|

جنگی که آلمان نمی‌خواهد

هیچ‌کس نمی‌تواند ماهیت مرگبار و شخصیت عمیقا بد این گروه تروریستی «داعش» را زیر سؤال ببرد. برای رهبران داعش و سرسپردگان جهانی آن، هیچ‌‌چیز مقدس نیست. زمانی این مشخص می‌شود که پای جان دیگران به وسط می‌آید اما آنها حتی جان خود را فدای انگیزه‌ای می‌کنند که کوچک‌ترین فکری درباره آن نشده است. حملات انتحاری همانند آنچه در پاریس رخ داد، جزء اثربخش‌ترین سلاح‌های مبارزان به‌اصطلاح مقدس است. همین است که آنها را بسیار غیرقابل‌پیش‌بینی می‌کند. آنها می‌توانند هر زمان و هرجا حمله کنند و همه این را می‌دانند. با وجود این، دولت آلمان معتقد است که می‌توان داعش را با حملات هوایی بیشتر شکست داد. آنها خود را فریب می‌دهند. آمریکایی‌ها و روس‌ها ماه‌هاست که مواضع دشمن را بمباران می‌کنند و اخیرا هم فرانسه و انگلیس به آنها پیوسته‌اند. بااین‌حال داعش ضربه چندانی نخورده و اراضی زیادی از چنگ آن خارج نشده است.
حال اگر هزارو 200 سرباز آلمانی با تعداد اندکی هواپیماهای شناسایی «تورنادو» به این نزاع ملحق شوند، چه فرقی می‌کند؟ کارشناسان نظامی و سیاسی مستقل نسبت به موفقیت چنین عملیاتی ابراز تردید جدی کرده‌اند. پس از آن هم نگرانی‌های حقوقی بین‌المللی وجود دارد. حتی اگر ساختارهای این شبکه تروریستی نابود شود، صلح در منطقه تضمین نشده است. فهرست بلندبالایی از استقرارهای نظامی ناکام در این قرن وجود دارد: افغانستان، عراق و لیبی تماما کشورهایی شکست‌خورده هستند که بذرهای ترور در آنها کاشته شده و هم‌اکنون رشد کرده‌اند. حال در سوریه، ناگهان ائتلافی نظامی شکل گرفته که تنها چند هفته از عمر آن می‌گذرد و از نظر تمامی طرف‌ها چیزی شبیه معاهده با شیطان است. چه کسی می‌توانست تصور کند که فردی همانند «بشار اسد»، رئیس‌جمهوری سوریه، بتواند بار دیگر طرف قدرت‌های غربی شود؟ همین به‌تنهایی نشان می‌دهد که غرب و حال آلمان تا چه اندازه درمانده و ناامید شده‌اند. دولت آلمان خود را به مخمصه انداخته است. برلین می‌داند که با موافقت برای استقرار نیرو، هم سربازان و هم مردم آلمان را به خطر می‌اندازد. البته که این اقدام خطر حمله تروریستی داعش در خاک آلمان را افزایش می‌دهد. تروریست‌هایی هستند که میان ما زندگی می‌کنند. هنوز هم صحنه‌های دلخراش حملات پاریس تازه است. در آنجا عمدتا شهروندان فرانسوی این حملات را انجام دادند. حال به‌دور از حس همبستگی صادقانه، آلمان در جنگی مشارکت می‌کند که هیچ استدلال سیاسی و نظامی قانع‌کننده‌ای ندارد. دولت آلمان و اعضای پارلمانی که به عملیات در سوریه رأی مثبت دادند، نمی‌خواستند که ضعیف پنداشته شوند. قطعا عامل تراژیکی در این تصمیم نهفته است که برای هیچ‌کس ساده نیست. حامیان مشارکت آلمان خود را در بحران اخلاقی بزرگ‌تری نسبت به مخالفان می‌یابند، اما با مخالفان هم نباید به‌سادگی برخورد کرد چراکه به‌هرحال آنها نتوانستند جایگزین قانع‌کننده‌ای ارائه کنند.
دویچه‌وله

هیچ‌کس نمی‌تواند ماهیت مرگبار و شخصیت عمیقا بد این گروه تروریستی «داعش» را زیر سؤال ببرد. برای رهبران داعش و سرسپردگان جهانی آن، هیچ‌‌چیز مقدس نیست. زمانی این مشخص می‌شود که پای جان دیگران به وسط می‌آید اما آنها حتی جان خود را فدای انگیزه‌ای می‌کنند که کوچک‌ترین فکری درباره آن نشده است. حملات انتحاری همانند آنچه در پاریس رخ داد، جزء اثربخش‌ترین سلاح‌های مبارزان به‌اصطلاح مقدس است. همین است که آنها را بسیار غیرقابل‌پیش‌بینی می‌کند. آنها می‌توانند هر زمان و هرجا حمله کنند و همه این را می‌دانند. با وجود این، دولت آلمان معتقد است که می‌توان داعش را با حملات هوایی بیشتر شکست داد. آنها خود را فریب می‌دهند. آمریکایی‌ها و روس‌ها ماه‌هاست که مواضع دشمن را بمباران می‌کنند و اخیرا هم فرانسه و انگلیس به آنها پیوسته‌اند. بااین‌حال داعش ضربه چندانی نخورده و اراضی زیادی از چنگ آن خارج نشده است.
حال اگر هزارو 200 سرباز آلمانی با تعداد اندکی هواپیماهای شناسایی «تورنادو» به این نزاع ملحق شوند، چه فرقی می‌کند؟ کارشناسان نظامی و سیاسی مستقل نسبت به موفقیت چنین عملیاتی ابراز تردید جدی کرده‌اند. پس از آن هم نگرانی‌های حقوقی بین‌المللی وجود دارد. حتی اگر ساختارهای این شبکه تروریستی نابود شود، صلح در منطقه تضمین نشده است. فهرست بلندبالایی از استقرارهای نظامی ناکام در این قرن وجود دارد: افغانستان، عراق و لیبی تماما کشورهایی شکست‌خورده هستند که بذرهای ترور در آنها کاشته شده و هم‌اکنون رشد کرده‌اند. حال در سوریه، ناگهان ائتلافی نظامی شکل گرفته که تنها چند هفته از عمر آن می‌گذرد و از نظر تمامی طرف‌ها چیزی شبیه معاهده با شیطان است. چه کسی می‌توانست تصور کند که فردی همانند «بشار اسد»، رئیس‌جمهوری سوریه، بتواند بار دیگر طرف قدرت‌های غربی شود؟ همین به‌تنهایی نشان می‌دهد که غرب و حال آلمان تا چه اندازه درمانده و ناامید شده‌اند. دولت آلمان خود را به مخمصه انداخته است. برلین می‌داند که با موافقت برای استقرار نیرو، هم سربازان و هم مردم آلمان را به خطر می‌اندازد. البته که این اقدام خطر حمله تروریستی داعش در خاک آلمان را افزایش می‌دهد. تروریست‌هایی هستند که میان ما زندگی می‌کنند. هنوز هم صحنه‌های دلخراش حملات پاریس تازه است. در آنجا عمدتا شهروندان فرانسوی این حملات را انجام دادند. حال به‌دور از حس همبستگی صادقانه، آلمان در جنگی مشارکت می‌کند که هیچ استدلال سیاسی و نظامی قانع‌کننده‌ای ندارد. دولت آلمان و اعضای پارلمانی که به عملیات در سوریه رأی مثبت دادند، نمی‌خواستند که ضعیف پنداشته شوند. قطعا عامل تراژیکی در این تصمیم نهفته است که برای هیچ‌کس ساده نیست. حامیان مشارکت آلمان خود را در بحران اخلاقی بزرگ‌تری نسبت به مخالفان می‌یابند، اما با مخالفان هم نباید به‌سادگی برخورد کرد چراکه به‌هرحال آنها نتوانستند جایگزین قانع‌کننده‌ای ارائه کنند.
دویچه‌وله

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.