|

گزارشی از مراسم خاکسپاری ابوالحسن نجفی

حالا نجفی بسیار عزیز رفته است

شرق: سه‌شنبه ششم بهمن 1394، ابوالحسن نجفی به خاک سپرده شد. اهمیت نجفی و شخصیت چندسویه او از طیف آدم‌های مختلفی که در مراسم خاکسپاری او حاضر بودند هم معلوم بود: محمدرضا شفیعی‌کدکنی، غلامعلی حدادعادل، کامران فانی، احمد سمیعی‌گیلانی، ضیاء موحد، بهمن فرمان‌آرا، فرزانه طاهری، لیلی گلستان، محمدعلی موحد، نوش‌آفرین انصاری، توفیق سبحانی، داود موسایی، حسین معصومی‌همدانی، نصرالله پورجوادی، حسن انوری، قطب‌الدین صادقی، سیدرضا صالحی‌امیری، اسماعیل سعادت، محمود عابدی، مهدی محقق، موسی بیدج، مژده دقیقی، یونس تراکمه، شهاب مقربین، فتح‌الله مجتبایی و سید‌محمود دعایی از چهره‌هایی بودند که در مراسم خاکسپاری نجفی حاضر بودند؛ نماز را هم سیدمحمود دعایی بر پیکر نجفی خواند. مراسم تشییع نجفی، صبح سه‌شنبه در همان‌جایی برگزار شد که نجفی بخشی از عمرش را در آن گذرانده بود: در کتابخانه فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی. از جمع حاضر، چند تنی در این مراسم درباره نجفی و از غیاب او گفتند و در آخر هم پیکر نجفی در قطعه نام‌آوران بهشت‌زهرا در خاک آرام گرفت. طبق گزارش‌هایی که خبرگزاری مهر از این مراسم به دست داده، غلامعلی حدادعادل در بخشی از صحبت‌هایش گفته است: «امروز برای فرهنگستان‌ و‌ ادب فارسی یک روز تلخ و سخت است. نجفی از یک شهر تاریخی بزرگ و فرهنگ‌پرور یعنی اصفهان تقدیم ایران شده بود و در خانواده‌ای عالم پرورش یافت. نجفی در چندین حوزه صاحب‌نظر بود؛ زبان‌شناسی، ادبیات قدیم، ادبیات جدید، فرهنگ‌پژوهی، شعر فارسی، نگارش، ویرایش و ترجمه». حدادعادل در جایی دیگر از صحبت‌هایش درباره بیماری نجفی در این اواخر نیز گفت: «حدود دو سال پیش یک روز نجفی پیش من آمد و از ضعف جسمانی شکایت کرد. من نگران شدم و بلافاصله از آقای سجادی که عضو فرهنگستان علوم پزشکی است و اتفاقا همشهری نجفی هم بود، خواهش کردم که توجه مخصوصی به ایشان بکند. در دوسال اخیر نجفی زیر نظر استاد سجادی بود و من جویای احوال او بودم تا حدود شش ماه پیش که ناچار شدیم ایشان را در بیمارستان بهمن بستری کنیم. او یک ماه آنجا بستری بود و بعد از ترخیص از بیمارستان ما خوشحال شدیم... اما دیگر نمی‌توانست به فرهنگستان بیاید... تا سه، چهار هفته اخیر که بیماری او شدت پیدا کرد و گفتند که او دچار آنفلوانزا شده است. من نگران شدم و به محض شنیدن این خبر گفتم که فورا ایشان را به بیمارستان منتقل کنند و این‌بار به بیمارستان مهر منتقل شد».
مهدی محقق نیز در بخشی از صحبت‌هایش درباره نجفی گفت: «هرگاه به او نگاه می‌کردم، گویی روح مجسم بود و جسمی ندارد. او همه توجهش به علم و دانش بود و در فرهنگستان نکته‌های بسیار دقیقی را بیان می‌کرد. وجود او همیشه پرثمر و نافع است و آثاری هم که از ایشان در حوزه ادبیات تطبیقی به دست ما رسیده و از جمله کتاب «غلط ننویسیم»، از آثار گرانبهای روزگار ماست». احمد سمیعی‌گیلانی نیز از چهره‌هایی بود که در این مراسم صحبت کرد و در حرف‌هایش از چهره‌های مختلف ادبی و فرهنگی دهه‌های اخیر نام برد و گفت: «حالا نجفی بسیار عزیز از میان ما رفته است. نجفی دانشوری بود که هرگز از او سخنی نشنیدم که در آن نکته‌ای ناشنیده و ناگفته نباشد، نجفی به هیچ کاری دست نزد که در آن غور نکرده باشد. هیچ اثری نیافرید که سرمشق نشده باشد». نصرالله پورجوادی نیز در صحبت‌هایش گفت: «حدود ۱۰، ۱۵ روز پیش بود که از بیمارستان به من تلفن کردند و گفتند که نجفی در بستر است و گفتند که نام من را بر زبان آورده است. من سریع رفتم و خودم را به بیمارستان رساندم. نجفی در آی‌سی‌یو بستری بود، با حالی نزار و ضعیف و دندان در دهانش نبود. جلوی او نشستم و گفتم که چه کسی هستم او به زحمت تلاش کرد و بلند شد و از یکی از اطرافیانش خواست که دندان‌هایش را به او بدهند تا او بتواند حرف بزند. دیدن این منظره نه‌فقط برای من که شاید برای هرکسی که با نجفی آشنا بوده باشد، بسیار تلخ و سخت بود». بهمن فرمان‌آرا نیز درباره نجفی گفت: «یکی از افتخارات زندگی‌ام این بود که با آقای نجفی دوست بودم. اولین دیدار من با نجفی در جلسه‌ای بود که هوشنگ گلشیری هم آنجا بود. لطف نجفی همیشه شامل حال ما می‌شد. ما مشابه او را هرگز ندیده‌ایم و نخواهیم دید». فتح‌الله مجتبایی نیز در این مراسم دو خدمت مهم نجفی را تأسیس انتشارات نیل و سردبیری مجله سخن دانست. مراسم ختم این استاد یگانه روز پنجشنبه از ساعت 14 تا 16 در مسجدالرضا واقع در میدان نیلوفر برگزار خواهد شد.

شرق: سه‌شنبه ششم بهمن 1394، ابوالحسن نجفی به خاک سپرده شد. اهمیت نجفی و شخصیت چندسویه او از طیف آدم‌های مختلفی که در مراسم خاکسپاری او حاضر بودند هم معلوم بود: محمدرضا شفیعی‌کدکنی، غلامعلی حدادعادل، کامران فانی، احمد سمیعی‌گیلانی، ضیاء موحد، بهمن فرمان‌آرا، فرزانه طاهری، لیلی گلستان، محمدعلی موحد، نوش‌آفرین انصاری، توفیق سبحانی، داود موسایی، حسین معصومی‌همدانی، نصرالله پورجوادی، حسن انوری، قطب‌الدین صادقی، سیدرضا صالحی‌امیری، اسماعیل سعادت، محمود عابدی، مهدی محقق، موسی بیدج، مژده دقیقی، یونس تراکمه، شهاب مقربین، فتح‌الله مجتبایی و سید‌محمود دعایی از چهره‌هایی بودند که در مراسم خاکسپاری نجفی حاضر بودند؛ نماز را هم سیدمحمود دعایی بر پیکر نجفی خواند. مراسم تشییع نجفی، صبح سه‌شنبه در همان‌جایی برگزار شد که نجفی بخشی از عمرش را در آن گذرانده بود: در کتابخانه فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی. از جمع حاضر، چند تنی در این مراسم درباره نجفی و از غیاب او گفتند و در آخر هم پیکر نجفی در قطعه نام‌آوران بهشت‌زهرا در خاک آرام گرفت. طبق گزارش‌هایی که خبرگزاری مهر از این مراسم به دست داده، غلامعلی حدادعادل در بخشی از صحبت‌هایش گفته است: «امروز برای فرهنگستان‌ و‌ ادب فارسی یک روز تلخ و سخت است. نجفی از یک شهر تاریخی بزرگ و فرهنگ‌پرور یعنی اصفهان تقدیم ایران شده بود و در خانواده‌ای عالم پرورش یافت. نجفی در چندین حوزه صاحب‌نظر بود؛ زبان‌شناسی، ادبیات قدیم، ادبیات جدید، فرهنگ‌پژوهی، شعر فارسی، نگارش، ویرایش و ترجمه». حدادعادل در جایی دیگر از صحبت‌هایش درباره بیماری نجفی در این اواخر نیز گفت: «حدود دو سال پیش یک روز نجفی پیش من آمد و از ضعف جسمانی شکایت کرد. من نگران شدم و بلافاصله از آقای سجادی که عضو فرهنگستان علوم پزشکی است و اتفاقا همشهری نجفی هم بود، خواهش کردم که توجه مخصوصی به ایشان بکند. در دوسال اخیر نجفی زیر نظر استاد سجادی بود و من جویای احوال او بودم تا حدود شش ماه پیش که ناچار شدیم ایشان را در بیمارستان بهمن بستری کنیم. او یک ماه آنجا بستری بود و بعد از ترخیص از بیمارستان ما خوشحال شدیم... اما دیگر نمی‌توانست به فرهنگستان بیاید... تا سه، چهار هفته اخیر که بیماری او شدت پیدا کرد و گفتند که او دچار آنفلوانزا شده است. من نگران شدم و به محض شنیدن این خبر گفتم که فورا ایشان را به بیمارستان منتقل کنند و این‌بار به بیمارستان مهر منتقل شد».
مهدی محقق نیز در بخشی از صحبت‌هایش درباره نجفی گفت: «هرگاه به او نگاه می‌کردم، گویی روح مجسم بود و جسمی ندارد. او همه توجهش به علم و دانش بود و در فرهنگستان نکته‌های بسیار دقیقی را بیان می‌کرد. وجود او همیشه پرثمر و نافع است و آثاری هم که از ایشان در حوزه ادبیات تطبیقی به دست ما رسیده و از جمله کتاب «غلط ننویسیم»، از آثار گرانبهای روزگار ماست». احمد سمیعی‌گیلانی نیز از چهره‌هایی بود که در این مراسم صحبت کرد و در حرف‌هایش از چهره‌های مختلف ادبی و فرهنگی دهه‌های اخیر نام برد و گفت: «حالا نجفی بسیار عزیز از میان ما رفته است. نجفی دانشوری بود که هرگز از او سخنی نشنیدم که در آن نکته‌ای ناشنیده و ناگفته نباشد، نجفی به هیچ کاری دست نزد که در آن غور نکرده باشد. هیچ اثری نیافرید که سرمشق نشده باشد». نصرالله پورجوادی نیز در صحبت‌هایش گفت: «حدود ۱۰، ۱۵ روز پیش بود که از بیمارستان به من تلفن کردند و گفتند که نجفی در بستر است و گفتند که نام من را بر زبان آورده است. من سریع رفتم و خودم را به بیمارستان رساندم. نجفی در آی‌سی‌یو بستری بود، با حالی نزار و ضعیف و دندان در دهانش نبود. جلوی او نشستم و گفتم که چه کسی هستم او به زحمت تلاش کرد و بلند شد و از یکی از اطرافیانش خواست که دندان‌هایش را به او بدهند تا او بتواند حرف بزند. دیدن این منظره نه‌فقط برای من که شاید برای هرکسی که با نجفی آشنا بوده باشد، بسیار تلخ و سخت بود». بهمن فرمان‌آرا نیز درباره نجفی گفت: «یکی از افتخارات زندگی‌ام این بود که با آقای نجفی دوست بودم. اولین دیدار من با نجفی در جلسه‌ای بود که هوشنگ گلشیری هم آنجا بود. لطف نجفی همیشه شامل حال ما می‌شد. ما مشابه او را هرگز ندیده‌ایم و نخواهیم دید». فتح‌الله مجتبایی نیز در این مراسم دو خدمت مهم نجفی را تأسیس انتشارات نیل و سردبیری مجله سخن دانست. مراسم ختم این استاد یگانه روز پنجشنبه از ساعت 14 تا 16 در مسجدالرضا واقع در میدان نیلوفر برگزار خواهد شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.