موج
آه، بازوی چپم
اسماعیل خلج
فرصت چندانی برای گوشکردن به رادیو ندارم. بیشتر در تاکسی و آژانس رادیو گوش میکنم. الان بیشتر وقتم صرف نوشتن یک تحقیق سیوچندساله و همچنین نقاشیکردن میشود. با اینحال حتی هنگام نقاشی هم نمیتوانم رادیو گوش کنم، چه برسد به نوشتن. حواسم پرت میشود و تمرکزم را از دست میدهم. من هیچگاه با رادیو همکاری نداشتهام. حتی کسی از من نخواسته که نمایشنامههای من برای رادیو تنظیم و اجرا شوند. خاطره جالبی از رادیو دارم؛ بهتر است بگویم از یک نمایش رادیویی، که یکی از بازیگران قرار بود ضربهای به بازوی چپ بازیگر دیگر بزند. صدایی آمد و بازیگر روبهرو گفت: آه، بازوی چپم! بههرحال معتقدم که رادیو رسانه بااررشی است و تنهایی آدمها را پر میکند. یادم نمیآید که رادیو شنونده نداشته باشد یا مهجور مانده باشد. همین حالا هم در هر برنامهای که شما از رادیو گوش کنید، با تماسهای زیادی از سمت مردم مواجه میشوید.
رادیو، فراموش نمیشود
مائده طهماسبی
معمولا از صبح تا ساعت پنج عصر رادیو گوش میکنم و بیشتر شبکه فرهنگ و شبکه نمایش را دنبال میکنم. اصولا من رادیویی هستم تا تلویزیونی. حتی خارج از کشور که بودم، بیشتر رادیو گوش میکردم تا اینکه تلویزیون نگاه کنم. اما بهگمانم الان دیگر رادیو نمیتواند سر یک ساعت مشخص، افرادی را دور خود جمع کند که مثلا داستان شب گوش کنند. در نوجوانی مخاطب همیشگی برنامهای بودم به نام «برنامه دوم». این برنامه مشخصا به تئاتر میپرداخت و نمایشنامههای خارجی و ایرانی در آن خوانش میشد. افرادی مثل نیکو (خردمند)، بیژن مفید، سیروس ابراهیمزاده، بهزاد فراهانی، آقای شنگله و دیگران این برنامه را اداره میکردند و بسیار پربار و مفید بود. خودم هم بهشخصه با رادیو همکاری کردهام. چندین نمایشنامه را ترجمه، اقتباس و بهنوعی ایرانیزه کردم. تنظیم این نمایشنامهها برای رادیو هم کار خودم بود. نمایشنامههای اهالی ماه، پسران خورشید و جشن سالگرد، از این دست تجربههای رادیویی من بودند. آن زمان هنوز مرحوم احمد آقالو زنده بودند و در این نمایشها با ما همکاری کردند. به نظرم کارهای خوبی شدند و بهترین یادبود من از رادیو هستند. اگر بخواهم پیشنهادی برای
بیشترشدن شنوندگان رادیو و بالابردن سطح کیفی برنامهها ارائه کنم، استفاده از متخصصان برنامهسازی برای رادیو، افزایش فرستندههای رادیو و دادن حق انتخاب بیشتر به مخاطبان، بهترین راهکارهایی است که به ذهنم میرسد. الان چند سالی است که در تئاتر از سوپراستارهای سینما استفاده میکنند. این رویکرد میتواند در رادیو هم اجرائی شود. به گمان من رادیو هرگز فراموش نخواهد شد.
آه، بازوی چپم
اسماعیل خلج
فرصت چندانی برای گوشکردن به رادیو ندارم. بیشتر در تاکسی و آژانس رادیو گوش میکنم. الان بیشتر وقتم صرف نوشتن یک تحقیق سیوچندساله و همچنین نقاشیکردن میشود. با اینحال حتی هنگام نقاشی هم نمیتوانم رادیو گوش کنم، چه برسد به نوشتن. حواسم پرت میشود و تمرکزم را از دست میدهم. من هیچگاه با رادیو همکاری نداشتهام. حتی کسی از من نخواسته که نمایشنامههای من برای رادیو تنظیم و اجرا شوند. خاطره جالبی از رادیو دارم؛ بهتر است بگویم از یک نمایش رادیویی، که یکی از بازیگران قرار بود ضربهای به بازوی چپ بازیگر دیگر بزند. صدایی آمد و بازیگر روبهرو گفت: آه، بازوی چپم! بههرحال معتقدم که رادیو رسانه بااررشی است و تنهایی آدمها را پر میکند. یادم نمیآید که رادیو شنونده نداشته باشد یا مهجور مانده باشد. همین حالا هم در هر برنامهای که شما از رادیو گوش کنید، با تماسهای زیادی از سمت مردم مواجه میشوید.
رادیو، فراموش نمیشود
مائده طهماسبی
معمولا از صبح تا ساعت پنج عصر رادیو گوش میکنم و بیشتر شبکه فرهنگ و شبکه نمایش را دنبال میکنم. اصولا من رادیویی هستم تا تلویزیونی. حتی خارج از کشور که بودم، بیشتر رادیو گوش میکردم تا اینکه تلویزیون نگاه کنم. اما بهگمانم الان دیگر رادیو نمیتواند سر یک ساعت مشخص، افرادی را دور خود جمع کند که مثلا داستان شب گوش کنند. در نوجوانی مخاطب همیشگی برنامهای بودم به نام «برنامه دوم». این برنامه مشخصا به تئاتر میپرداخت و نمایشنامههای خارجی و ایرانی در آن خوانش میشد. افرادی مثل نیکو (خردمند)، بیژن مفید، سیروس ابراهیمزاده، بهزاد فراهانی، آقای شنگله و دیگران این برنامه را اداره میکردند و بسیار پربار و مفید بود. خودم هم بهشخصه با رادیو همکاری کردهام. چندین نمایشنامه را ترجمه، اقتباس و بهنوعی ایرانیزه کردم. تنظیم این نمایشنامهها برای رادیو هم کار خودم بود. نمایشنامههای اهالی ماه، پسران خورشید و جشن سالگرد، از این دست تجربههای رادیویی من بودند. آن زمان هنوز مرحوم احمد آقالو زنده بودند و در این نمایشها با ما همکاری کردند. به نظرم کارهای خوبی شدند و بهترین یادبود من از رادیو هستند. اگر بخواهم پیشنهادی برای
بیشترشدن شنوندگان رادیو و بالابردن سطح کیفی برنامهها ارائه کنم، استفاده از متخصصان برنامهسازی برای رادیو، افزایش فرستندههای رادیو و دادن حق انتخاب بیشتر به مخاطبان، بهترین راهکارهایی است که به ذهنم میرسد. الان چند سالی است که در تئاتر از سوپراستارهای سینما استفاده میکنند. این رویکرد میتواند در رادیو هم اجرائی شود. به گمان من رادیو هرگز فراموش نخواهد شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.