|

حکایت یک انسان در هفته هوای پاک

حمیدرضا نظری: اینجا ایران است. اینجا تهران است. اینجا یکی از شلوغ‌ترین ایستگاه‌های متروی جهان است و من یک انسانم؛ انسانی که می‌خواهد در فضایی کوچک در میان ‌هزاران مسافر چشم‌انتظار قطار، به سوی مقصدش روانه شود... . روزگاری من از میان همه وسایل نقلیه عمومی، مترو را انتخاب کردم و در این انتخاب کسی مرا مجبور نکرد. من مترو را برگزیدم چون آن را مطمئن‌ترین، راحت‌ترین، سالم‌ترین و ایمن‌ترین وسیله سفر درون‌شهری می‌دانستم. این اطلاعات را کسی به من نگفت و خود به‌تجربه به آن رسیدم. من به عنوان یک انسان آزاد، گاهی اوقات دلم برای خودم تنگ می‌شود؛ برای ثانیه‌ها، دقیقه‌ها، ساعت‌ها، روزها، ماه‌ها و سال‌هایی که مجبورم در بزرگ‌ترین شهر سرزمینم در دریایی از آلودگی، هوای مسموم را استنشاق کنم و لحظه به لحظه به سوی مرگی بدفرجام گام بردارم. اینجا تهران است و من یک انسانم؛ انسانی که از صدها ‌هزار خانه و آسمان‌خراش این شهر، سند مالکیت یک خانه کوچک را هم ندارد؛ انسانی که هوایی سالم و به‌دور از آلودگی می‌خواهد. چه کسی باید به این آرزو تحقق بخشد؟ و امروز باز هم همچنان بهترین انتخابم «مترو» است، اما افسوس و صدافسوس که این وسیله نقلیه در ساعاتی از روز، دیگر «راحت‌ترین» نیست، چون تعداد قطارها و واگن‌های موجود نمی‌تواند جواب‌گوی حدود چند میلیون مسافری باشد که هر روز به امید رسیدن به آرامش، از پله‌ها به سوی سکوهای ایستگاه‌ها روانه می‌شوند تا خود را به مقصد برسانند. کاری از مسئول ایستگاه بر نمی‌آید؛ او به علت کمبود قطار مجبور است هر پنج، 10 و 15 دقیقه یک قطار را به سوی مبدأ و مقصد روانه کند و دیگر هیچ. پس چاره چیست؟ آیا باید به تعداد قطارها و واگن‌ها افزوده شود؟ آیا باید زمان حرکت قطارها کم و کمتر شود؟ آیا مسئولان این کشور باید دلسوزانه‌تر به این مشکل بزرگ بنگرند و عمل کنند؟... یکی از مسافران می‌گوید: «حتما قیمت قطار خیلی‌ گران است و بعد از سفارش ساخت آن توسط کشورهای خارجی باید برای تحویلش مدت‌ها انتظار کشید و...». دیگری می‌گوید: «بابا اینکه کاری ندارد؛ پول بدهند و مشکل را حل کنند!» پیرمردی جهان‌دیده معتقد است: «ساخت قطار و واگن به‌همین‌سادگی که شما می‌گویید نیست و به گذراندن مراحل قانونی نیاز است؛ مواردی مثل تصویب بودجه لازم، همکاری و هماهنگی دولت محترم و شهرداری و مجلس و گرفتن مجوزهای لازم و موارد اعتباری و بهینه‌سازی سیستم و...». مسافران می‌دانند همین مترو فعلی هر ماه به حدود 90‌ میلیون مسافر سرویس می‌دهد و از ‌میلیون‌ها لیتر بنزین صرفه‌جویی می‌کند و... اما واقعا این کافی است؟ این جمعیت ‌میلیونی از روی اختیار، مترو را انتخاب کرده‌، اما آیا می‌توان آنها را از چنین انتخابی منصرف کرد؟ آیا کسی صدای مرا می‌شنود؟! اینجا ایران است. اینجا تهران است. من انسانم، انسانی که می‌خواهد در فضایی کوچک در میان ‌هزاران مسافر چشم‌انتظار قطار، به سوی مقصدش روانه شود... .

حمیدرضا نظری: اینجا ایران است. اینجا تهران است. اینجا یکی از شلوغ‌ترین ایستگاه‌های متروی جهان است و من یک انسانم؛ انسانی که می‌خواهد در فضایی کوچک در میان ‌هزاران مسافر چشم‌انتظار قطار، به سوی مقصدش روانه شود... . روزگاری من از میان همه وسایل نقلیه عمومی، مترو را انتخاب کردم و در این انتخاب کسی مرا مجبور نکرد. من مترو را برگزیدم چون آن را مطمئن‌ترین، راحت‌ترین، سالم‌ترین و ایمن‌ترین وسیله سفر درون‌شهری می‌دانستم. این اطلاعات را کسی به من نگفت و خود به‌تجربه به آن رسیدم. من به عنوان یک انسان آزاد، گاهی اوقات دلم برای خودم تنگ می‌شود؛ برای ثانیه‌ها، دقیقه‌ها، ساعت‌ها، روزها، ماه‌ها و سال‌هایی که مجبورم در بزرگ‌ترین شهر سرزمینم در دریایی از آلودگی، هوای مسموم را استنشاق کنم و لحظه به لحظه به سوی مرگی بدفرجام گام بردارم. اینجا تهران است و من یک انسانم؛ انسانی که از صدها ‌هزار خانه و آسمان‌خراش این شهر، سند مالکیت یک خانه کوچک را هم ندارد؛ انسانی که هوایی سالم و به‌دور از آلودگی می‌خواهد. چه کسی باید به این آرزو تحقق بخشد؟ و امروز باز هم همچنان بهترین انتخابم «مترو» است، اما افسوس و صدافسوس که این وسیله نقلیه در ساعاتی از روز، دیگر «راحت‌ترین» نیست، چون تعداد قطارها و واگن‌های موجود نمی‌تواند جواب‌گوی حدود چند میلیون مسافری باشد که هر روز به امید رسیدن به آرامش، از پله‌ها به سوی سکوهای ایستگاه‌ها روانه می‌شوند تا خود را به مقصد برسانند. کاری از مسئول ایستگاه بر نمی‌آید؛ او به علت کمبود قطار مجبور است هر پنج، 10 و 15 دقیقه یک قطار را به سوی مبدأ و مقصد روانه کند و دیگر هیچ. پس چاره چیست؟ آیا باید به تعداد قطارها و واگن‌ها افزوده شود؟ آیا باید زمان حرکت قطارها کم و کمتر شود؟ آیا مسئولان این کشور باید دلسوزانه‌تر به این مشکل بزرگ بنگرند و عمل کنند؟... یکی از مسافران می‌گوید: «حتما قیمت قطار خیلی‌ گران است و بعد از سفارش ساخت آن توسط کشورهای خارجی باید برای تحویلش مدت‌ها انتظار کشید و...». دیگری می‌گوید: «بابا اینکه کاری ندارد؛ پول بدهند و مشکل را حل کنند!» پیرمردی جهان‌دیده معتقد است: «ساخت قطار و واگن به‌همین‌سادگی که شما می‌گویید نیست و به گذراندن مراحل قانونی نیاز است؛ مواردی مثل تصویب بودجه لازم، همکاری و هماهنگی دولت محترم و شهرداری و مجلس و گرفتن مجوزهای لازم و موارد اعتباری و بهینه‌سازی سیستم و...». مسافران می‌دانند همین مترو فعلی هر ماه به حدود 90‌ میلیون مسافر سرویس می‌دهد و از ‌میلیون‌ها لیتر بنزین صرفه‌جویی می‌کند و... اما واقعا این کافی است؟ این جمعیت ‌میلیونی از روی اختیار، مترو را انتخاب کرده‌، اما آیا می‌توان آنها را از چنین انتخابی منصرف کرد؟ آیا کسی صدای مرا می‌شنود؟! اینجا ایران است. اینجا تهران است. من انسانم، انسانی که می‌خواهد در فضایی کوچک در میان ‌هزاران مسافر چشم‌انتظار قطار، به سوی مقصدش روانه شود... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.