|

2016 همان 1914 میلادی است

باراک اوباما، رئیس‌جمهوری آمریکا، اوایل سال گذشته میلادی گروه تروریستی داعش را که پیشروی‌های چشمگیر و گسترده خود را آغاز کرده بود، به‌عنوان یک تیم بسکتبال درجه‌دو که می‌خواهد در یک لیگ بزرگ و مهم بازی کند، توصیف کرده و آن را کوچک و بی‌اهمیت شمرد. اما کمی بعد داعش بخش وسیع شمال عراق و شرق سوریه را تصرف کرد. یکی از دلایلی که این اتفاق رخ داد سال جاری میلادی هنگامی افشا و علنی شد که 50 تحلیلگر اطلاعاتی که برای پنتاگون کار می‌کنند، نامه اعتراضی مشترکی را امضا کردند. آنها گفتند داده‌های اطلاعاتی‌شان که نشان می‌داد داعش در حال قدرت‌گیری است و نه طبق ادعای کاخ سفید در حال ضعیف‌شدن، تحریف یا سرکوب شده است. انتظار این مسئله می‌رفت. منافع شخصی یا نهادی رؤسای آژانس‌های اطلاعاتی یا دیگر وزارتخانه‌ها و ادارات دولتی باعث می‌شود آنها به‌ندرت اخبار بد یا ضدونقیض را به افرادی بدهند که درباره بودجه یا ارتقای سمت تصمیم‌گیری می‌کنند.
رهبران سیاسی خارجی اغلب درباره آنچه آژانس‌های اطلاعاتی‌شان واقعا می‌دانند، مشکوک‌تر هستند. پیش از آغاز جنگ عراق در سال 2003 میلادی، ژاک شیراک، رئیس‌جمهوری وقت فرانسه، به یکی از میهمانانش گفته بود باور ندارد صدام تسلیحات کشتار جمعی داشته باشد. این میهمان در پاسخ گفت: آقای رئیس‌جمهور، نیروهای اطلاعاتی خودتان چنین فکر می‌کنند. ژاک شیراک پاسخ داد: آنها خودشان را سر کار می‌گذارند! به‌عبارت‌دیگر، سرویس‌های اطلاعاتی اغلب به اتاق‌های پژواک برای عقاید وسواسی که با واقعیت فاصله دارند، تبدیل شده‌اند.
این پنهان‌کاری شدید زمانی به درد سرویس‌های اطلاعاتی می‌خورد که بخواهد از زیر بار مسئولیت ناکامی‌ها و شکست‌های خودشان شانه خالی کند. البته هنگامی که دولت‌ها یا مقامات ارشد سرویس‌های اطلاعاتی بخواهند اخبار و اطلاعات دردسرساز از نظر سیاسی را تحریف یا سرکوب کنند، این پنهان‌کاری شدید باعث ضعیف‌شدن سرویس‌های اطلاعاتی می‌شود.
اکثر مواقع این مسئله اهمیت ندارد اما امروزه این مسئله بسیار حائز اهمیت است؛ چراکه توجهات به جنگ در عراق و سوریه رو به افزایش است و اطلاعات درباره آنچه در زمین رخ می‌دهد، بسیار کمیاب و گرانبهاست. قدرت‌های دیگر مانند روسیه و ترکیه به‌شدت به این درگیری‌ها کشیده شده‌اند و بخش اعظمی از جایگاه و اعتبار خودشان را در بردوباخت در عراق و سوریه سرمایه‌گذاری کرده‌اند و منافع اساسی و اولیه آنها اکنون بسیار مبهم و نامشخص شده است. درگیری‌های عراق و سوریه در قرن بیست‌ویکم شرایط را مانند اوضاع بالکان در اوایل قرن بیستم کرده‌اند. از منظر انفجار خشونت‌ها در عرصه بین‌الملل، درحقیقت می‌توان گفت سال 2016 همان سال 1914 میلادی (سال آغاز جنگ جهانی اول) است».

باراک اوباما، رئیس‌جمهوری آمریکا، اوایل سال گذشته میلادی گروه تروریستی داعش را که پیشروی‌های چشمگیر و گسترده خود را آغاز کرده بود، به‌عنوان یک تیم بسکتبال درجه‌دو که می‌خواهد در یک لیگ بزرگ و مهم بازی کند، توصیف کرده و آن را کوچک و بی‌اهمیت شمرد. اما کمی بعد داعش بخش وسیع شمال عراق و شرق سوریه را تصرف کرد. یکی از دلایلی که این اتفاق رخ داد سال جاری میلادی هنگامی افشا و علنی شد که 50 تحلیلگر اطلاعاتی که برای پنتاگون کار می‌کنند، نامه اعتراضی مشترکی را امضا کردند. آنها گفتند داده‌های اطلاعاتی‌شان که نشان می‌داد داعش در حال قدرت‌گیری است و نه طبق ادعای کاخ سفید در حال ضعیف‌شدن، تحریف یا سرکوب شده است. انتظار این مسئله می‌رفت. منافع شخصی یا نهادی رؤسای آژانس‌های اطلاعاتی یا دیگر وزارتخانه‌ها و ادارات دولتی باعث می‌شود آنها به‌ندرت اخبار بد یا ضدونقیض را به افرادی بدهند که درباره بودجه یا ارتقای سمت تصمیم‌گیری می‌کنند.
رهبران سیاسی خارجی اغلب درباره آنچه آژانس‌های اطلاعاتی‌شان واقعا می‌دانند، مشکوک‌تر هستند. پیش از آغاز جنگ عراق در سال 2003 میلادی، ژاک شیراک، رئیس‌جمهوری وقت فرانسه، به یکی از میهمانانش گفته بود باور ندارد صدام تسلیحات کشتار جمعی داشته باشد. این میهمان در پاسخ گفت: آقای رئیس‌جمهور، نیروهای اطلاعاتی خودتان چنین فکر می‌کنند. ژاک شیراک پاسخ داد: آنها خودشان را سر کار می‌گذارند! به‌عبارت‌دیگر، سرویس‌های اطلاعاتی اغلب به اتاق‌های پژواک برای عقاید وسواسی که با واقعیت فاصله دارند، تبدیل شده‌اند.
این پنهان‌کاری شدید زمانی به درد سرویس‌های اطلاعاتی می‌خورد که بخواهد از زیر بار مسئولیت ناکامی‌ها و شکست‌های خودشان شانه خالی کند. البته هنگامی که دولت‌ها یا مقامات ارشد سرویس‌های اطلاعاتی بخواهند اخبار و اطلاعات دردسرساز از نظر سیاسی را تحریف یا سرکوب کنند، این پنهان‌کاری شدید باعث ضعیف‌شدن سرویس‌های اطلاعاتی می‌شود.
اکثر مواقع این مسئله اهمیت ندارد اما امروزه این مسئله بسیار حائز اهمیت است؛ چراکه توجهات به جنگ در عراق و سوریه رو به افزایش است و اطلاعات درباره آنچه در زمین رخ می‌دهد، بسیار کمیاب و گرانبهاست. قدرت‌های دیگر مانند روسیه و ترکیه به‌شدت به این درگیری‌ها کشیده شده‌اند و بخش اعظمی از جایگاه و اعتبار خودشان را در بردوباخت در عراق و سوریه سرمایه‌گذاری کرده‌اند و منافع اساسی و اولیه آنها اکنون بسیار مبهم و نامشخص شده است. درگیری‌های عراق و سوریه در قرن بیست‌ویکم شرایط را مانند اوضاع بالکان در اوایل قرن بیستم کرده‌اند. از منظر انفجار خشونت‌ها در عرصه بین‌الملل، درحقیقت می‌توان گفت سال 2016 همان سال 1914 میلادی (سال آغاز جنگ جهانی اول) است».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.