گردشگری لوکس و محیط زیست
رحالیکه گردشگری انبوه در بسیاری از موارد بهعنوان عامل مخرب و مضر برای محیط زیست دیده میشود، با تأثیر گردشگری لوکس (تجملگرا) تفاوت جزئی دارد. در طول اولین مرحله رشد در قرن نوزدهم، تعداد افراد درگیر کم بود و برخی از شرکتها نیاز به حفظ محیط زیست را درک کردند. بعدها، شکار و ماهیگیری لوکس جمعیت حیات وحش را نابود کرد. اما این افراد تصوری تولید کردند که مفهوم سافاری عکاسی را ایجاد کرد. آموزش محیط زیست به موضوع اصلی شرکتهای گردشگری لوکس تبدیل شد. اخیرا سرمایهگذاریهای اکوتوریسمی رو به افزایش است؛
منا میرزایی-کارشناس مدیریت جهانگردی:درحالیکه گردشگری انبوه در بسیاری از موارد بهعنوان عامل مخرب و مضر برای محیط زیست دیده میشود، با تأثیر گردشگری لوکس (تجملگرا) تفاوت جزئی دارد. در طول اولین مرحله رشد در قرن نوزدهم، تعداد افراد درگیر کم بود و برخی از شرکتها نیاز به حفظ محیط زیست را درک کردند. بعدها، شکار و ماهیگیری لوکس جمعیت حیات وحش را نابود کرد. اما این افراد تصوری تولید کردند که مفهوم سافاری عکاسی را ایجاد کرد. آموزش محیط زیست به موضوع اصلی شرکتهای گردشگری لوکس تبدیل شد. اخیرا سرمایهگذاریهای اکوتوریسمی رو به افزایش است؛ درحالیکه هتلهای مجلل معمولی، سلسله شواهد پایداری را دنبال میکنند. ازجمله موضوعاتی که کمترین مباحثه را درباره تأثیر گردشگری دارد، مربوط به سهم آن در تخریب محیط زیست است. یک مطالعه در سال ۲۰۱۸ تخمین زده است عرضههای گردشگری مثل غذاهای توریستی، هتل، خرید و سفر، هشت درصد از کل انتشار گازهای گلخانه جهانی را به خود اختصاص داده است. دولتها در این ماجرا نقش بسزایی دارند. وزارتخانههای گردشگری که در بسیاری از کشورها بر صنعت نظارت دارند، بهشدت بر ارتقای رشد این صنعت تمرکز دارند؛ درحالیکه بهندرت نگران پایداری محیطی هستند. حکومت بینالمللی نیز ضعیف است. تفکیک تأثیر بخش لوکس از صنعت توریست آسان نیست؛ زیرا حتی یک تعریف عمومی پذیرفتهشده از اینکه چه چیزی گردشگری تجملی است، وجود ندارد که باعث شود اندازه آن را تخمین بزنیم، چه رسد به تأثیر و چالشهای آن. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۸ تخمین زده است که سفرهای لوکس هفت درصد از سفرهای بینالمللی را تشکیل میدهند؛ یعنی حدود ۵۴ میلیون سفر در آن سال که ۲۰ درصد از هزینههای سفر را شامل میشود. سهچهارم از این سفرهای لوکس، تخمین زده شده برای اهداف تفریحی انجام شدهاند و این نشان میدهد که حدود سه درصد از ترافیک بینالمللی گردشگران امروزی، گردشگری لوکس بوده است. بااینحال، در زمانهای قدیم، عملا تمام گردشگری لوکس بود؛ خاستگاه این مقوله تا حد زیادی به قرن هجدهم و بهویژه قرن نوزدهم برمیگردد؛ زیرا قبلا سفر دشوار و زمانبر بود. امروزه با نوآوریهای جدید حملونقل مانند راهآهنها و کشتیهای بخار و بعدا وسایل نقلیه موتوری و هواپیماها تغییر کرده است. این شیوههای جدید حملونقل در ابتدا بهشدت در غرب متمرکز بود و درآمدهای اختیاری با صنعتیشدن مدرن افزایش یافت و برخی از مردم را بسیار ثروتمند کرد و در این فرایند، محیط طبیعی را فرسایش داد. رشد گردشگری انبوه، میزان زیادی شادی را در زندگی بسیاری از مردم به ارمغان آورده؛ درحالیکه (تاکنون) یکدهم اشتغال جهانی را فراهم کرده است. بااینحال، همانطور که «وردزورث» در اوایل قرن نوزدهم استدلال کرد، مصرف طبیعت تهدیدات درخور توجهی برای طبیعت به همراه داشت. این خطرات بهطور تصاعدی با افزایش صنعت افزایش یافت. در قرن بیستویکم، گردشگری سهم عمدهای در انتشار کربن داشت. این صنعت را باید بهعنوان یکی از آلودهکنندهترین صنعتهای روی کره زمین، هرچند بهندرت، مشاهده کرد. تأثیر زیستمحیطی گردشگری لوکس بیشتر از کل صنعت بود. در اولین مرحله از رشد گردشگری لوکس در قرن نوزدهم، تعداد افراد درگیر بسیار کم بود که تأثیر را کاهش داد، اما مهمتر از آن، شرکتهای این بخش درک کردند که حفظ محیط زیست طبیعی به نفع آنهاست. در برخی موارد آنها مدافعان حفاظت شدند؛ از جمله ایجاد پارکهای ملی در ایالات متحده.بخش لوکس بهطور گستردهای با مفاهیم جدید پایداری، اغلب در پاسخ به تقاضای مصرفکننده، درگیر شده است. گردشگران لوکس میخواهند احساس خوبی نسبت به هزینههای بالای خود داشته باشند که شامل ندیدن خود بهعنوان ویرانگر آشکار محیط طبیعی است؛ بااینحال، مقیاسپذیری حتی در بخش لوکس، ردپای محیطی را بهشدت گسترش داده است؛ درحالیکه استقبال صنعت از زبان گیجکننده پایداری به ایجاد آن کمک کرده است، این اصطلاح بهطور فزاینده بیمعناست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.