|

سایه‌ای کوتاه‌تر از فیلم‌نامه ندیدید؟

آزیتا ایرائی .نویسنده فیلم‌نامه «خانه‌ای در خیابان چهل‌ویکم»

خبر کوتاه بود و عجیب. سیمرغ بلورین فیلم‌نامه در بخش نگاه نو حذف شد! چند بار خبر را خواندم. در یکی، دو تماس تلفنی با دوستان از صحت آن مطمئن شدم. هرچه فکر کردم، نتوانستم علت این حذف را بفهمم. آیا در جشنواره‌ای که تلاش می‌شود هر سال باشکوه‌تر و حرفه‌ای برگزار شود، تنها یک جایزه زیادی کرده بود؟ آن‌هم مهم‌ترین جایزه؟ شکر خدا همه‌جا صحبت از رکن اساسی فیلم یعنی «فیلم‌نامه» است. در همه محافل، جلسات، مقاله‌ها و تحلیل‌ها، پیکان همه نقدها به سمت فیلم‌نامه است. پس چطور می‌شود که می‌توان به فیلمی جایزه بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را داد بدون آنکه اهمیتی به فیلم‌نامه و نویسنده آن اثر داد؟ آیا دیواری از دیوار نویسنده‌هایی که با انگیزه و ‌هزار شوق و امید وارد یک رقابت هنری شده‌اند، کوتاه‌تر نبود؟ اساسا آیا بدون فیلم‌نامه قصه‌ای وجود دارد تا روی پرده برود؟ در سالی که شنیده شده فیلم‌اولی‌ها با دست پر و هنرمندانه وارد جشنواره شده‌اند، این حذف‌ها و نادیده‌گرفتن‌ها جز دلسردی و دلخوری چه چیزی در پی دارد؟ نویسنده‌هایی که همه تلاششان را برای خلق آثار به‌یادماندنی، انسانی و خلاقانه کرده‌اند از عرصه رقابت حذف شده‌اند و این نهایت بی‌انصافی‌ است. ‌هنوز فرصت برای جبران این اشتباه هست. امیدوارم دوستان تصمیم‌گیرنده بار دیگر تجدید نظر کنند. فیلم‌های خوب زندگی‌شان را مرور کنند و به یاد بیاورند آن فیلم‌ها و تصاویر بدون حضور یک نویسنده خلاق، هرگز و هرگز به وجود نمی‌آمد و البته که قصد نگارنده از نوشتن این گلایه، گرفتن جایزه و سیمرغ نیست بلکه یادآوری ‌شأن و حرمت همه نویسنده‌هایی‌ است که با جان و دل فیلم‌نامه نوشته و منتظر حضورشان در یک رقابت سالم و جذاب بوده‌اند که از آنها به ناحق دریغ شده است.

خبر کوتاه بود و عجیب. سیمرغ بلورین فیلم‌نامه در بخش نگاه نو حذف شد! چند بار خبر را خواندم. در یکی، دو تماس تلفنی با دوستان از صحت آن مطمئن شدم. هرچه فکر کردم، نتوانستم علت این حذف را بفهمم. آیا در جشنواره‌ای که تلاش می‌شود هر سال باشکوه‌تر و حرفه‌ای برگزار شود، تنها یک جایزه زیادی کرده بود؟ آن‌هم مهم‌ترین جایزه؟ شکر خدا همه‌جا صحبت از رکن اساسی فیلم یعنی «فیلم‌نامه» است. در همه محافل، جلسات، مقاله‌ها و تحلیل‌ها، پیکان همه نقدها به سمت فیلم‌نامه است. پس چطور می‌شود که می‌توان به فیلمی جایزه بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را داد بدون آنکه اهمیتی به فیلم‌نامه و نویسنده آن اثر داد؟ آیا دیواری از دیوار نویسنده‌هایی که با انگیزه و ‌هزار شوق و امید وارد یک رقابت هنری شده‌اند، کوتاه‌تر نبود؟ اساسا آیا بدون فیلم‌نامه قصه‌ای وجود دارد تا روی پرده برود؟ در سالی که شنیده شده فیلم‌اولی‌ها با دست پر و هنرمندانه وارد جشنواره شده‌اند، این حذف‌ها و نادیده‌گرفتن‌ها جز دلسردی و دلخوری چه چیزی در پی دارد؟ نویسنده‌هایی که همه تلاششان را برای خلق آثار به‌یادماندنی، انسانی و خلاقانه کرده‌اند از عرصه رقابت حذف شده‌اند و این نهایت بی‌انصافی‌ است. ‌هنوز فرصت برای جبران این اشتباه هست. امیدوارم دوستان تصمیم‌گیرنده بار دیگر تجدید نظر کنند. فیلم‌های خوب زندگی‌شان را مرور کنند و به یاد بیاورند آن فیلم‌ها و تصاویر بدون حضور یک نویسنده خلاق، هرگز و هرگز به وجود نمی‌آمد و البته که قصد نگارنده از نوشتن این گلایه، گرفتن جایزه و سیمرغ نیست بلکه یادآوری ‌شأن و حرمت همه نویسنده‌هایی‌ است که با جان و دل فیلم‌نامه نوشته و منتظر حضورشان در یک رقابت سالم و جذاب بوده‌اند که از آنها به ناحق دریغ شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.