100 روز از جنگ مسکو در سوریه گذشت
صد روز از حمله نظامی روسیه در سوریه گذشت؛ نتایج این حضور، به نظر تضعیف داعش بود؛ اما جنگ «همچنان باقی است»!
این روزها در مسکو، کسی حرفی نمیزند. این درحالی است که پیشتر بسیاری بر این باور بودند که روسیه در ظرف سه ماه خواهد توانست کار را یکسره کرده و «پیروز» شود. کافی است به سخنان «آلکسی پوشکف»، رئیس کمیته امور خارجی دوما، که در نیمه ماه اکتبر گذشته گفت، نگاهی بیندازیم: «تروریستها بازدارنده خواهد بود. ما از عملیاتی صحبت میکنیم که سه الی چهار ماه طول میکشد».
سقف زمانیای را که پوشکف تعیین و کرملین را بهدلیل شتابزده بودنش عصبانی کرده بود، درواقع برملاکننده آن چیزی بود که در محافل تصمیمساز روسیه میگذشت. او، خط قرمزی را رد نکرده بود بلکه پیش از موقع، زمانی را تعیین کرده و درعینحال هشدار داده بود که «این خطر وجود دارد ما وارد باتلاقی شویم که خروج از آن دشوار خواهد بود و برای همین عملیات ما بهلحاظ زمانی باید محدود باشد».
این جمله، تمایل شدید کرملین را نشان میداد که قصد داشت عملیات خود را در سوریه، در مدت زمانی کوتاه انجام دهد؛ اما این مهلت زمانی هنوز به اتمام نرسیده است. یکبار «ولادیمیر پوتین»، رئیسجمهوری روسیه، تأکید کرد تعیین یک فرصت صدروزه برای پیروزشدن کافی نیست. دشمنان روسیه این مسئله را مطرح میکنند تا ما را با خفت از آنجا خارج کنند. ازهمینرو، رئیسجمهوری روسیه حرفهایی را زد که چارچوب زمانی نامشخصی را نشان میداد. او گفت: «وزارت دفاع، از بودجه آموزش خرج این حمله نظامی کرده است. ما شرایطی بهتر از این برای آموزش نیروهایمان نداریم». خلاصه اینکه، پوتین، تعیین چارچوب زمانی را بر عهده خود نظامیان گذاشت تا هر زمان که بخواهند قدرتشان را آزمایش و سلاحهای جدیدشان را امتحان کنند. شاید تعیین یک ظرف زمانی، امر مقدسی نباشد؛ اما پرسشی که اکنون روسها مطرح میکنند این است که در این یکصد روز چه دستاوردی داشتهایم؟
هروقت سخنگوی ارتش روسیه گزارش خود را میدهد، گویی این گزارش به مقامات بالاتر ارائه میشود. او پیوسته از «پیروزیها» صحبت میکند و اینکه تعداد حملات هوایی از 5500 حمله گذشته است و سعی میکند در بهکاربردن نام شهرها و روستاهای سوریه دقت کرده و چیزی را اشتباه نگوید. طبق این آمارها، تاکنون «هزاران مراکز آموزشی شبهنظامیان خارجی و دهها هزار کارگاه ساخت بمب و صدها اتاق فرماندهی عملیات وابسته به تروریستها» با «دقت کامل» منهدم شده است. اما بهدور از اینگونه گزارشها، مسکو نتایج این حملات را بهاینصورت خلاصه میکند: کاهش نفوذ داعش بهعلت پیشرویهای ارتش سوریه در دهها منطقه. روزنامه «ستاره سرخ» چاپ مسکو نیز که رسانه ارتش محسوب میشود، در صفحه نخست خود نوشت: «این سه ماه، کابوسی برای داعش بود». برای اثبات این کابوس، این روزنامه مینویسد: «نیروهای ائتلاف بینالمللی در افغانستان، ماه نوامبر 21 سرباز خود را ازدست دادند، حال آنکه نیروهای روسیه فقط یک خلبان و یک سرباز از دست دادند که آن هم به دلیل خیانت ترکیه بود». این روزنامه، زیاد بر «ضعف داعش» مانور نمیدهد بلکه بیشتر بر «پیشروی نیروهای دولتی سوریه در سایه حملات
ما» تأکید دارد.
این بزرگترین دستاوردی است که چند روز پیش نیز یکی از تحلیلگران خبرگزاری روسی، «نووستی»، آن را ارائه داد و نوشت: «پیروزی نیروهای دولتی سوریه به دلیل حضور ما بود که درنهایت توانست طرحهای واشنگتن و متحدان منطقهای خود را از بین ببرد. دولت آمریکا هرچه میخواهد علیه ما بگوید. ورود ما به سوریه دنیا را مجبور کرد اعتراف کند که ما دارای چه قدرت بزرگی هستیم و در سطح بینالمللی چقدر میتوانیم تاثیرگذار باشیم».
چند روز پیش، «ائتلاف مخالفان سوریه»، در بیانیهای اعلام کردند که حملات روسیه تاکنون موجب مرگ 1730 نفر شده. به گفته این منبع، تاکنون حملات روسیه، 94 بار مواضع وابسته به نیروهای ارتش آزاد را منهدم کرده و موجب کوچ بیش از نیممیلیون سوری شده است. اما درحالیکه کارشناسان هشدار میدادند ممکن است روسیه به سمت یک «باتلاق» پیش برود، ولادیمیر پوتین به وجود واحدهایی اعتراف کرد که به گفته او «مأموریتهای خاص» را انجام میدهند. این موضوع تایید میکند که ظاهرا بهدنبال صد روز گذشته باید منتظر «صد روز دیگری» بود که چهبسا سختتر از گذشته باشد؛ هرچه هست اینکه بحران سوریه، بعد از این صد روز نیز همچنان «باقی» است.
صد روز از حمله نظامی روسیه در سوریه گذشت؛ نتایج این حضور، به نظر تضعیف داعش بود؛ اما جنگ «همچنان باقی است»!
این روزها در مسکو، کسی حرفی نمیزند. این درحالی است که پیشتر بسیاری بر این باور بودند که روسیه در ظرف سه ماه خواهد توانست کار را یکسره کرده و «پیروز» شود. کافی است به سخنان «آلکسی پوشکف»، رئیس کمیته امور خارجی دوما، که در نیمه ماه اکتبر گذشته گفت، نگاهی بیندازیم: «تروریستها بازدارنده خواهد بود. ما از عملیاتی صحبت میکنیم که سه الی چهار ماه طول میکشد».
سقف زمانیای را که پوشکف تعیین و کرملین را بهدلیل شتابزده بودنش عصبانی کرده بود، درواقع برملاکننده آن چیزی بود که در محافل تصمیمساز روسیه میگذشت. او، خط قرمزی را رد نکرده بود بلکه پیش از موقع، زمانی را تعیین کرده و درعینحال هشدار داده بود که «این خطر وجود دارد ما وارد باتلاقی شویم که خروج از آن دشوار خواهد بود و برای همین عملیات ما بهلحاظ زمانی باید محدود باشد».
این جمله، تمایل شدید کرملین را نشان میداد که قصد داشت عملیات خود را در سوریه، در مدت زمانی کوتاه انجام دهد؛ اما این مهلت زمانی هنوز به اتمام نرسیده است. یکبار «ولادیمیر پوتین»، رئیسجمهوری روسیه، تأکید کرد تعیین یک فرصت صدروزه برای پیروزشدن کافی نیست. دشمنان روسیه این مسئله را مطرح میکنند تا ما را با خفت از آنجا خارج کنند. ازهمینرو، رئیسجمهوری روسیه حرفهایی را زد که چارچوب زمانی نامشخصی را نشان میداد. او گفت: «وزارت دفاع، از بودجه آموزش خرج این حمله نظامی کرده است. ما شرایطی بهتر از این برای آموزش نیروهایمان نداریم». خلاصه اینکه، پوتین، تعیین چارچوب زمانی را بر عهده خود نظامیان گذاشت تا هر زمان که بخواهند قدرتشان را آزمایش و سلاحهای جدیدشان را امتحان کنند. شاید تعیین یک ظرف زمانی، امر مقدسی نباشد؛ اما پرسشی که اکنون روسها مطرح میکنند این است که در این یکصد روز چه دستاوردی داشتهایم؟
هروقت سخنگوی ارتش روسیه گزارش خود را میدهد، گویی این گزارش به مقامات بالاتر ارائه میشود. او پیوسته از «پیروزیها» صحبت میکند و اینکه تعداد حملات هوایی از 5500 حمله گذشته است و سعی میکند در بهکاربردن نام شهرها و روستاهای سوریه دقت کرده و چیزی را اشتباه نگوید. طبق این آمارها، تاکنون «هزاران مراکز آموزشی شبهنظامیان خارجی و دهها هزار کارگاه ساخت بمب و صدها اتاق فرماندهی عملیات وابسته به تروریستها» با «دقت کامل» منهدم شده است. اما بهدور از اینگونه گزارشها، مسکو نتایج این حملات را بهاینصورت خلاصه میکند: کاهش نفوذ داعش بهعلت پیشرویهای ارتش سوریه در دهها منطقه. روزنامه «ستاره سرخ» چاپ مسکو نیز که رسانه ارتش محسوب میشود، در صفحه نخست خود نوشت: «این سه ماه، کابوسی برای داعش بود». برای اثبات این کابوس، این روزنامه مینویسد: «نیروهای ائتلاف بینالمللی در افغانستان، ماه نوامبر 21 سرباز خود را ازدست دادند، حال آنکه نیروهای روسیه فقط یک خلبان و یک سرباز از دست دادند که آن هم به دلیل خیانت ترکیه بود». این روزنامه، زیاد بر «ضعف داعش» مانور نمیدهد بلکه بیشتر بر «پیشروی نیروهای دولتی سوریه در سایه حملات
ما» تأکید دارد.
این بزرگترین دستاوردی است که چند روز پیش نیز یکی از تحلیلگران خبرگزاری روسی، «نووستی»، آن را ارائه داد و نوشت: «پیروزی نیروهای دولتی سوریه به دلیل حضور ما بود که درنهایت توانست طرحهای واشنگتن و متحدان منطقهای خود را از بین ببرد. دولت آمریکا هرچه میخواهد علیه ما بگوید. ورود ما به سوریه دنیا را مجبور کرد اعتراف کند که ما دارای چه قدرت بزرگی هستیم و در سطح بینالمللی چقدر میتوانیم تاثیرگذار باشیم».
چند روز پیش، «ائتلاف مخالفان سوریه»، در بیانیهای اعلام کردند که حملات روسیه تاکنون موجب مرگ 1730 نفر شده. به گفته این منبع، تاکنون حملات روسیه، 94 بار مواضع وابسته به نیروهای ارتش آزاد را منهدم کرده و موجب کوچ بیش از نیممیلیون سوری شده است. اما درحالیکه کارشناسان هشدار میدادند ممکن است روسیه به سمت یک «باتلاق» پیش برود، ولادیمیر پوتین به وجود واحدهایی اعتراف کرد که به گفته او «مأموریتهای خاص» را انجام میدهند. این موضوع تایید میکند که ظاهرا بهدنبال صد روز گذشته باید منتظر «صد روز دیگری» بود که چهبسا سختتر از گذشته باشد؛ هرچه هست اینکه بحران سوریه، بعد از این صد روز نیز همچنان «باقی» است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.