آیا مسئولان از عالمی تقدیر نمیکنند؟
یک تماس مشکوک و واکنش تیزهوشانه نویسنده «شرق»
پوریا عالمی: دیروز یکی از دوستان که عقل اقتصادیاش کار میکند و کارش درست اس ما نمیدانیم دقیقا چی کار میکند، اما انگار یک کاری میکند که به ما کاری ندارد و هر وقت ما داریم میفروشیم، او دارد میخرد، هر وقت ما داریم لاغر میشویم، او دارد چاق میشود، هر وقت ما گرسنه میشویم... در این مورد او همیشه از ما گرسنهتر است) خلاصه، یک همچین دوست کاریای، یککاره زنگ زد و گفت: یک چیزی به ذهنم رسید. راستش هر زنگ او برای ما زنگ خطر است؛ اینطوری که شستمان، شستوچند میشود که بازار دارد باردار میشود و قرار است باز ما زار بزنیم و گاومان دوقلو بزاید و خلاصه به زبان آدمیزادش اینکه ما داریم فقیرتر یا به صورت دقیقتر داریم نازکتر میشویم. اما از دوستان مخابرات و دیگر عزیزان پنهان نیست، از شما چه پنهان که اینبار دوست ما زنگی که زد خطر نبود، زنگ خبر بود و گفت «یک سوژه برایت دارم بنویس ضرر نمیکنی». گفتم «جان عالمی هرچی را بگویی من میفروشم، ولی قلم و ستونم را نه». گفت «نه، نگفتم قلمبهمزدی کنی، گفتم بامزه است». گفتم «نکته اینجاست که تو فکر میکنی ستون بامزه است، چون من هر روز دارم هواناله میکنم و دائم رفتار هوازی دارم، تا ملت چراغها را خاموش کنند گریه کنند». گفت: «چه رودهدرازی میکنی، ستون روزنامه نیست که با بیل پر کنی». گفتم: «خیلی خب. دیروز هم شهرداری اخطاریه داده بود در ستون بلندپروازی کردی، باید بیاییم پرهات را در حد مجاز قیچی کنیم». گفت: «آقا من سوژهام را میگویم میروم. ببین در لاتاری امسال آمریکا به نفر اول 900 میلیون دلار میرسد». گفتم: «دوستان خسته نباشند، بنده با این چندرغازها اغوا نمیشوم که بروم آمریکا و فرار ستونها شوم. بعد هم تازه از احمدینژاد راحت شدم، چرا باید بروم بپرم بغل دونالد ترامپ؟» رفیق ما گفت: «استاد، میخواستم بگویم 900 میلیون دلار را یک تکان بدهی و بگذاری ریع کند، بودجه خودمان میشود. پیشنهاد من این است که دولت چندتا را بفرستد آمریکا، چهار - پنج تا برگه لاتاری بخرند، بلکه زد و برنده شدند و مشکل نقدینگی دولت حل شد». گفتم من امکان ندارد چنین ایده خرابکارانهای که قصد تضعیف دولت را دارد و میخواهد مردم به دولت بخندند و کاملا تابلودار است که کدام جناح تو را تحریک کرده که بهصورت غیرمستقیم در من نفوذ کنی، منتشر کنم. برو بابا. فکر کردی من سادهام؟
پوریا عالمی: دیروز یکی از دوستان که عقل اقتصادیاش کار میکند و کارش درست اس ما نمیدانیم دقیقا چی کار میکند، اما انگار یک کاری میکند که به ما کاری ندارد و هر وقت ما داریم میفروشیم، او دارد میخرد، هر وقت ما داریم لاغر میشویم، او دارد چاق میشود، هر وقت ما گرسنه میشویم... در این مورد او همیشه از ما گرسنهتر است) خلاصه، یک همچین دوست کاریای، یککاره زنگ زد و گفت: یک چیزی به ذهنم رسید. راستش هر زنگ او برای ما زنگ خطر است؛ اینطوری که شستمان، شستوچند میشود که بازار دارد باردار میشود و قرار است باز ما زار بزنیم و گاومان دوقلو بزاید و خلاصه به زبان آدمیزادش اینکه ما داریم فقیرتر یا به صورت دقیقتر داریم نازکتر میشویم. اما از دوستان مخابرات و دیگر عزیزان پنهان نیست، از شما چه پنهان که اینبار دوست ما زنگی که زد خطر نبود، زنگ خبر بود و گفت «یک سوژه برایت دارم بنویس ضرر نمیکنی». گفتم «جان عالمی هرچی را بگویی من میفروشم، ولی قلم و ستونم را نه». گفت «نه، نگفتم قلمبهمزدی کنی، گفتم بامزه است». گفتم «نکته اینجاست که تو فکر میکنی ستون بامزه است، چون من هر روز دارم هواناله میکنم و دائم رفتار هوازی دارم، تا ملت چراغها را خاموش کنند گریه کنند». گفت: «چه رودهدرازی میکنی، ستون روزنامه نیست که با بیل پر کنی». گفتم: «خیلی خب. دیروز هم شهرداری اخطاریه داده بود در ستون بلندپروازی کردی، باید بیاییم پرهات را در حد مجاز قیچی کنیم». گفت: «آقا من سوژهام را میگویم میروم. ببین در لاتاری امسال آمریکا به نفر اول 900 میلیون دلار میرسد». گفتم: «دوستان خسته نباشند، بنده با این چندرغازها اغوا نمیشوم که بروم آمریکا و فرار ستونها شوم. بعد هم تازه از احمدینژاد راحت شدم، چرا باید بروم بپرم بغل دونالد ترامپ؟» رفیق ما گفت: «استاد، میخواستم بگویم 900 میلیون دلار را یک تکان بدهی و بگذاری ریع کند، بودجه خودمان میشود. پیشنهاد من این است که دولت چندتا را بفرستد آمریکا، چهار - پنج تا برگه لاتاری بخرند، بلکه زد و برنده شدند و مشکل نقدینگی دولت حل شد». گفتم من امکان ندارد چنین ایده خرابکارانهای که قصد تضعیف دولت را دارد و میخواهد مردم به دولت بخندند و کاملا تابلودار است که کدام جناح تو را تحریک کرده که بهصورت غیرمستقیم در من نفوذ کنی، منتشر کنم. برو بابا. فکر کردی من سادهام؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.