بسته پستی یا مفتوحه پستی؟
جواد ماهزاده: وقتی بسته پستی شما دربسته به شما تحویل نشود، چه حالی میشوید؟ وقتی ببینید بسته پستی شما عمدا با کارد برش داده شده و نامه و عکسهای خصوصیتان دست خورده و اثر انگشت بازدیدکنندگان محترم روی آنها مانده، چه حسی به شما دست میدهد؟ البته که نامهنگاری به یمن پیشرفت فناوریهای جدید، کمرنگتر از قبل شده است ولی هنوز هستند پدرها و مادرهایی که برای فرزندان خارج از کشورشان مرسولات پستی میفرستند یا از آنها عکس و هدیه دریافت میکنند. نامه هنوز نامه است و چیزی به نام حریم خصوصی هنوز تعریف دارد. وقتی نامهای چسب میخورد، معنیاش این است که فقط باید به دست صاحبش برسد. در نامهنگاری به شیوه سنتی، نه چیزی به اسم هکشدن داریم و نه ارسال برای همه (به روش ایمیل). اگر پستچی زنگ خانهتان را بزند و بگوید نامه دارید و بعد بروید دم در و پاکتی بازشده تحویل بگیرید و عکسها و کاغذ داخل پاکت در دستتان بریزد، به پستچی محترم چه میگویید؟ هفته گذشته نامهای از یکی از اقوام نزدیک، که حدود 50 سال است مقیم آمریکاست و از حدود 10 سال پیش پایش را به ایران نگذاشته، دریافت کردیم. او عادت دارد هرازگاه به سبک موردعلاقهاش، اقوام نزدیک را با ارسال نامهای همراه چند عکس خانوادگی جدید یا قدیمی سر شوق بیاورد. اما این بار پاکتش کاملا باز بود و هم نامه و هم عکسها قبل از رسیدن به مقصد، مشاهده شده بود. وقتی پستچی پاکت سربریده را تحویل مادرم داده، کسی آنجا نبوده که به او بگوید نامه بازشده را تحویل نگیر. اما مادرم فردای آن روز به اداره پست محله رفته و به متصدیان اعتراض کرده که چرا و با کدام مجوز، نامه شخصی خانوادگی را باز کردهاید؟ مسئول ذیربط جواب داده که کار ما نبوده و «بعضیوقتها» در گمرک، «بعضی» از نامهها را باز میکنند! و طوری جواب داده که انگار امری عادی است و اعتراض هم بیفایده. مادرم وقتی از آن مسئول توضیح بیشتری خواسته، او گفته که به بعضی از نامهها مشکوک میشوند و بازشان میکنند. این جواب بسیار مایه حیرت بود. نامهای که دریافت کرده بودیم، از لحاظ شکل و حجم و تمبر روی پاکت، چیزی بود شبیه نامههای قدیمی و نمیدانیم چه چیز شکبرانگیز یا قابلتوجهی در ظاهر آن بوده است. سؤال اینجاست که آیا باید قبول کنیم گمرکیها مثل اعضای خانواده یا پزشکان، محرم ما هستند؟ کدام قانون اجازه دسترسی به حریم شخصی افراد را به اداره پست یا گمرک میدهد؟ و حرف دیگری که متصدی اداره پست به ما زد، شاید جالبتر از اینها باشد. او با تأکید بر اینکه نامه شما از آمریکا آمده است، گفت: «آمریکاییها ما را تروریست میخوانند و ما هم آنها را. برای همین زیاد هم عجیب نیست اگر نامههایی که از آنجا میرسد باز شود».
جواد ماهزاده: وقتی بسته پستی شما دربسته به شما تحویل نشود، چه حالی میشوید؟ وقتی ببینید بسته پستی شما عمدا با کارد برش داده شده و نامه و عکسهای خصوصیتان دست خورده و اثر انگشت بازدیدکنندگان محترم روی آنها مانده، چه حسی به شما دست میدهد؟ البته که نامهنگاری به یمن پیشرفت فناوریهای جدید، کمرنگتر از قبل شده است ولی هنوز هستند پدرها و مادرهایی که برای فرزندان خارج از کشورشان مرسولات پستی میفرستند یا از آنها عکس و هدیه دریافت میکنند. نامه هنوز نامه است و چیزی به نام حریم خصوصی هنوز تعریف دارد. وقتی نامهای چسب میخورد، معنیاش این است که فقط باید به دست صاحبش برسد. در نامهنگاری به شیوه سنتی، نه چیزی به اسم هکشدن داریم و نه ارسال برای همه (به روش ایمیل). اگر پستچی زنگ خانهتان را بزند و بگوید نامه دارید و بعد بروید دم در و پاکتی بازشده تحویل بگیرید و عکسها و کاغذ داخل پاکت در دستتان بریزد، به پستچی محترم چه میگویید؟ هفته گذشته نامهای از یکی از اقوام نزدیک، که حدود 50 سال است مقیم آمریکاست و از حدود 10 سال پیش پایش را به ایران نگذاشته، دریافت کردیم. او عادت دارد هرازگاه به سبک موردعلاقهاش، اقوام نزدیک را با ارسال نامهای همراه چند عکس خانوادگی جدید یا قدیمی سر شوق بیاورد. اما این بار پاکتش کاملا باز بود و هم نامه و هم عکسها قبل از رسیدن به مقصد، مشاهده شده بود. وقتی پستچی پاکت سربریده را تحویل مادرم داده، کسی آنجا نبوده که به او بگوید نامه بازشده را تحویل نگیر. اما مادرم فردای آن روز به اداره پست محله رفته و به متصدیان اعتراض کرده که چرا و با کدام مجوز، نامه شخصی خانوادگی را باز کردهاید؟ مسئول ذیربط جواب داده که کار ما نبوده و «بعضیوقتها» در گمرک، «بعضی» از نامهها را باز میکنند! و طوری جواب داده که انگار امری عادی است و اعتراض هم بیفایده. مادرم وقتی از آن مسئول توضیح بیشتری خواسته، او گفته که به بعضی از نامهها مشکوک میشوند و بازشان میکنند. این جواب بسیار مایه حیرت بود. نامهای که دریافت کرده بودیم، از لحاظ شکل و حجم و تمبر روی پاکت، چیزی بود شبیه نامههای قدیمی و نمیدانیم چه چیز شکبرانگیز یا قابلتوجهی در ظاهر آن بوده است. سؤال اینجاست که آیا باید قبول کنیم گمرکیها مثل اعضای خانواده یا پزشکان، محرم ما هستند؟ کدام قانون اجازه دسترسی به حریم شخصی افراد را به اداره پست یا گمرک میدهد؟ و حرف دیگری که متصدی اداره پست به ما زد، شاید جالبتر از اینها باشد. او با تأکید بر اینکه نامه شما از آمریکا آمده است، گفت: «آمریکاییها ما را تروریست میخوانند و ما هم آنها را. برای همین زیاد هم عجیب نیست اگر نامههایی که از آنجا میرسد باز شود».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.