برای نمایش «شب آوازهایش را میخواند»
حکایتِ تنهایی ما آدمها
امین تارخ
«شب آوازهایش را میخواند»، نوشته یون فوسه که این شبها به کارگردانی رضا گوران در نمایشخانه ایرانشهر روی صحنه میرود، یکی از نمایشهایی است که بهسادگی با تماشاگر ارتباط برقرار میکند و مخاطب از همان ابتدا با پرسوناژها حس همذاتپنداری دارد. در این نمایش، دو نوع تراژدی آمیخته شدهاند؛ یکی تراژدی اجتماعی و دیگری تراژدی خانوادگی و نهایتا قصهای در مقابل چشمان تماشاگر جان میگیرد که جذابیت دراماتیک بسیاری دارد. هم کشش احساسی برای ما ایجاد میکند و هم کشش عقلانی و در نهایت هم یک نگاه نقادانه بیرحمانه به کل شرایط اجتماعی دارد که به آنچه در واقعیت زندگی امروز رخ میدهد نیز نزدیک است. ما در شرایطی زندگی میکنیم که به نظر میرسد همه تنهاییم. هنرمند تنهاست، زن تنهاست، مرد تنهاست، همه در خلأ بهسر میبریم و این خلأ به خلق تراژدیهای عظیم منجر میشود. مثل همیشه رضا گوران موفق عمل کرده چون تماشاگر را خوب میشناسد. مسائل اجتماعی روز را خوب میشناسد و تجزیه و تحلیل خوبی از آنها دارد. ریتم و ملودی تئاتر را خوب میشناسد و تماشاگر تئاتر را میتواند بهراحتی روی صندلی نگه دارد. معروف است که میگویند تماشاگر به سالن تئاتر میرود که بخوابد! و این کارگردان و مجموعه بازیگرها هستند که باید کاری کنند او از خوابیدن منصرف شود و باید مجموعه عوامل تماشاگر را به وجد بیاورند تا نخوابد. «شب آوازهایش را میخواند» اجازه خوابیدن به تماشاگر خودش نمیدهد. مجموعه عوامل و کارگردان بهقدری با تماشاگر ارتباط صمیمانه، صادقانه، متکی بر احساس و عقلانیت برقرار میکنند که تماشاگر حق خوابیدن و حتی پلکزدن ندارد. مجموعه المانها در این تئاتر، از جمله موسیقی، طراحی صحنه و لباس و گریم، حسابشده و درجهیک هستند و باید بابت رویصحنهآمدن چنین تئاتری که مخاطبش را چنین محترم میشمارد، به جامعه تئاتر ایران تبریک گفت.
«شب آوازهایش را میخواند»، نوشته یون فوسه که این شبها به کارگردانی رضا گوران در نمایشخانه ایرانشهر روی صحنه میرود، یکی از نمایشهایی است که بهسادگی با تماشاگر ارتباط برقرار میکند و مخاطب از همان ابتدا با پرسوناژها حس همذاتپنداری دارد. در این نمایش، دو نوع تراژدی آمیخته شدهاند؛ یکی تراژدی اجتماعی و دیگری تراژدی خانوادگی و نهایتا قصهای در مقابل چشمان تماشاگر جان میگیرد که جذابیت دراماتیک بسیاری دارد. هم کشش احساسی برای ما ایجاد میکند و هم کشش عقلانی و در نهایت هم یک نگاه نقادانه بیرحمانه به کل شرایط اجتماعی دارد که به آنچه در واقعیت زندگی امروز رخ میدهد نیز نزدیک است. ما در شرایطی زندگی میکنیم که به نظر میرسد همه تنهاییم. هنرمند تنهاست، زن تنهاست، مرد تنهاست، همه در خلأ بهسر میبریم و این خلأ به خلق تراژدیهای عظیم منجر میشود. مثل همیشه رضا گوران موفق عمل کرده چون تماشاگر را خوب میشناسد. مسائل اجتماعی روز را خوب میشناسد و تجزیه و تحلیل خوبی از آنها دارد. ریتم و ملودی تئاتر را خوب میشناسد و تماشاگر تئاتر را میتواند بهراحتی روی صندلی نگه دارد. معروف است که میگویند تماشاگر به سالن تئاتر میرود که بخوابد! و این کارگردان و مجموعه بازیگرها هستند که باید کاری کنند او از خوابیدن منصرف شود و باید مجموعه عوامل تماشاگر را به وجد بیاورند تا نخوابد. «شب آوازهایش را میخواند» اجازه خوابیدن به تماشاگر خودش نمیدهد. مجموعه عوامل و کارگردان بهقدری با تماشاگر ارتباط صمیمانه، صادقانه، متکی بر احساس و عقلانیت برقرار میکنند که تماشاگر حق خوابیدن و حتی پلکزدن ندارد. مجموعه المانها در این تئاتر، از جمله موسیقی، طراحی صحنه و لباس و گریم، حسابشده و درجهیک هستند و باید بابت رویصحنهآمدن چنین تئاتری که مخاطبش را چنین محترم میشمارد، به جامعه تئاتر ایران تبریک گفت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.