تندیس اعتدال
جاوید قرباناوغلی-مديركل پيشين وزارت خارجه
سخنگفتن از سیدمحمود دعایی کاری بهغایت سهلوممتنع است. قریب به 35 سال است که با او آشنایی دارم. مستمر در برخی مقاطع و گسسته در زمانهایی دیگر که از الزامات مسئولیتها بود. آشنایی با وی به زمانی بازمیگردد که پس از ترور ناجوانمردانه شهید مهدی عراقی، تیمی که «کیهان» را اداره میکرد، جذب «اطلاعات» شد. در آن زمان با وجود آزادیهای افسارگسیخته رسانههای نوشتاری، کیهان و اطلاعات دو روزنامه مطرح در بین مردم و نخبگان بودند. کارنامه دعایی در اطلاعات نیازی به تعریف و تمجید چون منی کوچک ندارد که از دور دستی بر آتش داریم. مدیریت دعایی در مؤسسه اطلاعات بی هیچ ادعایی که از ویژگیهای بارز اوست، کاری بود کارستان. امروز مؤسسه اطلاعات در خانواده بزرگ رسانهای کشور جایگاهی رفیع دارد و روزنامه اطلاعات در فرازوفرودها استوار در جاده سخت و ناهموار سیاسی کشور پیش رفت و هرگز از مسیر «اعتدال» خارج نشد. حتی در برخی مقاطع طعنههای دوستان نیز که همچون تیغی بر پیکر دعایی فرود میآمد او را آزرد ولی گلایهای بر زبان نیاورد. این حاصل مدیریتی است که به پیروی از شریعت «سهله و سمحه»، دچار اعوجاج ناشی از نوسانات سیاسی نشد. مدیریت او مصداق بارز «جذب حداکثری و دفع حداقلی» در مؤسسهای فرهنگی با سلایق گوناگون فکری و سیاسی کارکنان آن است. نه یک ماه و چند ماه و چند سال. 35 سال است که دعایی فرمان روزنامه را در دست گرفته و از گردنههای نفسگیر سیاسی آن را به سلامت عبور داده است. در عرصه مبارزه و سیاستورزی نیز، دعایی از معدود یاران امام بود که در زمان داغ و درفش، همچنان این اسطوره بزرگ تاریخ ایران را همراهی کرد؛ بیهیچ ادعا و کمترین حاشیه. سخت و شاید غیرممکن است بتوان کسی را یافت که از نزدیکترین یاران امام باشد، سابقهای به اندازه عمر نهضت در مبارزه داشته باشد، از احترام و جایگاهی بس رفیع در بین خانواده امام و بزرگان نظام برخوردار باشد و درعینحال تندیس تواضع و فروتنی هم باشد. ویژگیهایی که هرگز برای این روحانی مهربان، موجب تفاخر، امتیازخواهی و طلبکاری از انقلاب و نظام نشد. باید «دعایی» بود تا بتوان این سوابق و ویژگیهای بارز را در خود جمع کرد و در مقابل کوچکترین عضو خانواده مؤسسه متواضعترین بود. نلسون ماندلا، رهبر نامدار و سیاستمدار ماندگار در توصیف سلف و همرزم خود، اولیور تامبو، عبارتی گفته است: «در تمثیل افلاطون در مورد فلزات، این فیلسوف، انسانها را به سه گروه تقسیم میکند؛ طلا، نقره و سرب. الیور طلای خالص بود. تیزهوشی، گرمی، انسانیت، بردباری، سخاوتمندی، وفاداری بیدریغ و فداکاری. تمام وجود او طلا بود». نگارنده بیهیچ مجاملهای این توصیف ماندلا را مجسم در وجود دعایی میبیند. کسانی که او را از نزدیک میشناسند گواهی میدهند که او تندیس اعتدال است. تمام وجود «دعایی» طلاست.
سخنگفتن از سیدمحمود دعایی کاری بهغایت سهلوممتنع است. قریب به 35 سال است که با او آشنایی دارم. مستمر در برخی مقاطع و گسسته در زمانهایی دیگر که از الزامات مسئولیتها بود. آشنایی با وی به زمانی بازمیگردد که پس از ترور ناجوانمردانه شهید مهدی عراقی، تیمی که «کیهان» را اداره میکرد، جذب «اطلاعات» شد. در آن زمان با وجود آزادیهای افسارگسیخته رسانههای نوشتاری، کیهان و اطلاعات دو روزنامه مطرح در بین مردم و نخبگان بودند. کارنامه دعایی در اطلاعات نیازی به تعریف و تمجید چون منی کوچک ندارد که از دور دستی بر آتش داریم. مدیریت دعایی در مؤسسه اطلاعات بی هیچ ادعایی که از ویژگیهای بارز اوست، کاری بود کارستان. امروز مؤسسه اطلاعات در خانواده بزرگ رسانهای کشور جایگاهی رفیع دارد و روزنامه اطلاعات در فرازوفرودها استوار در جاده سخت و ناهموار سیاسی کشور پیش رفت و هرگز از مسیر «اعتدال» خارج نشد. حتی در برخی مقاطع طعنههای دوستان نیز که همچون تیغی بر پیکر دعایی فرود میآمد او را آزرد ولی گلایهای بر زبان نیاورد. این حاصل مدیریتی است که به پیروی از شریعت «سهله و سمحه»، دچار اعوجاج ناشی از نوسانات سیاسی نشد. مدیریت او مصداق بارز «جذب حداکثری و دفع حداقلی» در مؤسسهای فرهنگی با سلایق گوناگون فکری و سیاسی کارکنان آن است. نه یک ماه و چند ماه و چند سال. 35 سال است که دعایی فرمان روزنامه را در دست گرفته و از گردنههای نفسگیر سیاسی آن را به سلامت عبور داده است. در عرصه مبارزه و سیاستورزی نیز، دعایی از معدود یاران امام بود که در زمان داغ و درفش، همچنان این اسطوره بزرگ تاریخ ایران را همراهی کرد؛ بیهیچ ادعا و کمترین حاشیه. سخت و شاید غیرممکن است بتوان کسی را یافت که از نزدیکترین یاران امام باشد، سابقهای به اندازه عمر نهضت در مبارزه داشته باشد، از احترام و جایگاهی بس رفیع در بین خانواده امام و بزرگان نظام برخوردار باشد و درعینحال تندیس تواضع و فروتنی هم باشد. ویژگیهایی که هرگز برای این روحانی مهربان، موجب تفاخر، امتیازخواهی و طلبکاری از انقلاب و نظام نشد. باید «دعایی» بود تا بتوان این سوابق و ویژگیهای بارز را در خود جمع کرد و در مقابل کوچکترین عضو خانواده مؤسسه متواضعترین بود. نلسون ماندلا، رهبر نامدار و سیاستمدار ماندگار در توصیف سلف و همرزم خود، اولیور تامبو، عبارتی گفته است: «در تمثیل افلاطون در مورد فلزات، این فیلسوف، انسانها را به سه گروه تقسیم میکند؛ طلا، نقره و سرب. الیور طلای خالص بود. تیزهوشی، گرمی، انسانیت، بردباری، سخاوتمندی، وفاداری بیدریغ و فداکاری. تمام وجود او طلا بود». نگارنده بیهیچ مجاملهای این توصیف ماندلا را مجسم در وجود دعایی میبیند. کسانی که او را از نزدیک میشناسند گواهی میدهند که او تندیس اعتدال است. تمام وجود «دعایی» طلاست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.