودشان خوار و خفیفش کنند یا تشکلی جدید با عنوان «انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای انقلاب» اعلام موجودیت می‌کند. گویا که در انجمن قبلی همه گرایش به سینمای ضدانقلاب داشتند. اصلا نمی‌خواهم نگاهی تنگ‌نظرانه به این عزیزان داشته باشم و ضمن خیرمقدم، برایشان آرزوی موفقیت دارم، ولی این فاصله‌گذاری‌ها و عنوان‌تراشی‌ها بیشتر دیوارها را حائل‌تر می‌کند و سوءتفاهمات را دامن می‌زند. اخیرا در خانه موسیقی نیز شاهد کشمکش و صف‌آرایی و حال‌گیری‌های کلامی و رسانه‌ای بودیم تا حدی که دو یار قدیمی (محمدرضا شجریان و حسین علیزاده) که زمانی همکاری خوب و چشمگیری با هم داشتند، در برابر هم قرار گرفتند. خب چه شرایطی باعث شده که ما این‌قدر بی‌رحمانه نسبت به یکدیگر موضع نامنعطف و خصمانه پیدا کرده‌ایم و با چشم‌بستن بر دوستی و همکاری و ریشه‌های مشترک، برای هم شمشیر از رو می‌بندیم؟ مگر ما زمانی در همین روزهای پرشور و هیاهو، با حسی آرمانی و همدلی مشترک ندا سر نمی‌دادیم که «همراه شو عزیز» یا «ایران‌ ای سرای امید»... یا «ایران، خورشیدی تابان دارد... شوری دیگر در سر ماست...»؟

این روزها به مناسبت دهه فجر شوروحالی در فضای فرهنگی- هنری‌مان به چشم می‌خورد. جشنواره تئاتر فجر را پشت‌سر گذاشتیم و جشنواره فیلم فجر آغاز شده و پس از آن جشنواره موسیقی فجر برگزار خواهد شد اما نکته سؤال‌برانگیز اینکه چرا فقط در بهمن‌ماه باید شاهد این شور و نشاط و حضور تجمع‌یافته فرهنگی در رشته‌های مختلف هنری باشیم و در بقیه ایام سال به‌جز چند جشنواره و رویداد موضوعی چندروزه و برگزاری هرازگاه و نصفه‌ونیمه چند کنسرت موسیقی، «عمدتا» با رکود و انفعال و بی‌انگیزگی مواجه هستیم؟ نمی‌خواهم در این روزها باز آیه یأس بخوانم ولی واقعیت این است که ما در دوران فترت به‌سر می‌بریم و با این نگاه و حس نوستالژیک در ایام فجر، بهار نمی‌شود. در همین یکی، دوماه اخیر دوبار جلسه شورای‌عالی داوری خانه سینما متشکل از صنوف سینمایی به‌لحاظ نرسیدن به حدنصاب برگزار نشد و این (با توجه به سابقه دیرین همکاری‌ام با این تشکل حقوقی) سابقه نداشته است. همین‌طور انتخابات اخیر شورای مرکزی کانون کارگردان‌های خانه سینما نیز به دلیل عدم استقبال اعضا، در اولین تاریخ اعلام‌شده انجام نشد. این بی‌تفاوتی و جداافتادگی یا ذهنیت منفی و نگاه پرسوءتفاهم و موضع‌گیری‌های دافعه‌آمیز را در رویدادها و تشکل‌های دیگر نیز می‌توان دید. موجودیت صنفی و جایگاه تاریخی انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی خانه سینما را فرد یا افراد حقیقی یا حقوقی عامدانه نفی می‌کنند و «بعضا» با کنایه پیشوند «موسوم» به انجمن منتقدان... را به کار می‌برند تا به خیال خودشان خوار و خفیفش کنند یا تشکلی جدید با عنوان «انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای انقلاب» اعلام موجودیت می‌کند. گویا که در انجمن قبلی همه گرایش به سینمای ضدانقلاب داشتند. اصلا نمی‌خواهم نگاهی تنگ‌نظرانه به این عزیزان داشته باشم و ضمن خیرمقدم، برایشان آرزوی موفقیت دارم، ولی این فاصله‌گذاری‌ها و عنوان‌تراشی‌ها بیشتر دیوارها را حائل‌تر می‌کند و سوءتفاهمات را دامن می‌زند. اخیرا در خانه موسیقی نیز شاهد کشمکش و صف‌آرایی و حال‌گیری‌های کلامی و رسانه‌ای بودیم تا حدی که دو یار قدیمی (محمدرضا شجریان و حسین علیزاده) که زمانی همکاری خوب و چشمگیری با هم داشتند، در برابر هم قرار گرفتند. خب چه شرایطی باعث شده که ما این‌قدر بی‌رحمانه نسبت به یکدیگر موضع نامنعطف و خصمانه پیدا کرده‌ایم و با چشم‌بستن بر دوستی و همکاری و ریشه‌های مشترک، برای هم شمشیر از رو می‌بندیم؟ مگر ما زمانی در همین روزهای پرشور و هیاهو، با حسی آرمانی و همدلی مشترک ندا سر نمی‌دادیم که «همراه شو عزیز» یا «ایران‌ ای سرای امید»... یا «ایران، خورشیدی تابان دارد... شوری دیگر در سر ماست...»؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.