|

بهترین متحد غرب در مبارزه با داعش

کمال کرکوکی.فرمانده نیروهای پیشمرگه اقلیم کردستان

هر زمانی که مقدور باشد، داعش در غرب حملات تروریستی خود را با الهام‌گیری از ایدئولوژی نفرت، عملیاتی می‌کند. حملات اخیر در پاریس و سن‌برناردینو کالیفرنیا یادآور مخاطرات بیش‌ازحد دردناک این گروه منفور است. برای ما در کردستان، داعش یک واقعیت روزمره است که باید با آن مواجه شویم. نیروهای پیشمرگه که تعدادشان بیش از 20 هزار نفر است باعث افتخار من هستند و با ارتشی از افراط‌گرایان مبارزه می‌کنند که کارشان کشتار و به‌بردگی‌کشاندن انسان‌هاست؛ اقداماتی که مخالفت همگان را برانگیخته است. سربازان پیشمرگه که هر‌یک پیشینه‌های قومیتی و مذهبی متفاوتی دارند، ثابت کرده‌‌اند مؤثرترین نیرو در مبارزه با بنیادگرایان هستند. هر روز، جنگجویان پیشمرگه در نبرد علیه داعش، جان خود را از دست می‌دهند و با وجود پیشرفت‌های محدود دولت مرکزی عراق، توانسته‌ایم پیشرفت‌های نظامی درخوری داشته باشیم. ماه گذشته، در جریان عملیاتی بزرگ، نیروهای پیشمرگه توانستند کنترل شهر شنگال را بازپس گیرند؛ شهری که اصلی‌ترین جمعیت ایزدی‌ها را در کردستان در خود جای داده است و از سال 2014 میلادی کنترل آن به دست داعش افتاده بود. سقوط داعش در شنگال مدیون فداکاری و عزم و اراده رهبری ما بوده است که با پشتیبانی هوایی ایالات متحده توانست این عملیات را تکمیل کند. هر‌کسی با تاریخ عراق آشنا باشد نباید از بی‌ثباتی در این کشور شگفت‌زده شود. دولت عراق توسط قدرت‌های خارجی و با ترسیم خطوط دلخواه آنان روی نقشه پس از جنگ جهانی اول تشکیل شد، دولتی که در آن گروه‌های مختلف مردم بدون رضایت در کنار یکدیگر قرار گرفتند.
در جابه‌جایی دولت‌های متوالی در عراق و نقطه اوج آن در دوران حکومت صدام، کردها و سایر اقلیت‌ها در شمال آن کشور هدف نسل‌زدایی و سرکوب خشن قرار گرفته‌اند. میراث استعماری عراق و ظلم و ستم اخیری که بر کردها رفته، به‌دلیل مقابله با تمایل آنان به کسب خودمختاری و استقلال بوده است که ما آن را راه‌حل طبیعی رفع مشکلات می‌دانیم. حمله نیروهای آمریکایی در سال 2003 میلادی این امید را ایجاد کرد که شاید در‌نهایت رژیمی دموکراتیک در بغداد پا بگیرد و ریشه‌دار شود. متأسفانه، این امید با تشدید خشونت‌های فرقه‌ای و یک سیستم معیوب از فدرالیسم نقش بر آب شد و نشان داد تحقق آن ناممکن است.
داستان یک دولت عراقی در مواجهه با داعش در سال 2014 میلادی با بحرانی جدی روبه‌رو شد؛ زمانی که آن گروه بخش عمده‌ای از غرب عراق را بدون وجود مقاومتی درخور از سوی دولت مرکزی اشغال کرد. این وضعیت درصورتی‌که نیروهای کرد در شهر کرکوک مداخله نمی‌کردند، می‌توانست به بدترین سطح ممکن نیز برسد جایی که جمعیتی تقریبا یک میلیونی را در خود جای داده است و منابع نفتی عظیم دارد که اکنون این میزان کاهش یافته است.هر روز که داعش به موجودیت خود ادامه می‌دهد بدان معناست که مردان جوان‌تری به ایدئولوژی پر از نفرت و سرشار از خشونت و تروریسم آن گروه آلوده می‌شوند. حملات هوایی آمریکا تا حد زیادی به سربازان مسلح ما کمک کرده تا داعش را وادار به عقب‌نشینی از جبهه‌های خود کنند؛ بااین‌حال، ما به تجهیزات بیشتری نیاز داریم.تسلیحات سنگین و مهمات می‌تواند به کاهش تلفات و تسریع روند آزادسازی مناطق مختلف از دست داعش کمک کند. تمام تسلیحات سنگینی که آمریکا برای مبارزه علیه داعش می‌فرستد مستقیما به دولت مرکزی عراق ارائه می‌شود که در پیشرفت قابل ملاحظه‌ در مبارزه علیه داعش ناکام بوده؛ این به‌معنای هدررفتن هزینه‌ای است که دولت آمریکا از جیب مالیات‌دهندگان آمریکایی برای کمک‌رسانی صرف می‌کند.بااین‌حال، مشکلات فقط با استفاده از مواد منفجره حل نمی‌شوند. ما نیازمند حمایت‌های سیاسی هم هستیم. درهای بازارهای بین‌المللی به روی نفت کردی به طور درخور ‌توجهی به دلایل سیاسی بسته شده‌اند. رهبران آمریکایی ما را به فروش نفت از طریق دولت مرکزی تشویق می‌کنند بااین‌حال، دولت بغداد که از کسب پول بیشتر ناشی از فروش نفت ما خرسند است، سهم بسیار اندکی از فروش را به ما تحویل می‌دهد. در‌صورتی‌که ما سود ناشی از فروش نفت‌مان را دریافت می‌کردیم، می‌توانستیم دستاوردهای بیشتری در جنگ علیه داعش کسب کنیم. همان‌طور که ما پیروزی در شنگال را جشن می‌گیریم، باید به گام‌های بعدی‌مان برای رسیدن به موفقیت‌های بیشتر توجه کنیم. ما مایل به کمک‌رسانی به عنوان بخشی از ائتلاف بین‌المللی برای بازپس‌گیری مناطق تحت اشغال داعش هستیم؛ مناطقی که لزوما کردنشین نیستند. من نگران این هستم که دنیا متحمل هزینه وقوع دوباره تراژدی‌هایی از نوع حمله سن‌برناردینو شود. جنگجویان پیشمرگه که من رهبری آنها را بر عهده دارم ترجیح می‌دهند بمیرند تا آنکه بخواهند تحت تسلط مستبدان داعشی قرار گیرند. ما عزم راسخی در آزادسازی نقطه‌به‌نقطه کردستان داریم و برای کسب حق خودمختاری کوشش خواهیم کرد. ما هنوز هم داوطلبان بیشتری داریم که آماده پیوستن به جبهه نبرد علیه داعش هستند. آنان فقط نیازمند آن هستند که منابع و تجهیزات بیشتری در اختیارشان قرار گیرد. ما نمی‌توانیم به‌تنهایی این کار را عملی کنیم و به کمک غرب نیازمندیم.

هر زمانی که مقدور باشد، داعش در غرب حملات تروریستی خود را با الهام‌گیری از ایدئولوژی نفرت، عملیاتی می‌کند. حملات اخیر در پاریس و سن‌برناردینو کالیفرنیا یادآور مخاطرات بیش‌ازحد دردناک این گروه منفور است. برای ما در کردستان، داعش یک واقعیت روزمره است که باید با آن مواجه شویم. نیروهای پیشمرگه که تعدادشان بیش از 20 هزار نفر است باعث افتخار من هستند و با ارتشی از افراط‌گرایان مبارزه می‌کنند که کارشان کشتار و به‌بردگی‌کشاندن انسان‌هاست؛ اقداماتی که مخالفت همگان را برانگیخته است. سربازان پیشمرگه که هر‌یک پیشینه‌های قومیتی و مذهبی متفاوتی دارند، ثابت کرده‌‌اند مؤثرترین نیرو در مبارزه با بنیادگرایان هستند. هر روز، جنگجویان پیشمرگه در نبرد علیه داعش، جان خود را از دست می‌دهند و با وجود پیشرفت‌های محدود دولت مرکزی عراق، توانسته‌ایم پیشرفت‌های نظامی درخوری داشته باشیم. ماه گذشته، در جریان عملیاتی بزرگ، نیروهای پیشمرگه توانستند کنترل شهر شنگال را بازپس گیرند؛ شهری که اصلی‌ترین جمعیت ایزدی‌ها را در کردستان در خود جای داده است و از سال 2014 میلادی کنترل آن به دست داعش افتاده بود. سقوط داعش در شنگال مدیون فداکاری و عزم و اراده رهبری ما بوده است که با پشتیبانی هوایی ایالات متحده توانست این عملیات را تکمیل کند. هر‌کسی با تاریخ عراق آشنا باشد نباید از بی‌ثباتی در این کشور شگفت‌زده شود. دولت عراق توسط قدرت‌های خارجی و با ترسیم خطوط دلخواه آنان روی نقشه پس از جنگ جهانی اول تشکیل شد، دولتی که در آن گروه‌های مختلف مردم بدون رضایت در کنار یکدیگر قرار گرفتند.
در جابه‌جایی دولت‌های متوالی در عراق و نقطه اوج آن در دوران حکومت صدام، کردها و سایر اقلیت‌ها در شمال آن کشور هدف نسل‌زدایی و سرکوب خشن قرار گرفته‌اند. میراث استعماری عراق و ظلم و ستم اخیری که بر کردها رفته، به‌دلیل مقابله با تمایل آنان به کسب خودمختاری و استقلال بوده است که ما آن را راه‌حل طبیعی رفع مشکلات می‌دانیم. حمله نیروهای آمریکایی در سال 2003 میلادی این امید را ایجاد کرد که شاید در‌نهایت رژیمی دموکراتیک در بغداد پا بگیرد و ریشه‌دار شود. متأسفانه، این امید با تشدید خشونت‌های فرقه‌ای و یک سیستم معیوب از فدرالیسم نقش بر آب شد و نشان داد تحقق آن ناممکن است.
داستان یک دولت عراقی در مواجهه با داعش در سال 2014 میلادی با بحرانی جدی روبه‌رو شد؛ زمانی که آن گروه بخش عمده‌ای از غرب عراق را بدون وجود مقاومتی درخور از سوی دولت مرکزی اشغال کرد. این وضعیت درصورتی‌که نیروهای کرد در شهر کرکوک مداخله نمی‌کردند، می‌توانست به بدترین سطح ممکن نیز برسد جایی که جمعیتی تقریبا یک میلیونی را در خود جای داده است و منابع نفتی عظیم دارد که اکنون این میزان کاهش یافته است.هر روز که داعش به موجودیت خود ادامه می‌دهد بدان معناست که مردان جوان‌تری به ایدئولوژی پر از نفرت و سرشار از خشونت و تروریسم آن گروه آلوده می‌شوند. حملات هوایی آمریکا تا حد زیادی به سربازان مسلح ما کمک کرده تا داعش را وادار به عقب‌نشینی از جبهه‌های خود کنند؛ بااین‌حال، ما به تجهیزات بیشتری نیاز داریم.تسلیحات سنگین و مهمات می‌تواند به کاهش تلفات و تسریع روند آزادسازی مناطق مختلف از دست داعش کمک کند. تمام تسلیحات سنگینی که آمریکا برای مبارزه علیه داعش می‌فرستد مستقیما به دولت مرکزی عراق ارائه می‌شود که در پیشرفت قابل ملاحظه‌ در مبارزه علیه داعش ناکام بوده؛ این به‌معنای هدررفتن هزینه‌ای است که دولت آمریکا از جیب مالیات‌دهندگان آمریکایی برای کمک‌رسانی صرف می‌کند.بااین‌حال، مشکلات فقط با استفاده از مواد منفجره حل نمی‌شوند. ما نیازمند حمایت‌های سیاسی هم هستیم. درهای بازارهای بین‌المللی به روی نفت کردی به طور درخور ‌توجهی به دلایل سیاسی بسته شده‌اند. رهبران آمریکایی ما را به فروش نفت از طریق دولت مرکزی تشویق می‌کنند بااین‌حال، دولت بغداد که از کسب پول بیشتر ناشی از فروش نفت ما خرسند است، سهم بسیار اندکی از فروش را به ما تحویل می‌دهد. در‌صورتی‌که ما سود ناشی از فروش نفت‌مان را دریافت می‌کردیم، می‌توانستیم دستاوردهای بیشتری در جنگ علیه داعش کسب کنیم. همان‌طور که ما پیروزی در شنگال را جشن می‌گیریم، باید به گام‌های بعدی‌مان برای رسیدن به موفقیت‌های بیشتر توجه کنیم. ما مایل به کمک‌رسانی به عنوان بخشی از ائتلاف بین‌المللی برای بازپس‌گیری مناطق تحت اشغال داعش هستیم؛ مناطقی که لزوما کردنشین نیستند. من نگران این هستم که دنیا متحمل هزینه وقوع دوباره تراژدی‌هایی از نوع حمله سن‌برناردینو شود. جنگجویان پیشمرگه که من رهبری آنها را بر عهده دارم ترجیح می‌دهند بمیرند تا آنکه بخواهند تحت تسلط مستبدان داعشی قرار گیرند. ما عزم راسخی در آزادسازی نقطه‌به‌نقطه کردستان داریم و برای کسب حق خودمختاری کوشش خواهیم کرد. ما هنوز هم داوطلبان بیشتری داریم که آماده پیوستن به جبهه نبرد علیه داعش هستند. آنان فقط نیازمند آن هستند که منابع و تجهیزات بیشتری در اختیارشان قرار گیرد. ما نمی‌توانیم به‌تنهایی این کار را عملی کنیم و به کمک غرب نیازمندیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.