تعریف تهیهکننده و سرمایهگذار
اسماعیل عفیفه.عضو شورای پروانه ساخت شبکه نمایش خانگی
تولید سریالهای باکیفیت و دارای استانداردهای لازم و قصهای پرکشش و جذاب مثل سریال شهرزاد توانسته است بسیاری از سرمایهگذاران بخش خصوصی را متوجه سرمایهگذاری در این حوزه کند. بعد از گذشت چندسالی از شروع به کار شبکه نمایش خانگی، این حوزه درحالحاضر شرایط بهتری را تجربه میکند. از تولید چند سریال به مرور میتوان از شرایط، چگونگی تولید و بازار کار و سرمایهگذاری در این حوزه صحبت کرد. همانطور که درحالحاضر میبینیم بخش خصوصی تمایل زیادی برای ورود به این عرصه دارد. اما اگر این حضور بدون شناخت مختصات و پتانسیلهای موجود در عرصه نمایش خانگی باشد ممکن است به نتایج خوشایندی منتهی نشود و نتیجه مطلوب برای یک سرمایهگذاری نسبتا سنگین را به بار نیاورد. این را هم در نظر داشته باشیم که برای بسیاری از صاحبان سرمایه عرصههای مطمئنتری برای فعالیت اقتصادی وجود دارد. اما حوزه فرهنگ نیز نیاز به حمایتهای اینچنینی دارد و به نظرم باید شرایطی ایجاد کرد که سرمایهگذاران با دلگرمی بیشتری به تولید آثار برای نمایش خانگی بپردازند. درحالحاضر تصور میکنم باید تعریف مشخصی از تهیهکننده و سرمایهگذار در تولید نمایش خانگی ارائه داد. در
بعضی از کارهایی که پیش از این ساخته شده، سوءتفاهمهایی بهخاطر روشننبودن ضوابط و تعریف سرمایهگذار و تهیهکننده ایجاد شده که اگر ادامه پیدا کند ممکن است به کلیت نمایش خانگی لطمه وارد کند. از طرفی سرمایهگذار که هزینه تولید را میپردازد خود را محق میداند که در تمامی امور تصمیمگیرنده نهایی باشد. این امر البته قابل درک و فهم است و یک نتیجهگیری عقلانی نیز رأی به آن خواهد داد. از طرف دیگر ارشاد نیز پروانه ساخت را به تهیهکنندههای شناختهشده میدهد زیرا نگرانیهایی برای جمعشدن کار بر اساس ضوابط پخش خودش دارد. این نیز قابل درک است. فکر میکنم در همین نقطه است که گاه مشکلاتی بروز میکند و این همانجایی است که نیاز به تعیین و تدوین ضوابطی برای تسهیل امور دارد. در سالهای اخیر برخی از آثار شبکه نمایش خانگی موفق بودهاند و برخی دیگر شکست خوردهاند. اما تجربیات سالهای اخیر نشان داده است که این شبکه بازار بالقوه وسیعی دارد که میتوان از این ظرفیت استفاده کرد و به آینده آن خوشبین بود. متأسفانه مردم ما فرهنگ استفاده صحیح از این محصولات را نمیدانند و با وجودی که در زندگی عادی تلاش میکنند تا از انجام امور خلاف
اخلاق اجتناب کنند اما بهراحتی دست به کپی آثار فرهنگی میزنند و اصولا نکته قبیحی در این امر نمیبینند. فکر میکنم برای جلوگیری از این اتفاق ناخوشایند در درجه اول باید به فرهنگسازی پرداخت و خلاف اخلاق و غیرقانونیبودن کپی و دانلودهای غیرمجاز را به مردم آموزش داد و در مرحله بعد، نیازمند همکاری نهادهای دولتی از جمله وزارت ارشاد و نهادهای انتظامی است تا با پدیده قاچاق آثار فرهنگی برخورد قانونی کنند. در این صورت میتوان اطمینان داشت که تولید در شبکه نمایش خانگی به مرور تبدیل به فعالیت اقتصادی سودآور شود.
تولید سریالهای باکیفیت و دارای استانداردهای لازم و قصهای پرکشش و جذاب مثل سریال شهرزاد توانسته است بسیاری از سرمایهگذاران بخش خصوصی را متوجه سرمایهگذاری در این حوزه کند. بعد از گذشت چندسالی از شروع به کار شبکه نمایش خانگی، این حوزه درحالحاضر شرایط بهتری را تجربه میکند. از تولید چند سریال به مرور میتوان از شرایط، چگونگی تولید و بازار کار و سرمایهگذاری در این حوزه صحبت کرد. همانطور که درحالحاضر میبینیم بخش خصوصی تمایل زیادی برای ورود به این عرصه دارد. اما اگر این حضور بدون شناخت مختصات و پتانسیلهای موجود در عرصه نمایش خانگی باشد ممکن است به نتایج خوشایندی منتهی نشود و نتیجه مطلوب برای یک سرمایهگذاری نسبتا سنگین را به بار نیاورد. این را هم در نظر داشته باشیم که برای بسیاری از صاحبان سرمایه عرصههای مطمئنتری برای فعالیت اقتصادی وجود دارد. اما حوزه فرهنگ نیز نیاز به حمایتهای اینچنینی دارد و به نظرم باید شرایطی ایجاد کرد که سرمایهگذاران با دلگرمی بیشتری به تولید آثار برای نمایش خانگی بپردازند. درحالحاضر تصور میکنم باید تعریف مشخصی از تهیهکننده و سرمایهگذار در تولید نمایش خانگی ارائه داد. در
بعضی از کارهایی که پیش از این ساخته شده، سوءتفاهمهایی بهخاطر روشننبودن ضوابط و تعریف سرمایهگذار و تهیهکننده ایجاد شده که اگر ادامه پیدا کند ممکن است به کلیت نمایش خانگی لطمه وارد کند. از طرفی سرمایهگذار که هزینه تولید را میپردازد خود را محق میداند که در تمامی امور تصمیمگیرنده نهایی باشد. این امر البته قابل درک و فهم است و یک نتیجهگیری عقلانی نیز رأی به آن خواهد داد. از طرف دیگر ارشاد نیز پروانه ساخت را به تهیهکنندههای شناختهشده میدهد زیرا نگرانیهایی برای جمعشدن کار بر اساس ضوابط پخش خودش دارد. این نیز قابل درک است. فکر میکنم در همین نقطه است که گاه مشکلاتی بروز میکند و این همانجایی است که نیاز به تعیین و تدوین ضوابطی برای تسهیل امور دارد. در سالهای اخیر برخی از آثار شبکه نمایش خانگی موفق بودهاند و برخی دیگر شکست خوردهاند. اما تجربیات سالهای اخیر نشان داده است که این شبکه بازار بالقوه وسیعی دارد که میتوان از این ظرفیت استفاده کرد و به آینده آن خوشبین بود. متأسفانه مردم ما فرهنگ استفاده صحیح از این محصولات را نمیدانند و با وجودی که در زندگی عادی تلاش میکنند تا از انجام امور خلاف
اخلاق اجتناب کنند اما بهراحتی دست به کپی آثار فرهنگی میزنند و اصولا نکته قبیحی در این امر نمیبینند. فکر میکنم برای جلوگیری از این اتفاق ناخوشایند در درجه اول باید به فرهنگسازی پرداخت و خلاف اخلاق و غیرقانونیبودن کپی و دانلودهای غیرمجاز را به مردم آموزش داد و در مرحله بعد، نیازمند همکاری نهادهای دولتی از جمله وزارت ارشاد و نهادهای انتظامی است تا با پدیده قاچاق آثار فرهنگی برخورد قانونی کنند. در این صورت میتوان اطمینان داشت که تولید در شبکه نمایش خانگی به مرور تبدیل به فعالیت اقتصادی سودآور شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.