|

از مانوس تا هرمز

سال 2018 بود که انتشار تصاویری از «بهروز بوچانی» که در اردوگاه مانوس گرفتار شده بود، مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت. این تصاویر را هدی افشار، عکاس ایرانی-استرالیایی گرفته بود. بوچانی در همان روزها کتابی با عنوان «هیچ دوستی به‌جز کوهستان» نوشته بود و توانست پس از شش سال اسارت برنده جایزه ادبی نیوزیلند شود و به این کشور سفر کند و از این اردوگاه خارج شود؛

از مانوس تا هرمز

سال 2018 بود که انتشار تصاویری از «بهروز بوچانی» که در اردوگاه مانوس گرفتار شده بود، مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت. این تصاویر را هدی افشار، عکاس ایرانی-استرالیایی گرفته بود. بوچانی در همان روزها کتابی با عنوان «هیچ دوستی به‌جز کوهستان» نوشته بود و توانست پس از شش سال اسارت برنده جایزه ادبی نیوزیلند شود و به این کشور سفر کند و از این اردوگاه خارج شود؛ اما ایرانیان بسیاری در این اردوگاه با کمترین امکانات حضور دارند. هدی افشار سه سال پس از آنکه مجموعه عکس‌هایش از مانوس برنده شد، پروژه «تراژدی یونانی» را در کسانی که افشاگری می‌کنند اجرا کرد. هدی افشار می‌گوید: «افشاگران نماد چهره غم‌انگیز جامعه کنونی ماست». به گزارش بی‌بی‌سی، این عکاس ایرانی‌الاصل ساکن ملبورن، مجموعه‌ای از پرتره‌های سه‌بعدی تک‌رنگ از استرالیایی‌های معاصر گرفته است که اغلب با شجاعت درباره بی‌عدالتی صحبت کرده‌اند. او به گاردین استرالیا می‌گوید: «برای من این انتخاب به شخصیت آنها مربوط می‌شد، نه خودشان،‌ درباره اعمال آنها بود و در دل آن رازی نهفته بود که مرا به یاد تراژدی‌های یونانی می‌انداخت؛ تلاطم شخصی و مبارزه درونی. به عنوان یک مهاجر ایرانی، این تصور که کارمندان در یک دموکراسی مدرن به دلیل صحبت‌کردن تحت پیگرد قانونی قرار می‌گیرند، آزاردهنده بود. تهدید کارکنان به زندان در صورت صحبت‌کردن یا مجبورکردن آنها به امضای سند محرمانه و... برای من شوکه‌کننده بود؛ زیرا فکر می‌کردم چگونه چنین چیزی در یک سیستم لیبرال‌دموکراتیک مانند استرالیا امکان‌پذیر است؟». او به‌تازگی به جنوب ایران نیز سفر کرده و از زندگی و مردم دیار هرمز عکاسی کرده است.

 

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.