آرزوی دیدن دوباره چشمها!
کریم ارغندهپور
مهمترین اخبار این روزها مربوط به انتخابات و نیز تنش به وجودآمده در رابطه با عربستان است. جان کری عصر پنجشنبه قریبالوقوعبودن زمان اجرای برجام را اعلام کرد. معنی سخن او این است که مانع مهمی بر سر راه رفع تحریمها نیست. رفع تحریمها و تعاملات سازنده دیپلماتیک بر قدرت منطقهای ایران خواهد افزود. عربستان در سالهای گذشته و بهویژه در ماههای اخیر، آشکارا همه تلاشش را کرد تا از توافق هستهای و نتایج آن جلوگیری کند. به نظرم تندیهای اخیر عربستان همه با هدف تحتالشعاع قراردادن مرحله اصلی و نهایی برجام صورت گرفت. عربستان تصور میکرد میتواند با لابی ثروت-قدرت، چنان تبلیغات منفیای در دنیا علیه ایران راه بیندازد که نتیجه برجام را به ضرر ایران بچرخاند، ولی نشد و نتوانست. معلوم بود که نمیشود ولی باید بیشتر در آینده هوشیار بود. درباره انتخابات هم تصور میکنم فعلا مهمترین نکته مشارکت فعال است که خوشبختانه از سوی جامعه و نخبگان در حد مناسبی درک شده و پیگیری میشود. فقط اجازه میخواهم در اینجا به این نکته بسنده کنم که به نظر میرسد پارهای رسانههای اصلاحطلب، پیش از ردصلاحیت احتمالی برخی رجال بلندپایه اصلاحطلب،
آنقدر در گمانهزنیهای سست و بیپایه، دستودلبازی کردهاند که عملا تا حد زیادی قبح آن را زدودهاند (بازی در میدان رقیب). البته توقع از رسانهها کار سیاسی نیست، آنچه در این میان -از سوی اهلفن- کمفروغ است، «سیاستورزی» است که کمتر مشاهده میشود. بگذریم! امروز -پنجشنبه- در یک کلینیک در انتظار ویزیت پزشک معالجم نشسته بودم. دو خانم هم کمی آنطرفتر نشسته بودند. یکی از آنها قصهای داشت که سخت شنیدنی بود و خودش هم از فرط هیجان مایل بود داستانش را آنقدر بلند بگوید که همه بشنوند. میگفت بهتازگی، پیوند چشم شده و دوباره بیناییاش را کسب کرده است. از مشکلات زمان نابینایی -تا همین هفتههای گذشته- و رنج بیماری چشمانش میگفت و اینکه حالا با چشم فردی فوتشده، زندگی دوبارهای کسب کرده است. بیان احساسی که در کلمات و آهنگ صدایش بود، واقعا قابل توصیف نیست. داستانش بهقدری قدرت داشت که اشک همه بیماران را جاری کرده بود. خود او اما مثل کسی که معجزهای را درک کرده باشد هیجانزده و قدرتمند بود. میگفت هنوز فکر میکنم خواب میبینم و هر از گاهی از اینکه همهچیز فقط یک رؤیا باشد، در خود میپیچم. میگفت حالا از تماشای اطراف، صد
برابر قبل لذت میبرم و قدرش را میدانم و توضیح میداد چقدر این اهدای چشم، جزئیات زندگیاش را متحول کرده است. میگفت بیشترین آرزویش در زمان نابینایی، دیدن چشمها و دستان تنها فرزندش بوده است. او میگفت و میگفت و نگاه منتظر سایر بیماران، مشتاقانه کلمات بیشتری را از تجربه او میطلبیدند. همانجا به نظرم رسید چقدر آنان که داوطلبانه مقدمات اهدای اعضای بدنشان را در صورت مرگ مغزی پذیرفتهاند، نسبت به دیگران، فهیمتر و بخشندهتر و دوستداشتنیترند. میدانم افرادی ترجیح میدهند این سخاوتشان در گمنامی انجام شود تا به اندک بهانهای، موضوع حراج نشود، اجازه میخواهم بلند بگویم نظیر این احساسات، راز اصلی پایداری جوامع است. خوشبختانه کشور ما در اهدای عضو و نیز در فنون پزشکی پیوند، وضعیت نسبتا مناسبی دارد. آنچه بیشتر ضروری به نظر میرسد، آشناکردن بیشتر جامعه با جزئیات تحولی است که این زندگیهای دوباره در افراد مستأصل ایجاد میکند. به نظرم رسانهها و نویسندگان ما باید بیشازپیش به موضوع بپردازند. تردید ندارم این روایتها نهفقط درون کشور و جامعه ما، بلکه در همه دنیا شنونده، خواننده، جذابیت و درنتیجه اثر مطلوب و انسانی
خواهد داشت. در ابتدای این یادداشت از اخبار مهم سیاسی نوشتم ولی خبرهای مهم فقط در سیاست یا اقتصاد نیستند. متأسفانه فرهنگ و اجتماع در کشور ما معمولا کمتر دیده میشوند. اخبار جامعه و زندگی و درد آدمها و نیز ادبیات و فرهنگ و هنر، اهمیتش -اگر بسیاری اوقات بیشتر نباشد- اصلا کمتر از بقیه بخشها نیست. بهعنوان یک روزنامهنگار، عرض میکنم رنج و درد جامعه در هر شکلش و اگر امکانش باشد نشاندادن راه درمان، جزء مهمترین خبرهای روز است اگرچه جور دیگری مرسوم باشد!
مهمترین اخبار این روزها مربوط به انتخابات و نیز تنش به وجودآمده در رابطه با عربستان است. جان کری عصر پنجشنبه قریبالوقوعبودن زمان اجرای برجام را اعلام کرد. معنی سخن او این است که مانع مهمی بر سر راه رفع تحریمها نیست. رفع تحریمها و تعاملات سازنده دیپلماتیک بر قدرت منطقهای ایران خواهد افزود. عربستان در سالهای گذشته و بهویژه در ماههای اخیر، آشکارا همه تلاشش را کرد تا از توافق هستهای و نتایج آن جلوگیری کند. به نظرم تندیهای اخیر عربستان همه با هدف تحتالشعاع قراردادن مرحله اصلی و نهایی برجام صورت گرفت. عربستان تصور میکرد میتواند با لابی ثروت-قدرت، چنان تبلیغات منفیای در دنیا علیه ایران راه بیندازد که نتیجه برجام را به ضرر ایران بچرخاند، ولی نشد و نتوانست. معلوم بود که نمیشود ولی باید بیشتر در آینده هوشیار بود. درباره انتخابات هم تصور میکنم فعلا مهمترین نکته مشارکت فعال است که خوشبختانه از سوی جامعه و نخبگان در حد مناسبی درک شده و پیگیری میشود. فقط اجازه میخواهم در اینجا به این نکته بسنده کنم که به نظر میرسد پارهای رسانههای اصلاحطلب، پیش از ردصلاحیت احتمالی برخی رجال بلندپایه اصلاحطلب،
آنقدر در گمانهزنیهای سست و بیپایه، دستودلبازی کردهاند که عملا تا حد زیادی قبح آن را زدودهاند (بازی در میدان رقیب). البته توقع از رسانهها کار سیاسی نیست، آنچه در این میان -از سوی اهلفن- کمفروغ است، «سیاستورزی» است که کمتر مشاهده میشود. بگذریم! امروز -پنجشنبه- در یک کلینیک در انتظار ویزیت پزشک معالجم نشسته بودم. دو خانم هم کمی آنطرفتر نشسته بودند. یکی از آنها قصهای داشت که سخت شنیدنی بود و خودش هم از فرط هیجان مایل بود داستانش را آنقدر بلند بگوید که همه بشنوند. میگفت بهتازگی، پیوند چشم شده و دوباره بیناییاش را کسب کرده است. از مشکلات زمان نابینایی -تا همین هفتههای گذشته- و رنج بیماری چشمانش میگفت و اینکه حالا با چشم فردی فوتشده، زندگی دوبارهای کسب کرده است. بیان احساسی که در کلمات و آهنگ صدایش بود، واقعا قابل توصیف نیست. داستانش بهقدری قدرت داشت که اشک همه بیماران را جاری کرده بود. خود او اما مثل کسی که معجزهای را درک کرده باشد هیجانزده و قدرتمند بود. میگفت هنوز فکر میکنم خواب میبینم و هر از گاهی از اینکه همهچیز فقط یک رؤیا باشد، در خود میپیچم. میگفت حالا از تماشای اطراف، صد
برابر قبل لذت میبرم و قدرش را میدانم و توضیح میداد چقدر این اهدای چشم، جزئیات زندگیاش را متحول کرده است. میگفت بیشترین آرزویش در زمان نابینایی، دیدن چشمها و دستان تنها فرزندش بوده است. او میگفت و میگفت و نگاه منتظر سایر بیماران، مشتاقانه کلمات بیشتری را از تجربه او میطلبیدند. همانجا به نظرم رسید چقدر آنان که داوطلبانه مقدمات اهدای اعضای بدنشان را در صورت مرگ مغزی پذیرفتهاند، نسبت به دیگران، فهیمتر و بخشندهتر و دوستداشتنیترند. میدانم افرادی ترجیح میدهند این سخاوتشان در گمنامی انجام شود تا به اندک بهانهای، موضوع حراج نشود، اجازه میخواهم بلند بگویم نظیر این احساسات، راز اصلی پایداری جوامع است. خوشبختانه کشور ما در اهدای عضو و نیز در فنون پزشکی پیوند، وضعیت نسبتا مناسبی دارد. آنچه بیشتر ضروری به نظر میرسد، آشناکردن بیشتر جامعه با جزئیات تحولی است که این زندگیهای دوباره در افراد مستأصل ایجاد میکند. به نظرم رسانهها و نویسندگان ما باید بیشازپیش به موضوع بپردازند. تردید ندارم این روایتها نهفقط درون کشور و جامعه ما، بلکه در همه دنیا شنونده، خواننده، جذابیت و درنتیجه اثر مطلوب و انسانی
خواهد داشت. در ابتدای این یادداشت از اخبار مهم سیاسی نوشتم ولی خبرهای مهم فقط در سیاست یا اقتصاد نیستند. متأسفانه فرهنگ و اجتماع در کشور ما معمولا کمتر دیده میشوند. اخبار جامعه و زندگی و درد آدمها و نیز ادبیات و فرهنگ و هنر، اهمیتش -اگر بسیاری اوقات بیشتر نباشد- اصلا کمتر از بقیه بخشها نیست. بهعنوان یک روزنامهنگار، عرض میکنم رنج و درد جامعه در هر شکلش و اگر امکانش باشد نشاندادن راه درمان، جزء مهمترین خبرهای روز است اگرچه جور دیگری مرسوم باشد!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.