داستان ترجمه
داستانهایی از زندگی و مرگ
«ما یک خانهی آبی داریم»، مجموعه داستانی است از چند نویسنده که با مقدمه فتحالله بینیاز و ترجمه سیروس نورآبادی از طرف نشر شورآفرین منتشر شده است. انتخاب و ترجمه داستانهای این مجموعه بر اساس حضور تجربه زندگی و مرگ در این داستانهاست و داستانهای کتاب نیز به دو دسته تقسیم شدهاند: دسته اول داستانهایی هستند که ذیل عنوان «زندگی» گرد آمدهاند و دسته دوم، ذیل عنوان «مرگ». رُدیارد کیپلینگ، شرلی جکسون، جان آپدایک، آلیس مونرو و ترومن کاپوتی از جمله نویسندگان مشهوری هستند که داستانی از آنها در این مجموعه آمده است. داستانهای گردآمده ذیل عنوان زندگی عبارتند از: «فرزندان» از نوئل رواز، «بزرگترهای خانواده» از جان آپدایک، «جادوگر» از شرلی جکسون، «حفرههای عمیق» از آلیس مونرو و «گریز» از الیستر مورگان. داستانهای ذیل عنوان مرگ نیز اینها هستند: «کدام شیپورزن به ایرلند خیانت کرد؟» از فرانک اُکانر، «ثبت احوال» از پریمو لوی، «یک کاری کن!» از کیت والبرت، «باغبان» از رُدیارد کیپلینگ و «کریسمس» از ترومن کاپوتی. کتاب با شعر «امروز زندگی را آغاز کن» پابلو نرودا آغاز میشود و آنگاه مقدمه فتحالله بینیاز آمده است با عنوان
«مرگ؛ کاملترین واقعهی زندگی». در بخش پایانی این مقدمه، درباره داستانهای مجموعه «ما یک خانه آبی داریم» میخوانیم: «آنچه را میتوان در یک جمله از داستانهای این مجموعه دریافت کرد، بیشتر به حرف وُلتر نزدیک است؛ هرچند منظور وُلتر، عشق به مفهوم عام آن بود و نه خاص، در این گفتهی شاخص که: هرکس دوبار میمیرد: یکبار آنگاه که عشق از دلش میرود و بار دیگر آنگاه که زندگی را بدرود میگوید. اما مرگِ زندگی در برابر مرگِ عشق، ناچیز است». آنچه در پی میآید سطرهایی است از داستان «کدام شیپورزن به ایرلند خیانت کرد؟» از فرانک اُکانر که از داستانهای بخش مربوط به مرگ در مجموعه «ما یک خانه آبی داریم» است: «اینجا در این دوران از زندگیام، نمیتوانم از بهیادآوردن این موضوع سر باز بزنم که ما اهالی محلهی بلارنیلِن جزو میهنپرستهای دوآتشه بودیم. همهی آن چیزی که امروز - در دورهی دیگری از زندگیام - تکهتکههای تصویرهایش مثل فریم یک فیلم از جلوی چشمهایم عبور میکند، این است که ما میهنپرستان دوآتشهیی بودیم که شعار اصلیمان «مصالحه و سازش» بود و رهبر بزرگ ملی ما، ویلیام اُبرین، یکبار ما را «محافظین بزرگ» خطاب کرد. من
و دیگر بچههای محافظ بزرگ، با قوطیهای کوچک و شیپورهای اسباببازی در خیابانها رژه میرفتیم و آواز میخواندیم: ما جانی ردموند رو از درخت سیبترش آویزون میکنیم. (لازم میدانم بگویم که جانی ردموند رهبر طرف مقابل بود.) ...».
داستانهای سیاه
جویس کرولاوتس،نویسنده آمریکایی، برای مخاطب فارسیزبان نام ناآشنایی نیست و تاکنون چندین اثر داستانی از او به فارسی ترجمه شده است. «شوهر عزیزم» عنوان مجموعهداستانی از اوتس است که با ترجمه ربابه جلایر از طرف نشر شورآفرین منتشر شده است. این مجموعه شامل ده داستان است به نامهای: «استثنایی»، «دختران بینای مرد نابینا»، «دوران زیبای پرینستون»، «گورستان زباله»، «هوشیار»، «مجویس کرول عزیز»، «خودکشی در باشگاه بدنسازی»، «خانواده گلیزر»، «دادرسی بینتیجه» و «شوهر عزیزم». آنچه در ادامه میخوانید سطرهایی است از داستان «گورستان زباله» از این مجموعه: «هکتور پسر را در گورستان زبالهی تیوگا کانتی پیدا کردند. باقیماندههای جسدش زیر خاکوخل، آشغال و زبالههای تر دفن شده بود. دهانش پر بود از آشغال و، جنازهاش بدجوری داغان و متلاشی شده بود. حتا اگر هم زنده بود نمیتوانست داد بزند، چون توی آشغالها دفن بود. بالای سرش پرندهها سروصدا میکردند. توی این گورستان زبالهی بزرگ، کامیونهای حمل زباله و بولدوزر و یک تیم تجسس از پلیس تیوگا کانتی با لباسهای ایمنی در تکاپو بودند. سه هفتهیی میشد که گم شده بود و توی همهی روزنامهها و
تلویزیون هم خبرش اعلام شده بود. بیشتر دندانهایش از ته شکسته بود، ولی همانهایی که باقی مانده بود برای تشخیص هویت هکتور کمپوز اهل سوثفیلد میشیگان کافی بود».
اربابِ سیاه
«دنیای آشنا» رمانی است از ادوارد پی.جونز که با ترجمه شیرین معتمدی از طرف نشر شورآفرین منتشر شده است. ادوارد پی.جونز نویسنده معاصر و سیاهپوست آمریکایی است و رمان «دنیای آشنا»ی او درباره سیاهپوستان آمریکا در قرن نوزدهم است. در بخشی از توضیح پشت جلد ترجمه فارسی این رمان، درباره آن میخوانیم: «دنیای آشنا داستانی درباره دنیای سیاهان در آمریکای قرن نوزدهم است. داستان در سال 1855 در مزرعهی مرد سیاهپوستی به نام هنری تاونسند میگذرد. او یک برده به دنیا آمده، اما حالا یک ارباب است، اربابِ سیاه به آیندهیی میاندیشد با مزرعهیی پنجاههکتاری با سیوسه بردهی سیاه. او با بردهها به همان شکلی برخورد میکند که اربابِ سفیدپوستش ویلیام رابینز با او رفتار میکرده. داستان حول محور دو نفر میچرخد: هنری تاونسند، اربابِ سیاه، و بردهی سیاهش، موسا». آنچه میخوانید سطرهایی است از این رمان: «غروبی که اربابش مرد، بعد از اینکه پایان روز را برای بقیهی بزرگترها اعلام کرد خودش باز هم حسابی کار کرد، بقیه را گرسنه و خسته به کلبههایشان فرستاد، زنش هم بین آنها بود. بچهها، از جمله پسرش را حدودا یکساعتی زودتر از بزرگترها از
مزرعه مرخص کرده بود، تا شام را آماده کنند، و اگر وقت شد، در چند دقیقهی مانده به غروب بازی کنند. وقتی سرانجام او، موسا، خودش را از قید مهار قدیمی و شکننده آزاد کرد که او را به پیرترین قاطر اربابش وصل میکرد، تنها چیزی که از آفتاب باقی مانده بود خاطرهی پنج اینچیِ قرمز نارنجییی بود که در افق بین دو کوه - یکی سمت چپ و دیگری سمت راست - به شکل موج بیحرکتی گسترده بود. چهاردهساعت تمام در مزرعه کار کرده بود. پیش از ترک مزرعه همانطور که غروب به آرامی دربر میگرفتش، درنگ کرد. قاطر لرزید، خانه و استراحت میخواست ...».
داستانهایی از زندگی و مرگ
«ما یک خانهی آبی داریم»، مجموعه داستانی است از چند نویسنده که با مقدمه فتحالله بینیاز و ترجمه سیروس نورآبادی از طرف نشر شورآفرین منتشر شده است. انتخاب و ترجمه داستانهای این مجموعه بر اساس حضور تجربه زندگی و مرگ در این داستانهاست و داستانهای کتاب نیز به دو دسته تقسیم شدهاند: دسته اول داستانهایی هستند که ذیل عنوان «زندگی» گرد آمدهاند و دسته دوم، ذیل عنوان «مرگ». رُدیارد کیپلینگ، شرلی جکسون، جان آپدایک، آلیس مونرو و ترومن کاپوتی از جمله نویسندگان مشهوری هستند که داستانی از آنها در این مجموعه آمده است. داستانهای گردآمده ذیل عنوان زندگی عبارتند از: «فرزندان» از نوئل رواز، «بزرگترهای خانواده» از جان آپدایک، «جادوگر» از شرلی جکسون، «حفرههای عمیق» از آلیس مونرو و «گریز» از الیستر مورگان. داستانهای ذیل عنوان مرگ نیز اینها هستند: «کدام شیپورزن به ایرلند خیانت کرد؟» از فرانک اُکانر، «ثبت احوال» از پریمو لوی، «یک کاری کن!» از کیت والبرت، «باغبان» از رُدیارد کیپلینگ و «کریسمس» از ترومن کاپوتی. کتاب با شعر «امروز زندگی را آغاز کن» پابلو نرودا آغاز میشود و آنگاه مقدمه فتحالله بینیاز آمده است با عنوان
«مرگ؛ کاملترین واقعهی زندگی». در بخش پایانی این مقدمه، درباره داستانهای مجموعه «ما یک خانه آبی داریم» میخوانیم: «آنچه را میتوان در یک جمله از داستانهای این مجموعه دریافت کرد، بیشتر به حرف وُلتر نزدیک است؛ هرچند منظور وُلتر، عشق به مفهوم عام آن بود و نه خاص، در این گفتهی شاخص که: هرکس دوبار میمیرد: یکبار آنگاه که عشق از دلش میرود و بار دیگر آنگاه که زندگی را بدرود میگوید. اما مرگِ زندگی در برابر مرگِ عشق، ناچیز است». آنچه در پی میآید سطرهایی است از داستان «کدام شیپورزن به ایرلند خیانت کرد؟» از فرانک اُکانر که از داستانهای بخش مربوط به مرگ در مجموعه «ما یک خانه آبی داریم» است: «اینجا در این دوران از زندگیام، نمیتوانم از بهیادآوردن این موضوع سر باز بزنم که ما اهالی محلهی بلارنیلِن جزو میهنپرستهای دوآتشه بودیم. همهی آن چیزی که امروز - در دورهی دیگری از زندگیام - تکهتکههای تصویرهایش مثل فریم یک فیلم از جلوی چشمهایم عبور میکند، این است که ما میهنپرستان دوآتشهیی بودیم که شعار اصلیمان «مصالحه و سازش» بود و رهبر بزرگ ملی ما، ویلیام اُبرین، یکبار ما را «محافظین بزرگ» خطاب کرد. من
و دیگر بچههای محافظ بزرگ، با قوطیهای کوچک و شیپورهای اسباببازی در خیابانها رژه میرفتیم و آواز میخواندیم: ما جانی ردموند رو از درخت سیبترش آویزون میکنیم. (لازم میدانم بگویم که جانی ردموند رهبر طرف مقابل بود.) ...».
داستانهای سیاه
جویس کرولاوتس،نویسنده آمریکایی، برای مخاطب فارسیزبان نام ناآشنایی نیست و تاکنون چندین اثر داستانی از او به فارسی ترجمه شده است. «شوهر عزیزم» عنوان مجموعهداستانی از اوتس است که با ترجمه ربابه جلایر از طرف نشر شورآفرین منتشر شده است. این مجموعه شامل ده داستان است به نامهای: «استثنایی»، «دختران بینای مرد نابینا»، «دوران زیبای پرینستون»، «گورستان زباله»، «هوشیار»، «مجویس کرول عزیز»، «خودکشی در باشگاه بدنسازی»، «خانواده گلیزر»، «دادرسی بینتیجه» و «شوهر عزیزم». آنچه در ادامه میخوانید سطرهایی است از داستان «گورستان زباله» از این مجموعه: «هکتور پسر را در گورستان زبالهی تیوگا کانتی پیدا کردند. باقیماندههای جسدش زیر خاکوخل، آشغال و زبالههای تر دفن شده بود. دهانش پر بود از آشغال و، جنازهاش بدجوری داغان و متلاشی شده بود. حتا اگر هم زنده بود نمیتوانست داد بزند، چون توی آشغالها دفن بود. بالای سرش پرندهها سروصدا میکردند. توی این گورستان زبالهی بزرگ، کامیونهای حمل زباله و بولدوزر و یک تیم تجسس از پلیس تیوگا کانتی با لباسهای ایمنی در تکاپو بودند. سه هفتهیی میشد که گم شده بود و توی همهی روزنامهها و
تلویزیون هم خبرش اعلام شده بود. بیشتر دندانهایش از ته شکسته بود، ولی همانهایی که باقی مانده بود برای تشخیص هویت هکتور کمپوز اهل سوثفیلد میشیگان کافی بود».
اربابِ سیاه
«دنیای آشنا» رمانی است از ادوارد پی.جونز که با ترجمه شیرین معتمدی از طرف نشر شورآفرین منتشر شده است. ادوارد پی.جونز نویسنده معاصر و سیاهپوست آمریکایی است و رمان «دنیای آشنا»ی او درباره سیاهپوستان آمریکا در قرن نوزدهم است. در بخشی از توضیح پشت جلد ترجمه فارسی این رمان، درباره آن میخوانیم: «دنیای آشنا داستانی درباره دنیای سیاهان در آمریکای قرن نوزدهم است. داستان در سال 1855 در مزرعهی مرد سیاهپوستی به نام هنری تاونسند میگذرد. او یک برده به دنیا آمده، اما حالا یک ارباب است، اربابِ سیاه به آیندهیی میاندیشد با مزرعهیی پنجاههکتاری با سیوسه بردهی سیاه. او با بردهها به همان شکلی برخورد میکند که اربابِ سفیدپوستش ویلیام رابینز با او رفتار میکرده. داستان حول محور دو نفر میچرخد: هنری تاونسند، اربابِ سیاه، و بردهی سیاهش، موسا». آنچه میخوانید سطرهایی است از این رمان: «غروبی که اربابش مرد، بعد از اینکه پایان روز را برای بقیهی بزرگترها اعلام کرد خودش باز هم حسابی کار کرد، بقیه را گرسنه و خسته به کلبههایشان فرستاد، زنش هم بین آنها بود. بچهها، از جمله پسرش را حدودا یکساعتی زودتر از بزرگترها از
مزرعه مرخص کرده بود، تا شام را آماده کنند، و اگر وقت شد، در چند دقیقهی مانده به غروب بازی کنند. وقتی سرانجام او، موسا، خودش را از قید مهار قدیمی و شکننده آزاد کرد که او را به پیرترین قاطر اربابش وصل میکرد، تنها چیزی که از آفتاب باقی مانده بود خاطرهی پنج اینچیِ قرمز نارنجییی بود که در افق بین دو کوه - یکی سمت چپ و دیگری سمت راست - به شکل موج بیحرکتی گسترده بود. چهاردهساعت تمام در مزرعه کار کرده بود. پیش از ترک مزرعه همانطور که غروب به آرامی دربر میگرفتش، درنگ کرد. قاطر لرزید، خانه و استراحت میخواست ...».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.