|

ضرورت بازبینی حد مجاز‌ها در استفاده از خودرو‌ها

محسن هاشمی : افسر ایستاده در کرانه بزرگراه نطنز-کاشان باسرعت خودش را به خط دوم بزرگراه می‌رساند و با تابلو ایست خواهان متوقف‌شدنم است. با حوصله و بدون شتاب و با مراقبت از نزدیک‌شدن خودرو پشت‌سرم، سرعت کم می‌کنم و در پنجاه، شصت‌قدمی‌اش خودروام را در شانه جاده پارک می‌کنم. با دستش دو بار فرمان می‌دهد به نزدش بروم. کیف‌دستی مدارک را برمی‌دارم و آرام‌آرام به افسر نزدیک می‌شوم. به چند قدمی‌اش که می‌رسم، با عتاب می‌پرسد چند سرعت داشتی؟ پاسخ می‌دهم شما رصد می‌کردین؟ دوباره می‌پرسد چقدر سرعت داشتی؟ می‌گویم به‌گمانم یکصدوسی کیلومتر! می‌گوید نه! یکصدوسی‌ودو! می‌گویم امنیت و استاندارد خودرو‌ام در کیفیت روز جهانی است و نباید با برخی خودرو‌های داخلی متعلق به فناوری بیست، سی سال پیش مقایسه شود. می‌پرسد چقدر بنویسد؟ می‌گویم هرچه قانونی است، همان کند. با لحن اعتراضی می‌گوید تخلف سرعت غیرمجاز! می‌گویم من تنها تخلف نکرده‌ام، شما هم تخلف کردید و به میانه جاده پریدید برای توقف ناگهانی من! با نگاهی عاقل اندر سفیه می‌گوید متخلف است و زبان‌درازی هم می‌کند! می‌گویم تخلفم را کتمان نمی‌کنم اما شما هم وظیفه ندارید اینگونه به وسط جاده بپرید! قیمت خودرو‌ام را می‌پرسد. می‌گویم و برگ جریمه را تحویل می‌گیرم! بدون شک برخورداری از شاخص‌های ایمنی در خودرو‌ها به‌ویژه خودروهای دارای شاخص جهانی در تفاوت سرعت در بزرگراه‌ها، حقی است که باید از سوی مقامات قانون‌گذار و انتظامی مورد بازنگری قرار گیرد. همین نکته درباره ممانعت از حق برخورداری از استفاده از خودرو در طرح ترافیک، در شهر‌های بزرگ نیز صادق است. چندی پیش سرهنگ مرادی در یادداشتی در خبر آنلاین،
اشاره می‌کند بیش از شصت درصد خودرو‌های تولید داخل فاقد استاندارد یورو دو درباره آلایندگی هوا هستند. به‌این‌ترتیب هم‌ردیف‌انگاشتن خودرو‌ها و ایجاد ممانعت از حق استفاده از خودروهای دارای کیفیت و دارای شاخص‌های زیست‌محیطی، با عدالت که فلسفه غایی وضع قوانین و مقررات است، سازگار نیست و می‌طلبد تا مقننان و مجریان دراین‌باره تدبیر کنند.

محسن هاشمی : افسر ایستاده در کرانه بزرگراه نطنز-کاشان باسرعت خودش را به خط دوم بزرگراه می‌رساند و با تابلو ایست خواهان متوقف‌شدنم است. با حوصله و بدون شتاب و با مراقبت از نزدیک‌شدن خودرو پشت‌سرم، سرعت کم می‌کنم و در پنجاه، شصت‌قدمی‌اش خودروام را در شانه جاده پارک می‌کنم. با دستش دو بار فرمان می‌دهد به نزدش بروم. کیف‌دستی مدارک را برمی‌دارم و آرام‌آرام به افسر نزدیک می‌شوم. به چند قدمی‌اش که می‌رسم، با عتاب می‌پرسد چند سرعت داشتی؟ پاسخ می‌دهم شما رصد می‌کردین؟ دوباره می‌پرسد چقدر سرعت داشتی؟ می‌گویم به‌گمانم یکصدوسی کیلومتر! می‌گوید نه! یکصدوسی‌ودو! می‌گویم امنیت و استاندارد خودرو‌ام در کیفیت روز جهانی است و نباید با برخی خودرو‌های داخلی متعلق به فناوری بیست، سی سال پیش مقایسه شود. می‌پرسد چقدر بنویسد؟ می‌گویم هرچه قانونی است، همان کند. با لحن اعتراضی می‌گوید تخلف سرعت غیرمجاز! می‌گویم من تنها تخلف نکرده‌ام، شما هم تخلف کردید و به میانه جاده پریدید برای توقف ناگهانی من! با نگاهی عاقل اندر سفیه می‌گوید متخلف است و زبان‌درازی هم می‌کند! می‌گویم تخلفم را کتمان نمی‌کنم اما شما هم وظیفه ندارید اینگونه به وسط جاده بپرید! قیمت خودرو‌ام را می‌پرسد. می‌گویم و برگ جریمه را تحویل می‌گیرم! بدون شک برخورداری از شاخص‌های ایمنی در خودرو‌ها به‌ویژه خودروهای دارای شاخص جهانی در تفاوت سرعت در بزرگراه‌ها، حقی است که باید از سوی مقامات قانون‌گذار و انتظامی مورد بازنگری قرار گیرد. همین نکته درباره ممانعت از حق برخورداری از استفاده از خودرو در طرح ترافیک، در شهر‌های بزرگ نیز صادق است. چندی پیش سرهنگ مرادی در یادداشتی در خبر آنلاین،
اشاره می‌کند بیش از شصت درصد خودرو‌های تولید داخل فاقد استاندارد یورو دو درباره آلایندگی هوا هستند. به‌این‌ترتیب هم‌ردیف‌انگاشتن خودرو‌ها و ایجاد ممانعت از حق استفاده از خودروهای دارای کیفیت و دارای شاخص‌های زیست‌محیطی، با عدالت که فلسفه غایی وضع قوانین و مقررات است، سازگار نیست و می‌طلبد تا مقننان و مجریان دراین‌باره تدبیر کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.