|

تیتر از خود خبر آمد

فریدون صدیقی

موج انقلاب، موجی پرطنین، فراگیر و عظیم بود. انقلاب، یک غافل‌گیری بزرگ بود و من خبرنگاری جوان و آرمان‌خواه که جزئی از آن موج بزرگ بود. با موج پیش می‌رفتم و سعی می‌کردم به سهم خودم بازتاب‌دهنده رویدادها باشم. گزارش دو حادثه بزرگ در آن زمان با من بود؛ یکی حادثه میدان ژاله و دیگری بازگشت امام‌خمینی(ره) به ایران. درباره روز ورود امام به کشور هم همیشه به‌اشتباه گفته می‌شود من خالق تیتر «امام آمد» بوده‌ام. درصورتی‌که من گزارشگر آن روز بودم و تیتر از خود خبر آمد که همه منتظر شنیدنش بودند. تیتر را خود امام زد که آمد. آن روز در پاویون فرودگاه امام یک تلفن مخصوص خبرنگاران گذاشته بودند و قرار بود خبر را از طریق این تلفن به روزنامه منتقل کنیم. دورتادور پاویون فرودگاه نماینده‌های صنوف، سازمان‌ها و احزاب مختلف حضور داشتند. با نشستن هواپیما به زمین، سالن به هم ریخت. بالاخره وقتی از میان این جمعیت به تلفن رسیدیم، خبری که مخابره کردیم، این بود: «امام آمد».

در حادثه میدان ژاله هم که بعدا به میدان شهدا تغییر نام داد، پس از تیراندازی، من و عکاس روزنامه کیهان به صحنه رسیدیم و دربه‌در دنبال مجروحان می‌رفتیم تا سرنوشت آنها را گزارش کنیم. یادم هست در آن روز درِ خانه‌هایی باز می‌شد و به مجروحان پناه می‌دادند. جالب است بدانید این اولین‌بار بود که در زندگی‌ام شاهد خون‌ریزی بودم و وقتی به تحریریه برگشتم و شروع به روایت آنچه دیده بودم برای دیگر اعضای تحریریه کردم، از یادآوری دیده‌ها و شنیده‌هایم ته دلم خالی شد و از حال رفتم. خاطره جالب‌تر آن روزها وقت‌هایی است که با جیپ لندرور کیهان برای گزارش تظاهرات به خیابان‌ها می‌رفتیم. مردم با دیدن جیپ روزنامه در میان جمعیت، کوچه درست می‌کردند و با کف‌زدن و شعاردادن، از ما استقبال می‌کردند. این استقبال از روزنامه‌ها به‌قدری بود که در روز انقلاب صفحات رویی و خبری روزنامه کیهان پنج‌بار بازچاپ شد و یک‌میلیون نسخه تیراژ داشت. این استقبال از روزنامه در آن زمان هم به دلیل دسترسی اندک به رسانه‌های برون‌مرزی، هم به دلیل تسلط دولت بر رادیو و تلویزیون و هم به دلیل سیطره رسانه‌های سنتی بر فضای اطلاع‌رسانی کشور بود. در ایران آن روز اطلاع‌رسانی شفاهی و دیوارنوشت بود. پیام با رنگ‌وخون روی دیوارها منتقل می‌شد و حتی روزنامه‌ها هم با سریش به دیوار چسبانده می‌شد تا عموم مردم بتوانند آن را بخوانند. دوره، دوره نقش‌آفرینی رسانه‌های رسمی و سنتی بود و روزنامه‌ها نهایت تلاششان را می‌کردند تا اخبار را از تیغ سانسور نجات دهند.

موج انقلاب، موجی پرطنین، فراگیر و عظیم بود. انقلاب، یک غافل‌گیری بزرگ بود و من خبرنگاری جوان و آرمان‌خواه که جزئی از آن موج بزرگ بود. با موج پیش می‌رفتم و سعی می‌کردم به سهم خودم بازتاب‌دهنده رویدادها باشم. گزارش دو حادثه بزرگ در آن زمان با من بود؛ یکی حادثه میدان ژاله و دیگری بازگشت امام‌خمینی(ره) به ایران. درباره روز ورود امام به کشور هم همیشه به‌اشتباه گفته می‌شود من خالق تیتر «امام آمد» بوده‌ام. درصورتی‌که من گزارشگر آن روز بودم و تیتر از خود خبر آمد که همه منتظر شنیدنش بودند. تیتر را خود امام زد که آمد. آن روز در پاویون فرودگاه امام یک تلفن مخصوص خبرنگاران گذاشته بودند و قرار بود خبر را از طریق این تلفن به روزنامه منتقل کنیم. دورتادور پاویون فرودگاه نماینده‌های صنوف، سازمان‌ها و احزاب مختلف حضور داشتند. با نشستن هواپیما به زمین، سالن به هم ریخت. بالاخره وقتی از میان این جمعیت به تلفن رسیدیم، خبری که مخابره کردیم، این بود: «امام آمد».

در حادثه میدان ژاله هم که بعدا به میدان شهدا تغییر نام داد، پس از تیراندازی، من و عکاس روزنامه کیهان به صحنه رسیدیم و دربه‌در دنبال مجروحان می‌رفتیم تا سرنوشت آنها را گزارش کنیم. یادم هست در آن روز درِ خانه‌هایی باز می‌شد و به مجروحان پناه می‌دادند. جالب است بدانید این اولین‌بار بود که در زندگی‌ام شاهد خون‌ریزی بودم و وقتی به تحریریه برگشتم و شروع به روایت آنچه دیده بودم برای دیگر اعضای تحریریه کردم، از یادآوری دیده‌ها و شنیده‌هایم ته دلم خالی شد و از حال رفتم. خاطره جالب‌تر آن روزها وقت‌هایی است که با جیپ لندرور کیهان برای گزارش تظاهرات به خیابان‌ها می‌رفتیم. مردم با دیدن جیپ روزنامه در میان جمعیت، کوچه درست می‌کردند و با کف‌زدن و شعاردادن، از ما استقبال می‌کردند. این استقبال از روزنامه‌ها به‌قدری بود که در روز انقلاب صفحات رویی و خبری روزنامه کیهان پنج‌بار بازچاپ شد و یک‌میلیون نسخه تیراژ داشت. این استقبال از روزنامه در آن زمان هم به دلیل دسترسی اندک به رسانه‌های برون‌مرزی، هم به دلیل تسلط دولت بر رادیو و تلویزیون و هم به دلیل سیطره رسانه‌های سنتی بر فضای اطلاع‌رسانی کشور بود. در ایران آن روز اطلاع‌رسانی شفاهی و دیوارنوشت بود. پیام با رنگ‌وخون روی دیوارها منتقل می‌شد و حتی روزنامه‌ها هم با سریش به دیوار چسبانده می‌شد تا عموم مردم بتوانند آن را بخوانند. دوره، دوره نقش‌آفرینی رسانه‌های رسمی و سنتی بود و روزنامه‌ها نهایت تلاششان را می‌کردند تا اخبار را از تیغ سانسور نجات دهند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.