چشمان تمامبسته
شرق: هارولد لاسول، اندیشمند سرشناس حوزه علوم ارتباطات، پروپاگاندا را «مدیریت نگرشهای جمعی از طریق دستکاری نمادهای مهم، کوشش کم و بیش عمدی و سنجیدهای که هدف نهایی آن نفوذ بر عقاید یا رفتار از طریق مقاصد ازپیشتعیینشده است» تعریف میکند. برخی از رسانههای مخالف دولت نیز در دو روز گذشته با یادآوری این تعریف دولت روحانی را متهم کردهاند که با پررنگکردن اخبار خوب سفر اروپایی رئیسجمهور و تأکید بر گشایش اقتصادی از کنار بخشهای بد این سفر بهسادگی گذشته است. این در حالی است که خود آنها با نادیدهگرفتن آثار مثبت این سفر به حاشیهسازیهایی پیرامون موضوع استقبال از روحانی در فرانسه پرداختند. ماجرای برگزارنشدن ضیافت شام را طوری در بوق و کرنا کردند که انگار هیچوقت تیم تشریفات دولت در ایران بهخاطر سرو مشروبات الکلی از خیر یک مراسم رسمی نگذشته است. حسین شریعتمداری پذیرش استقبال وزیر خارجه فرانسه از سوی روحانی را مایه توهین به ملت ایران دانست. درحالیکه همین یک هفته پیش وزیر خارجه ایران در فرودگاه به استقبال رئیسجمهور چین رفت و روحانی از همتای چینی خود در مراسم رسمی دیگری در کاخ سعدآباد استقبال کرد. این نگاه و بزرگنمایی مسائل مرسوم تشریفات در سفرهای رؤسایجمهور غیراصولگرا چندان تازگی هم ندارد. این رویکرد را محمود احمدینژاد در جریان رقابتهای انتخاباتی سال 88 آغاز کرد. او که در آن هشتسال پایش برای یک سفر رسمی به اروپا نرسید، در گفتوگویی با رادیو «گفتوگو» به سفر رئیس دولت اصلاحات به فرانسه اشاره کرده و گفته بود: «آن روزی که رئیسجمهور سابق با آن وضعیت به فرانسه رفت یکی از غمانگیزترین روزهای زندگیام بود چراکه ژاک شیراک در بالای پلههای محل استقرار خود ایستاده بود و رئیسجمهور قبلی ایران در پایین پلهها از ماشین پیاده شد و پلههای متعدد را پشتسر گذاشت تا به او برسد و این حرکت از موضع ضعف باعث تحقیر ما شد». احمدینژاد در حالی این حرفها را میزد که تصاویر مربوط به آن سفر نشان میداد رئیس دولت اصلاحات در حیاط الیزه از خودرو پیاده شده و «ژاک شیراک» نیز پلههای ورودی را پایین آمده و با او دست داده است. اکنون بعد از 17سال، سفر مشابهی صورت گرفته و همفکران احمدینژاد با همان شیوه بهدنبال حاشیهسازی رفتهاند.
شرق: هارولد لاسول، اندیشمند سرشناس حوزه علوم ارتباطات، پروپاگاندا را «مدیریت نگرشهای جمعی از طریق دستکاری نمادهای مهم، کوشش کم و بیش عمدی و سنجیدهای که هدف نهایی آن نفوذ بر عقاید یا رفتار از طریق مقاصد ازپیشتعیینشده است» تعریف میکند. برخی از رسانههای مخالف دولت نیز در دو روز گذشته با یادآوری این تعریف دولت روحانی را متهم کردهاند که با پررنگکردن اخبار خوب سفر اروپایی رئیسجمهور و تأکید بر گشایش اقتصادی از کنار بخشهای بد این سفر بهسادگی گذشته است. این در حالی است که خود آنها با نادیدهگرفتن آثار مثبت این سفر به حاشیهسازیهایی پیرامون موضوع استقبال از روحانی در فرانسه پرداختند. ماجرای برگزارنشدن ضیافت شام را طوری در بوق و کرنا کردند که انگار هیچوقت تیم تشریفات دولت در ایران بهخاطر سرو مشروبات الکلی از خیر یک مراسم رسمی نگذشته است. حسین شریعتمداری پذیرش استقبال وزیر خارجه فرانسه از سوی روحانی را مایه توهین به ملت ایران دانست. درحالیکه همین یک هفته پیش وزیر خارجه ایران در فرودگاه به استقبال رئیسجمهور چین رفت و روحانی از همتای چینی خود در مراسم رسمی دیگری در کاخ سعدآباد استقبال کرد. این نگاه و بزرگنمایی مسائل مرسوم تشریفات در سفرهای رؤسایجمهور غیراصولگرا چندان تازگی هم ندارد. این رویکرد را محمود احمدینژاد در جریان رقابتهای انتخاباتی سال 88 آغاز کرد. او که در آن هشتسال پایش برای یک سفر رسمی به اروپا نرسید، در گفتوگویی با رادیو «گفتوگو» به سفر رئیس دولت اصلاحات به فرانسه اشاره کرده و گفته بود: «آن روزی که رئیسجمهور سابق با آن وضعیت به فرانسه رفت یکی از غمانگیزترین روزهای زندگیام بود چراکه ژاک شیراک در بالای پلههای محل استقرار خود ایستاده بود و رئیسجمهور قبلی ایران در پایین پلهها از ماشین پیاده شد و پلههای متعدد را پشتسر گذاشت تا به او برسد و این حرکت از موضع ضعف باعث تحقیر ما شد». احمدینژاد در حالی این حرفها را میزد که تصاویر مربوط به آن سفر نشان میداد رئیس دولت اصلاحات در حیاط الیزه از خودرو پیاده شده و «ژاک شیراک» نیز پلههای ورودی را پایین آمده و با او دست داده است. اکنون بعد از 17سال، سفر مشابهی صورت گرفته و همفکران احمدینژاد با همان شیوه بهدنبال حاشیهسازی رفتهاند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.