|

آسیب‌های تهران با فرهنگ‌سازی حل می‌شود نه با نامه

منیژه حمکت

در نزدیکی انتخابات، خواندن نامه‌هایی از آن دست که روز یکشنبه شهردار تهران در اینستاگرام‌شان منتشر کرده‌اند عادی شده است. عجیب اینکه از مدیریت ایشان بر تهران چندسالی می‌گذرد اما در نزدیکی انتخابات به یاد آورده‌اند که تهران از چه آسیب‌های اجتماعی و فرهنگی‌ای رنج می‌برد. شاید بهتر بود که سال‌ها قبل، چنین دغدغه‌هایی به مسائل اصلی دامنه مدیریت ایشان بدل می‌شد تا امروز به‌جای شنیدن صدای افسوسشان، شاهد آمارهایی از بهبودیافتن وضع تهران در حوزه‌های اجتماعی و فرهنگی می‌شدیم، اما آنچه که امروز می‌شنویم، نه‌تنها نزولی‌شدن سیر مشکلات تهران نیست، بلکه صعودی‌شدن آمار کارتن‌خواب‌ها و معتادان، کودکان خیابانی، تخریب آثار فرهنگی و زیستگاه‌های این شهر است.
در چنین شرایطی، بیلبوردهای شهر پر است از ترویج کالاهای غیرفرهنگی و مصرفی؛ همان بیلبوردهایی که می‌شد بخشی از آنها در اختیار سینما، نشر، تئاتر و به‌طورکلی فرهنگ‌سازی قرار بگیرد، همان‌گونه که چندبار به دلایل فصلی و مناسبتی شاهد بودیم. بارها از شهرداری تقاضا کرده بودیم که لااقل 500 بیلبورد در شهر به مقوله فرهنگ‌سازی اختصاص پیدا کند چراکه معتقدیم آسیب‌های اجتماعی که دارند شهر را می‌خورند تنها به وسیله فرهنگ و با ابزاری که در اختیار نهادهای مسئول است، می‌تواند بهبود یابد نه انتشار نامه‌هایی این‌چنین. بودجه‌های کلان فرهنگی اما نه برای حل مشکلات تهران که در حوزه‌های دیگری مصرف می‌شود و کدام سازمانِ مسئول است که پاسخ دهد، پس از صرف ‌میلیاردهاتومان از بودجه‌های فرهنگی‌اش، چرا هنوز تهران درگیر چالش‌هایی از این دست است.
آقای شهردار به‌عنوان شهردار شهری همچون تهران در طول این سال‌ها موظف بوده است از نیروهای فرهنگی همین شهر برای بهبود مشکلات خود کمک بگیرد نه‌اینکه امروز دست کمکش را به‌سوی شهروندانی دراز کند که شاید چون سال‌های اول مدیریت او در ساختمان بهشت، دیگر چندان به تغییر این وضعیت امیدوار نیستند. واقعیت‌های اجتماعی امروز تهران، با چنین رفتارهایی قابل‌حل نیستند، اگرچه که هرکدام از ما اگر به بیان این مشکلات می‌پرداختیم، به سیاه‌نمایی و سیاسی‌کاری متهم می‌شدیم.
باور دارم که اگر این اجازه به ما داده می‌شد تا مشکلات تهران را در قالب تولیدات فرهنگی مطرح کنیم، امروز بسیاری از آنها قابل‌حل بودند یا برنامه‌ای برای حلشان مطرح شده بود اما وقتی که بخش‌های فرهنگی اجازه مشارکت در حل مشکلات شهر را نیابند، وقتی که نهادهای مدنی و مردمی تأثیرگذار در این حوزه، مورد حمایت قرار نگیرند، وقتی که به‌جای تقویت نهادهای مردمی برای حل مشکلات مردم، سیاسی‌کاری کنیم، اشکالات زیربنایی نه‌تنها حل نمی‌شود بلکه به گره کوری در شهر بدل می‌شود.

در نزدیکی انتخابات، خواندن نامه‌هایی از آن دست که روز یکشنبه شهردار تهران در اینستاگرام‌شان منتشر کرده‌اند عادی شده است. عجیب اینکه از مدیریت ایشان بر تهران چندسالی می‌گذرد اما در نزدیکی انتخابات به یاد آورده‌اند که تهران از چه آسیب‌های اجتماعی و فرهنگی‌ای رنج می‌برد. شاید بهتر بود که سال‌ها قبل، چنین دغدغه‌هایی به مسائل اصلی دامنه مدیریت ایشان بدل می‌شد تا امروز به‌جای شنیدن صدای افسوسشان، شاهد آمارهایی از بهبودیافتن وضع تهران در حوزه‌های اجتماعی و فرهنگی می‌شدیم، اما آنچه که امروز می‌شنویم، نه‌تنها نزولی‌شدن سیر مشکلات تهران نیست، بلکه صعودی‌شدن آمار کارتن‌خواب‌ها و معتادان، کودکان خیابانی، تخریب آثار فرهنگی و زیستگاه‌های این شهر است.
در چنین شرایطی، بیلبوردهای شهر پر است از ترویج کالاهای غیرفرهنگی و مصرفی؛ همان بیلبوردهایی که می‌شد بخشی از آنها در اختیار سینما، نشر، تئاتر و به‌طورکلی فرهنگ‌سازی قرار بگیرد، همان‌گونه که چندبار به دلایل فصلی و مناسبتی شاهد بودیم. بارها از شهرداری تقاضا کرده بودیم که لااقل 500 بیلبورد در شهر به مقوله فرهنگ‌سازی اختصاص پیدا کند چراکه معتقدیم آسیب‌های اجتماعی که دارند شهر را می‌خورند تنها به وسیله فرهنگ و با ابزاری که در اختیار نهادهای مسئول است، می‌تواند بهبود یابد نه انتشار نامه‌هایی این‌چنین. بودجه‌های کلان فرهنگی اما نه برای حل مشکلات تهران که در حوزه‌های دیگری مصرف می‌شود و کدام سازمانِ مسئول است که پاسخ دهد، پس از صرف ‌میلیاردهاتومان از بودجه‌های فرهنگی‌اش، چرا هنوز تهران درگیر چالش‌هایی از این دست است.
آقای شهردار به‌عنوان شهردار شهری همچون تهران در طول این سال‌ها موظف بوده است از نیروهای فرهنگی همین شهر برای بهبود مشکلات خود کمک بگیرد نه‌اینکه امروز دست کمکش را به‌سوی شهروندانی دراز کند که شاید چون سال‌های اول مدیریت او در ساختمان بهشت، دیگر چندان به تغییر این وضعیت امیدوار نیستند. واقعیت‌های اجتماعی امروز تهران، با چنین رفتارهایی قابل‌حل نیستند، اگرچه که هرکدام از ما اگر به بیان این مشکلات می‌پرداختیم، به سیاه‌نمایی و سیاسی‌کاری متهم می‌شدیم.
باور دارم که اگر این اجازه به ما داده می‌شد تا مشکلات تهران را در قالب تولیدات فرهنگی مطرح کنیم، امروز بسیاری از آنها قابل‌حل بودند یا برنامه‌ای برای حلشان مطرح شده بود اما وقتی که بخش‌های فرهنگی اجازه مشارکت در حل مشکلات شهر را نیابند، وقتی که نهادهای مدنی و مردمی تأثیرگذار در این حوزه، مورد حمایت قرار نگیرند، وقتی که به‌جای تقویت نهادهای مردمی برای حل مشکلات مردم، سیاسی‌کاری کنیم، اشکالات زیربنایی نه‌تنها حل نمی‌شود بلکه به گره کوری در شهر بدل می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.