|

داستان اصغرتاته‌بخور

پوریا عالمی

در خبرها خواندیم ۶۰ کارمند که زمین‌خواری می‌کرده‌اند دستگیر شده‌اند. متأسفانه ما هرچی خبر را خواندیم متوجه نشدیم کارفرماها نیز دستگیر شده‌اند یا نه.

خاطره: ما 16‌تا بچه بودیم توی محله. از همه شلوغ‌تر هم، پسر همسایه ما به اسم اصغرتاته‌بخور بود که از همه بچه‌های محل بزرگ‌تر و گنده‌تر بود. به اصغرتاته‌بخور هم به این دلیل می‌گفتند تاته‌بخور که اگر شروع به خوردن چیزی می‌کرد تا تهش را درنمی‌آورد ول نمی‌کرد. برایش هم کاسه ماست و دیگ نذری فرقی نداشت. تا ته می‌خورد. خلاصه قصه این بود که اصغرتاته‌بخور رئیس ما بچه‌ها بود و ما یک‌طورهایی کارمندش بودیم و او کارفرما. مثلا می‌گفت بچه‌ها بزنید شیشه‌های خونه اون پیرزنه‌رو بیارید پایین. ما هم می‌آوردیم پایین. یا می‌گفت همه با هم و به اشاره او، زنگ همه خانه‌های کوچه را بزنیم و سریع در برویم. ما هم می‌زدیم و در می‌رفتیم. اما قضیه اینجاست که هربار یکی از ما بچه‌ها گیر می‌افتاد و یکی از افراد محله مچ ما را می‌گرفت و کتکش را ما می‌خوردیم. اصغرتاته‌بخور چی‌کار می‌کرد؟ در آن لحظه پاش را می‌زد به دیوار و توی جیبش دنبال چیزی می‌گشت. یک‌بار یادم است ما داشتیم با قلم‌مو به دستگیره در خانه‌ها چسب می‌مالیدیم که یکهو بابای ما در را باز کرد و مچ ما را گرفت. ما زدیم زیر گریه که «اووووئه اوووووئه... من نبودم... من نبودم... من یک کارمند ساده بیشتر نیستم... کارفرمای ما اون اصغرتاته‌بخور است...». بابای ما ناغافل کشیده را گذاشت زیر گوش ما. ما گفتیم «اووووئه... اوووووئه... چرا من‌رو می‌زنی؟ من کارمند ساده‌ای بیش نمی‌باشم... چرا من‌رو می‌زنی؟»بابای ما گفت: به دو دلیل. اول اینکه اصغرتاته‌بخور از همه شما بزرگ‌تر است و من می‌زنم زیر گوش تو که از همه کوچک‌تری تا حساب کار دست او بیاید. (یعنی مای ضعیف را می‌زد که اوی قوی بترسد؟ نباید برعکس باشد؟ ما هیچ‌وقت متوجه این موضوع نشدیم).دلیل دوم هم اینکه اصغرتاته‌بخور کجاست؟ من که نمی‌بینم. همین. این خاطره یکهو یادمان آمد و اصلا منظور خاصی نداشتیم. آچارکشی را چه به درافتادن با اصغرتاته‌بخور؟

در خبرها خواندیم ۶۰ کارمند که زمین‌خواری می‌کرده‌اند دستگیر شده‌اند. متأسفانه ما هرچی خبر را خواندیم متوجه نشدیم کارفرماها نیز دستگیر شده‌اند یا نه.

خاطره: ما 16‌تا بچه بودیم توی محله. از همه شلوغ‌تر هم، پسر همسایه ما به اسم اصغرتاته‌بخور بود که از همه بچه‌های محل بزرگ‌تر و گنده‌تر بود. به اصغرتاته‌بخور هم به این دلیل می‌گفتند تاته‌بخور که اگر شروع به خوردن چیزی می‌کرد تا تهش را درنمی‌آورد ول نمی‌کرد. برایش هم کاسه ماست و دیگ نذری فرقی نداشت. تا ته می‌خورد. خلاصه قصه این بود که اصغرتاته‌بخور رئیس ما بچه‌ها بود و ما یک‌طورهایی کارمندش بودیم و او کارفرما. مثلا می‌گفت بچه‌ها بزنید شیشه‌های خونه اون پیرزنه‌رو بیارید پایین. ما هم می‌آوردیم پایین. یا می‌گفت همه با هم و به اشاره او، زنگ همه خانه‌های کوچه را بزنیم و سریع در برویم. ما هم می‌زدیم و در می‌رفتیم. اما قضیه اینجاست که هربار یکی از ما بچه‌ها گیر می‌افتاد و یکی از افراد محله مچ ما را می‌گرفت و کتکش را ما می‌خوردیم. اصغرتاته‌بخور چی‌کار می‌کرد؟ در آن لحظه پاش را می‌زد به دیوار و توی جیبش دنبال چیزی می‌گشت. یک‌بار یادم است ما داشتیم با قلم‌مو به دستگیره در خانه‌ها چسب می‌مالیدیم که یکهو بابای ما در را باز کرد و مچ ما را گرفت. ما زدیم زیر گریه که «اووووئه اوووووئه... من نبودم... من نبودم... من یک کارمند ساده بیشتر نیستم... کارفرمای ما اون اصغرتاته‌بخور است...». بابای ما ناغافل کشیده را گذاشت زیر گوش ما. ما گفتیم «اووووئه... اوووووئه... چرا من‌رو می‌زنی؟ من کارمند ساده‌ای بیش نمی‌باشم... چرا من‌رو می‌زنی؟»بابای ما گفت: به دو دلیل. اول اینکه اصغرتاته‌بخور از همه شما بزرگ‌تر است و من می‌زنم زیر گوش تو که از همه کوچک‌تری تا حساب کار دست او بیاید. (یعنی مای ضعیف را می‌زد که اوی قوی بترسد؟ نباید برعکس باشد؟ ما هیچ‌وقت متوجه این موضوع نشدیم).دلیل دوم هم اینکه اصغرتاته‌بخور کجاست؟ من که نمی‌بینم. همین. این خاطره یکهو یادمان آمد و اصلا منظور خاصی نداشتیم. آچارکشی را چه به درافتادن با اصغرتاته‌بخور؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.