|

ایستادن سینه‌کش دیوار مهربانی

پوریا عالمی : بابای ما عادت داشت وقتی ازپس کارهای زندگی برنمی‌آمد، کارهای زندگی را می‌انداخت روی دوش ما؛ مثلا ناتوان از گرداندن چرخ زندگی بود و توی اجاره می‌ماند، به ما می‌گفت: شما باید مستقل بار بیایید و از الان بهتر است بخشی از درآمد یا پول توجیبی‌تان را خرج اجاره زندگی بدهید، پس کرایه را شما بدهید. یا بابامان می‌گفت برای اینکه ما احسان را یاد بگیریم، بهتر است ما ناهارمان را نخوریم و غذایمان را بدهیم برادرمان که دو روز بود هیچی نخورده بود. بابای ما با این کار، از لحاظ شیمی و از لحاظ ذهنی ما را ارضا می‌کرد و کاری می‌کرد ما حس کنیم آدم خیلی مهربانی هستیم؛ اما ازلحاظ فیزیکی ما کاملا داشتیم لاغرتر و ضعیف‌تر می‌شدیم. به‌نظر شما بابای ما خنده‌دار بود؟ بخندید. عیبی ندارد. اگر بدانید همین الان یکی مثل بابای ما هی توپ را می‌اندازد زمین شما،‌ و شما هم بدون اینکه بدانید هی می‌زنید زیر توپ و فکر می‌کنید خیلی آدم مهربانی هستید، که بغض می‌کنید. الان هم دولت و مسئولان و شهرداری و این همه دفترودستک عریض‌وطویل، دارند با مالیات کارگروه و فلان برگزار می‌کنند که مشکل گرسنگی و اینای مردم را حل کنند. نتیجه چه می‌شود؟ هیچی. اولش می‌آیند می‌گویند یارانه نگیرید ما لازم داریم؛ این‌طوری حس مهربانی کنید. بعد می‌آیند می‌گویند ما ماشین آهن‌پاره به شما فروختیم ولی شما مهربانی کنید و ماشینتان را بیرون نیاورید و هوا را آلوده نکنید. بعد می‌آیند می‌گویند ما توی هوا سرب و سم ریختیم شما مهربانی کنید و از خانه بیرون نیایید و نفس هم نکشید. الان هم برگشتند قضیه را یکسره کردند و توپ بیکاری و بی‌پولی و بی‌چیزی مردم را می‌اندازند زمین ما. چطور؟ این‌طور که خیابان‌خواب‌ها و بی‌کارها را از خیابان جارو می‌زنند سمت خارج شهر، اما هر چی دیوار خالی بوده وسط شهر،‌ دوتا قلاب زدند بهش و چهارتا شلوار پاره آویزان کردند گَلِش و اسمش را گذاشتند «دیوار مهربانی». به این سوی چراغ خنده‌دار است. مردم خودشان بلدند و همه این سال‌ها به همنوعشان کمک کردند و کسی هم خبردار نشده، اساتید مغزهاشان را ریختند روی هم و به این نتیجه رسیدند که مردم را سینه‌کش دیوار کنند به اسم مهربانی. تنها سؤال این است که استاد ما خودمان به خودمان کمک می‌کردیم و روی دیوار هم یادگاری می‌نوشتیم،‌ گفتیم شما بیایی و با دستخوشی که از مالیات بهتان می‌دهیم، کاری کنید که کار از صدقه و این چیزها بگذرد و مردم روی پای خودشان بایستند و گشنه نیفتند پای دیوار، آن هم روی دیواری که با افتخار و نامهربانانه شهرداری روش نوشته دیوار مهربانی.

پوریا عالمی : بابای ما عادت داشت وقتی ازپس کارهای زندگی برنمی‌آمد، کارهای زندگی را می‌انداخت روی دوش ما؛ مثلا ناتوان از گرداندن چرخ زندگی بود و توی اجاره می‌ماند، به ما می‌گفت: شما باید مستقل بار بیایید و از الان بهتر است بخشی از درآمد یا پول توجیبی‌تان را خرج اجاره زندگی بدهید، پس کرایه را شما بدهید. یا بابامان می‌گفت برای اینکه ما احسان را یاد بگیریم، بهتر است ما ناهارمان را نخوریم و غذایمان را بدهیم برادرمان که دو روز بود هیچی نخورده بود. بابای ما با این کار، از لحاظ شیمی و از لحاظ ذهنی ما را ارضا می‌کرد و کاری می‌کرد ما حس کنیم آدم خیلی مهربانی هستیم؛ اما ازلحاظ فیزیکی ما کاملا داشتیم لاغرتر و ضعیف‌تر می‌شدیم. به‌نظر شما بابای ما خنده‌دار بود؟ بخندید. عیبی ندارد. اگر بدانید همین الان یکی مثل بابای ما هی توپ را می‌اندازد زمین شما،‌ و شما هم بدون اینکه بدانید هی می‌زنید زیر توپ و فکر می‌کنید خیلی آدم مهربانی هستید، که بغض می‌کنید. الان هم دولت و مسئولان و شهرداری و این همه دفترودستک عریض‌وطویل، دارند با مالیات کارگروه و فلان برگزار می‌کنند که مشکل گرسنگی و اینای مردم را حل کنند. نتیجه چه می‌شود؟ هیچی. اولش می‌آیند می‌گویند یارانه نگیرید ما لازم داریم؛ این‌طوری حس مهربانی کنید. بعد می‌آیند می‌گویند ما ماشین آهن‌پاره به شما فروختیم ولی شما مهربانی کنید و ماشینتان را بیرون نیاورید و هوا را آلوده نکنید. بعد می‌آیند می‌گویند ما توی هوا سرب و سم ریختیم شما مهربانی کنید و از خانه بیرون نیایید و نفس هم نکشید. الان هم برگشتند قضیه را یکسره کردند و توپ بیکاری و بی‌پولی و بی‌چیزی مردم را می‌اندازند زمین ما. چطور؟ این‌طور که خیابان‌خواب‌ها و بی‌کارها را از خیابان جارو می‌زنند سمت خارج شهر، اما هر چی دیوار خالی بوده وسط شهر،‌ دوتا قلاب زدند بهش و چهارتا شلوار پاره آویزان کردند گَلِش و اسمش را گذاشتند «دیوار مهربانی». به این سوی چراغ خنده‌دار است. مردم خودشان بلدند و همه این سال‌ها به همنوعشان کمک کردند و کسی هم خبردار نشده، اساتید مغزهاشان را ریختند روی هم و به این نتیجه رسیدند که مردم را سینه‌کش دیوار کنند به اسم مهربانی. تنها سؤال این است که استاد ما خودمان به خودمان کمک می‌کردیم و روی دیوار هم یادگاری می‌نوشتیم،‌ گفتیم شما بیایی و با دستخوشی که از مالیات بهتان می‌دهیم، کاری کنید که کار از صدقه و این چیزها بگذرد و مردم روی پای خودشان بایستند و گشنه نیفتند پای دیوار، آن هم روی دیواری که با افتخار و نامهربانانه شهرداری روش نوشته دیوار مهربانی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.