این نقطهها از کجا شروع شد؟
بهاره رهنما
برگشتم و باز چهارشنبهها روزی که همیشه برام با کلی جادوی عجیب همراه بوده اینجا هستم، لابهلای سطور روزنامهای که از روی عادت یا علاقه مدتها یا تازه است که به خوندنش علاقهمند شدید. تقریبا شش سال پیدرپی نوشتن این ستون برایم جزء عادتهای عمرم شده بود، جزء بایدهای شیرینی که مزه نظم را هم همراه داشت که هیچوقت برای ساماندادن به شلوغیهای
دور و ورم بینیاز از آن نیستم. بعد یک وقفه تقریبا یکساله افتاد از نوشتن این ستونها و حالا باز... .
نسل من نسل نامه کاغذی و قلم و خودکار بود، نسل پاککنهای عطری و خودکارهایی که جوهرش بوی گل سرخ میداد و کاغذهای مخصوص نامه با پاکتهای پر از نقش باد و باران و دریا و بادبان، هنوز هم خوب یادم هست، جزء دلخوشیهایم وارسی یواشکی کمد برادر بزرگترم بود که یک عالم از همین کاغذ و پاکتهای مخصوص نامه داشت که بعضیهایشان واقعا به نظرم بوی بهشت میدادند و اعتراف میکنم چند باری هم یکی، دو تایشان را رسما کش رفتم. برادرم نامههای بلندبالایش را با خط خیلی قشنگش مینوشت و میداد خواهر بزرگترم که دوقلوی خودش بود و قاصد روزهای عشق برای او. یک بار که توی اتاقش میپلکیدم و او هم روی میزش خم شده بود و مینوشت، آنقدری که توانستم، چشم انداختم و دیدم جاهای بسیاری از نامه پر از نقطه است، از همان روز هنوز و همیشه این سؤال در ذهنم ماند که این نقطهها یعنی چه؟
سالها گذشت و نوشتن نامههای رمانتیک دختران دبیرستانم، مرتب بر گردن من بود، قصهها مختلف بود و من بعد از شنیدن شرح حال دخترها نامهشان را آماده میکردم و تحویلشان میدادم. آنجا بود که برای بار اول به اعجاز نقطهها پی بردم، اینکه جاهایی هست که چند نقطه به اندازه دنیا حرف دارد و به اندازه دنیا سکوت... .
سالهای بیشتری گذشت و من در دهه دوم عمرم شروع به نوشتن برای چلچراغ کردم، آنجا معلم و بزرگترم آقای «عموزادهخلیلی» اغلب برای تشویق ما در پایان نوشتهها و پیامهای کوتاهش برای بچهها، از چند نقطه استفاده میکرد و آن چند نقطه برای من، شاگرد روزنامهنگاری آن سالها، حکم یک صدآفرین طلایی را داشت... .
همین اواخر با «محمد مرکبیان»، شاعر، در یک گپ مجازی به این نتیجه رسیدیم که نقطهها حتی در زبان شعر چقدر معنا دارند و البته در نهایت همه تجربههایم اینکه به گمانم تعداد نقطهها، حرفهای مختلفی دارند دوتا... .
یه تا...
تعداد زیاد... .
و یا یکی.
جالب اینکه نقطهها برای آدمهای مختلف احساس متفاوتی ایجاد میکنند؛ مثلا در من اغلب موارد وقتی در آخر پیامهای عزیزانم، فقط یک نقطه را میبینم حس اضطراب و ازدستدادن و نقطه پایان در وجودم بیشتر میشود و با سه نقطه حس ادامه و امنیت... .
خلاصه اینکه نقطهها برای خودشان الفبایی هستند و زبانی و جهانی و من از همین چهارشنبه برایتان داستانهای نقطهدارم را خواهم نوشت؛ نقطههایی با تعداد متفاوت در جاهای مختلف متن که هر کدام به تعبیر شما معنا میشوند و داستانک مرا به دنیای شما خواهند برد و روزهای نقطهدار تازهای را برایمان رقم خواهند زد... .
برگشتم و باز چهارشنبهها روزی که همیشه برام با کلی جادوی عجیب همراه بوده اینجا هستم، لابهلای سطور روزنامهای که از روی عادت یا علاقه مدتها یا تازه است که به خوندنش علاقهمند شدید. تقریبا شش سال پیدرپی نوشتن این ستون برایم جزء عادتهای عمرم شده بود، جزء بایدهای شیرینی که مزه نظم را هم همراه داشت که هیچوقت برای ساماندادن به شلوغیهای
دور و ورم بینیاز از آن نیستم. بعد یک وقفه تقریبا یکساله افتاد از نوشتن این ستونها و حالا باز... .
نسل من نسل نامه کاغذی و قلم و خودکار بود، نسل پاککنهای عطری و خودکارهایی که جوهرش بوی گل سرخ میداد و کاغذهای مخصوص نامه با پاکتهای پر از نقش باد و باران و دریا و بادبان، هنوز هم خوب یادم هست، جزء دلخوشیهایم وارسی یواشکی کمد برادر بزرگترم بود که یک عالم از همین کاغذ و پاکتهای مخصوص نامه داشت که بعضیهایشان واقعا به نظرم بوی بهشت میدادند و اعتراف میکنم چند باری هم یکی، دو تایشان را رسما کش رفتم. برادرم نامههای بلندبالایش را با خط خیلی قشنگش مینوشت و میداد خواهر بزرگترم که دوقلوی خودش بود و قاصد روزهای عشق برای او. یک بار که توی اتاقش میپلکیدم و او هم روی میزش خم شده بود و مینوشت، آنقدری که توانستم، چشم انداختم و دیدم جاهای بسیاری از نامه پر از نقطه است، از همان روز هنوز و همیشه این سؤال در ذهنم ماند که این نقطهها یعنی چه؟
سالها گذشت و نوشتن نامههای رمانتیک دختران دبیرستانم، مرتب بر گردن من بود، قصهها مختلف بود و من بعد از شنیدن شرح حال دخترها نامهشان را آماده میکردم و تحویلشان میدادم. آنجا بود که برای بار اول به اعجاز نقطهها پی بردم، اینکه جاهایی هست که چند نقطه به اندازه دنیا حرف دارد و به اندازه دنیا سکوت... .
سالهای بیشتری گذشت و من در دهه دوم عمرم شروع به نوشتن برای چلچراغ کردم، آنجا معلم و بزرگترم آقای «عموزادهخلیلی» اغلب برای تشویق ما در پایان نوشتهها و پیامهای کوتاهش برای بچهها، از چند نقطه استفاده میکرد و آن چند نقطه برای من، شاگرد روزنامهنگاری آن سالها، حکم یک صدآفرین طلایی را داشت... .
همین اواخر با «محمد مرکبیان»، شاعر، در یک گپ مجازی به این نتیجه رسیدیم که نقطهها حتی در زبان شعر چقدر معنا دارند و البته در نهایت همه تجربههایم اینکه به گمانم تعداد نقطهها، حرفهای مختلفی دارند دوتا... .
یه تا...
تعداد زیاد... .
و یا یکی.
جالب اینکه نقطهها برای آدمهای مختلف احساس متفاوتی ایجاد میکنند؛ مثلا در من اغلب موارد وقتی در آخر پیامهای عزیزانم، فقط یک نقطه را میبینم حس اضطراب و ازدستدادن و نقطه پایان در وجودم بیشتر میشود و با سه نقطه حس ادامه و امنیت... .
خلاصه اینکه نقطهها برای خودشان الفبایی هستند و زبانی و جهانی و من از همین چهارشنبه برایتان داستانهای نقطهدارم را خواهم نوشت؛ نقطههایی با تعداد متفاوت در جاهای مختلف متن که هر کدام به تعبیر شما معنا میشوند و داستانک مرا به دنیای شما خواهند برد و روزهای نقطهدار تازهای را برایمان رقم خواهند زد... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.