|

در ستایش و در حسرت

محسن هاشمی

شب است و سوز سردی می‌آید. شاید برودت هوا به منهای چند درجه سانتی‌گراد می‌رسد. نفیر دو دستگاه ماشین بابکت که در حال تخریب سازه‌ای سنگ و سیمانی در وسط پیاده‌راه میدان بهارستان‌اند، سکوت معنا‌دار شب را می‌شکند! کمی آن طرف‌تر در کنار علمک گازی، مردی میانسال با چشمانی میشی که پشت عینکی خوش‌فریم پنهان است، «بابکت‌ها» را هدایت می‌کند. از میان کامیونت‌هایی که برای حمل نخاله‌های این سازه در نزدیکی پیاده‌راه پارک شده‌اند، عبور می‌کنم و به کارگاه نزدیک می‌شوم، همان مرد میانسال با باتوم نورانی در دستش مرا تحذیر می‌دهد که از بیشتر نزدیک‌شدن به کارگاه خودداری کنم. با تکان‌دادن دستی، تمکین خویش را به این هشدار عیان می‌کنم. دو نفر دیگر کمی‌دورتر از جولانگاه بابکت‌ها، مشغول جداسازی نخاله‌ها هستند. چندی می‌گذرد و من همچنان در حال تماشای عملیات تخریب این سازه 80، 90 مترمربعی در میانه پیاده‌راه میدان بهارستانم. کامیونت‌ها نخاله‌های حاصل از تخریب سازه را بار زده و محل را ترک می‌کنند. بابکت‌ها همچنان در حال تخریب‌اند. قطر دیواره‌های این سازه به 50 سانتی‌متر می‌رسد. معلوم است این سازه از دوران سهمیه‌بندی و ارزانی مصالح ساختمانی یعنی دهه 60 برآمده است. پس از چند نوبت چنگ‌زدن و دپوکردن نخاله‌ها، بابکت‌ها متوقف می‌شوند. نزدیک مرد میانسال می‌روم، با سلام‌علیکی شغلش را جویا می‌شوم. آخر با شلوار نخی و پالتو و شال‌گردن با ترکیب رنگ مناسب که حکایت از دقت در انتخاب دارد، به‌نظر نمی‌رسد مهندس کارگاه یا پیمانکار باشد؟! لبخندی می‌زند و می‌گوید برای چه می‌خواهم بدانم چه شغلی دارد یا چه‌کاره است؟ برایش توضیح می‌دهم که پوششتان مناسب کار کارگاهی نیست؛ همین مرا متعجب و کنجکاو کرده به شما نزدیک شوم! می‌گوید: حق با شماست! بنا بوده است شرکت گاز این علمک را پیش از عملیات تخریب سازه در 48 ساعت، برچیند اما کم‌توجهی‌شان به این موضوع و شروع به کار پیمانکار مجری پیرایش پیاده‌راه برای برخورداری از خلوتی ایام تعطیلی، راهی جز ایفاکردن نقش مترسک حامی علمک گاز برایش باقی نگذاشته است! تشکر می‌کنم و با خداحافظی از او جدا می‌شوم. در دل می‌گویم آفرین به این وجدان کاری و وای بر آن بی‌انضباطی عوامل مسئول شرکت گاز!

شب است و سوز سردی می‌آید. شاید برودت هوا به منهای چند درجه سانتی‌گراد می‌رسد. نفیر دو دستگاه ماشین بابکت که در حال تخریب سازه‌ای سنگ و سیمانی در وسط پیاده‌راه میدان بهارستان‌اند، سکوت معنا‌دار شب را می‌شکند! کمی آن طرف‌تر در کنار علمک گازی، مردی میانسال با چشمانی میشی که پشت عینکی خوش‌فریم پنهان است، «بابکت‌ها» را هدایت می‌کند. از میان کامیونت‌هایی که برای حمل نخاله‌های این سازه در نزدیکی پیاده‌راه پارک شده‌اند، عبور می‌کنم و به کارگاه نزدیک می‌شوم، همان مرد میانسال با باتوم نورانی در دستش مرا تحذیر می‌دهد که از بیشتر نزدیک‌شدن به کارگاه خودداری کنم. با تکان‌دادن دستی، تمکین خویش را به این هشدار عیان می‌کنم. دو نفر دیگر کمی‌دورتر از جولانگاه بابکت‌ها، مشغول جداسازی نخاله‌ها هستند. چندی می‌گذرد و من همچنان در حال تماشای عملیات تخریب این سازه 80، 90 مترمربعی در میانه پیاده‌راه میدان بهارستانم. کامیونت‌ها نخاله‌های حاصل از تخریب سازه را بار زده و محل را ترک می‌کنند. بابکت‌ها همچنان در حال تخریب‌اند. قطر دیواره‌های این سازه به 50 سانتی‌متر می‌رسد. معلوم است این سازه از دوران سهمیه‌بندی و ارزانی مصالح ساختمانی یعنی دهه 60 برآمده است. پس از چند نوبت چنگ‌زدن و دپوکردن نخاله‌ها، بابکت‌ها متوقف می‌شوند. نزدیک مرد میانسال می‌روم، با سلام‌علیکی شغلش را جویا می‌شوم. آخر با شلوار نخی و پالتو و شال‌گردن با ترکیب رنگ مناسب که حکایت از دقت در انتخاب دارد، به‌نظر نمی‌رسد مهندس کارگاه یا پیمانکار باشد؟! لبخندی می‌زند و می‌گوید برای چه می‌خواهم بدانم چه شغلی دارد یا چه‌کاره است؟ برایش توضیح می‌دهم که پوششتان مناسب کار کارگاهی نیست؛ همین مرا متعجب و کنجکاو کرده به شما نزدیک شوم! می‌گوید: حق با شماست! بنا بوده است شرکت گاز این علمک را پیش از عملیات تخریب سازه در 48 ساعت، برچیند اما کم‌توجهی‌شان به این موضوع و شروع به کار پیمانکار مجری پیرایش پیاده‌راه برای برخورداری از خلوتی ایام تعطیلی، راهی جز ایفاکردن نقش مترسک حامی علمک گاز برایش باقی نگذاشته است! تشکر می‌کنم و با خداحافظی از او جدا می‌شوم. در دل می‌گویم آفرین به این وجدان کاری و وای بر آن بی‌انضباطی عوامل مسئول شرکت گاز!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.