آتشبازیهای بیروح!
کمیل روحانی: چند شب پیش در حال رانندگی بودم که صدای انفجاری نهچندانمهیب، حواس من را به خود جلب کرد. صدای ضبط را کم و ماشین را به گوشهای هدایت کردم تا ببینم داستان از چه قرار است. هرچه به اطراف نگاه کردم خبری نبود... انگار کسی جز من این صدا را نشنیده بود یا حداقل به آن توجه نمیکرد. چند لحظه منتظر شدم و دیدم دوباره همان صدا آمد و سطح خیابان روشن شد.
متوجه شدم از همان آتشبازیهای مناسبتی است و قرار بر این است که با این نورافشانیها شاد شویم! به سمت محل اصلی آتشبازی حرکت کردم. انفجارها به اوج خود رسیده بود و فاصله زمانی آنها کم شده بود. به صورت مردم نگاه کردم. کمتر کسی آسمان را مینگریست. به نظر تنها مخاطب خاص این آتشبازی کودکان بودند که گاهی آسمان را با ذوق به مادرشان نشان میدادند و البته نه به اندازه ذوقی که ما در دوران کودکی از تنها آتشبازی سال، یعنی آتش بازی 22 بهمن میکردیم... . بیتفاوتی مردم به این عمل؛ چند وقتی است که برایم جالب شده، اما به نظرم تنها دلیلش گرفتاریها و دلمشغولیهای مردم نیست. گرفتاری همه جای دنیا اپیدمی است. هرچه توسعه بیشتر، وقت برای سرخاراندن عموم مردم کمتر. مسئله اصلی نبود برنامهریزی برای ترغیب مردم به شادی است. انگار در این مناسبتها متصدیان و مسئولان مربوطه تنها باید رفع تکلیف کنند. انگار تنها به قول معروف قرار است توپی در شود و ما هم احتمالا آماری بدهیم که در فلان تعداد شهر بهمان تعداد توپ در شد!! نه اطلاعرسانی میشود و نه انگار این مراسمها اصولا برای مردم تدارک دیده میشوند. نه برگزاری جشنهای خیابانی برای عموم
مردم را بلدیم و نه میخواهیم یاد بگیریم. روزگاری به عنوان یک ایرانی آرزو داشتم در هنگامه نوروز اثری از نوروز را در سطح شهر ببینم. اثری که بانی آن دولت باشد. شاید فعلا باید به همین توپدرکردنها و آتشبازیهای بیروح دلخوش کرد، به این امید که روزی با چاشنی برنامهریزی هم همراه باشد.
کمیل روحانی: چند شب پیش در حال رانندگی بودم که صدای انفجاری نهچندانمهیب، حواس من را به خود جلب کرد. صدای ضبط را کم و ماشین را به گوشهای هدایت کردم تا ببینم داستان از چه قرار است. هرچه به اطراف نگاه کردم خبری نبود... انگار کسی جز من این صدا را نشنیده بود یا حداقل به آن توجه نمیکرد. چند لحظه منتظر شدم و دیدم دوباره همان صدا آمد و سطح خیابان روشن شد.
متوجه شدم از همان آتشبازیهای مناسبتی است و قرار بر این است که با این نورافشانیها شاد شویم! به سمت محل اصلی آتشبازی حرکت کردم. انفجارها به اوج خود رسیده بود و فاصله زمانی آنها کم شده بود. به صورت مردم نگاه کردم. کمتر کسی آسمان را مینگریست. به نظر تنها مخاطب خاص این آتشبازی کودکان بودند که گاهی آسمان را با ذوق به مادرشان نشان میدادند و البته نه به اندازه ذوقی که ما در دوران کودکی از تنها آتشبازی سال، یعنی آتش بازی 22 بهمن میکردیم... . بیتفاوتی مردم به این عمل؛ چند وقتی است که برایم جالب شده، اما به نظرم تنها دلیلش گرفتاریها و دلمشغولیهای مردم نیست. گرفتاری همه جای دنیا اپیدمی است. هرچه توسعه بیشتر، وقت برای سرخاراندن عموم مردم کمتر. مسئله اصلی نبود برنامهریزی برای ترغیب مردم به شادی است. انگار در این مناسبتها متصدیان و مسئولان مربوطه تنها باید رفع تکلیف کنند. انگار تنها به قول معروف قرار است توپی در شود و ما هم احتمالا آماری بدهیم که در فلان تعداد شهر بهمان تعداد توپ در شد!! نه اطلاعرسانی میشود و نه انگار این مراسمها اصولا برای مردم تدارک دیده میشوند. نه برگزاری جشنهای خیابانی برای عموم
مردم را بلدیم و نه میخواهیم یاد بگیریم. روزگاری به عنوان یک ایرانی آرزو داشتم در هنگامه نوروز اثری از نوروز را در سطح شهر ببینم. اثری که بانی آن دولت باشد. شاید فعلا باید به همین توپدرکردنها و آتشبازیهای بیروح دلخوش کرد، به این امید که روزی با چاشنی برنامهریزی هم همراه باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.