|

لیگ‌ برتر انگلیس؛ بلبشوی باشکوه

جاناتان ویلسون . مترجم: هرمز گیلیانه

لیگ ‌برتر یک‌سوم راه را رفته است و هنوز شکل‌وشمایل اصلی‌اش مشخص نشده است. جدول لیگ، یک حس‌وحال مطلوب قدیمی پیدا کرده است که در آن 9 تیم اول فقط هشت امتیاز با هم فاصله دارند. برای مقایسه، بد نیست یادآوری کنم که فصل قبل، بعد از 12 بازی تیم اول لیگ، چلسی، شش امتیاز بیشتر از امتیازات فعلی منچسترسیتی داشت و فاصله‌اش با تیم هفتم جدول 14 امتیاز بود. مدعیان معمول، یا حداقل بعضی از آنها، احتمالا فاصله‌شان را با تعقیب‌کنندگان افزایش خواهند داد اما فصل کنونی این نوید را می‌دهد که شاهد رقابتی نزدیک‌تر و پیش‌بینی‌نشدنی‌تر‌ نسبت به سالیان اخیر خواهیم بود. مقایسه نعل‌به‌نعل امکان‌پذیر نیست، چون تیم‌ها هنوز با بعضی تیم‌های دیگر بازی نکرده‌اند (به‌علاوه اینکه مقایسه نحوه توزیع هفت تیم اول تا حدود زیادی معیاری کمّی است تا کیفی) اما شاید به جرئت بتوان گفت از فصل 2000-1999 تاکنون سابقه نداشته است که 9 تیم اول در این برهه از فصل، فاصله‌ای چنین کم با یکدیگر داشته باشند.

البته نبرد برای صدرنشینی در فصل
2000-1999 چندان جالب و جذاب از آب درنیامد. در آن فصل، منچستریونایتدی که در 12 بازی اول خود، 12 امتیاز از دست داده بود، در مابقی فصل فقط 11 امتیاز از دست داد و لیگ را با برتری 18امتیازی نسبت به آرسنال به نفع خود به پایان رساند؛ لیدز هم با چهار امتیاز کمتر از آرسنال سوم شد. این فصل، به نظر نمی‌رسد تیمی را یارای این باشد که چنین اختلاف امتیازی ایجاد کند. تمام مدعیان امسال، مشکلاتی دارند. احتمالا منچسترسیتی بیشترین ابزار را برای قهرمانی در چنته دارد اما آنها به‌شدت برای بازکردن قفل دروازه حریفان، به سرخیو آگوئرو و داوید سیلوا وابسته هستند و آگوئرو، مثل همیشه بند مویی با مصدومیت فاصله دارد. آنها، تیم‌ها را در هم خواهند شکست؛ آن‌گونه که نیوکاسل و بورنموث را، اولی را با آگوئرو و دومی را بدون او، در هم شکستند. اما، احتمالا بازی‌های بیشتری مثل شکست خانگی برابر وستهام و تساوی در خانه آستون‌ویلا، که در آن بازی را در دست دارند اما موفق به تبدیل تملک توپ به گل نمی‌شوند، پیش‌رو داشته باشند. از آن نگران‌کننده‌تر، فروپاشی آنها در زمین تاتنهام و مقابل لیورپول بود. آرسنال، همچنان همان آرسنال است و هرچند آرسنال با پتر چک از آرسنال بدون او بهتر است؛ در ذات نبوغ‌شان، شکنندگی وجود دارد، که بخشی از آن از این ناشی می‌شود که همچنان مصدومیت‌های متعدد مانع کارشان می‌شود. تساوی در داربی که در آن برای یک ساعت تحت‌الشعاع حریف قرار گرفته بودند، حداقل نوید رویش سرسختی و پایداری را در تیم می‌دهد اما آنها، حداقل درحال‌حاضر، تیم قابل اعتمادی نیستند. معلوم نیست منچستریونایتد چگونه فقط یک امتیاز از صدرنشین کمتر امتیاز اندوخته اما حتی لوییس فان‌خال هم گفته این تیم همچنان با تیمی که مدنظرش است، فاصله دارد. تمرکز بر حفظ مالکیت توپ، کارنامه دفاعی تحسین‌برانگیزی برای آنها به ارمغان آورده است. اما با موقعیت‌هدردادن‌های وین رونی، آنها برای گل‌زدن به این متکی هستند که بازیکنان بی‌تجربه‌شان دست به کاری خارق‌العاده بزنند.
بدشانسی توأم با ازدست‌دادن انسجام تیمی و روحیه، حالتی غریب به تقلاهای چلسی داده است و آنها احتمالا بهتر خواهند شد اما شروع ضعیف‌ آنها به این معناست که نبرد برای کسب رتبه چهارم، کاملا تنگاتنگ خواهد بود. تاتنهام، از وقتی گرت بیل رفته است، به این خوبی نبوده است. درحالی‌که لیورپول دارد خودش را با یورگن کلوپ، هماهنگ می‌کند- افزونه کاریزماتیک دیگری به سریال مهیج لیگ‌برتر- اگر این فصل به لیگ‌قهرمانان راه پیدا نکنند، قطعا آن را فرصت‌سوزی بزرگی قلمداد خواهند کرد. اما فاکتور دیگر- و احتمالا پیش‌بینی‌نشده- این فصل، رشد طبقه متوسط لیگ ‌برتر بوده است که به‌نظر می‌رسد در سایه قرارداد جدید حق پخش تلویزیونی، حاصل شده باشد. شاید امثال لِستر، وستهام و کریستال‌پالاس فصل را با اندکي نگرانی از سقوط شروع کردند اما این نگرانی قطعا تاکنون از بین رفته است و آنها برای نبرد بر سر راهیابی به جام یوفا به اورتون و ساوتهمپتون پیوسته‌اند و حتی گوشه چشمی به رسیدن به جام قهرمانان هم دارند. فضا در حال عوض‌شدن است و نتیجه‌اش این است که لیگ‌ برتر احتمالا به سطحی از رقابت‌پذیری رسیده که در 10 سال گذشته سابقه نداشته است. این خطر وجود دارد که این میزان بالای رقابت به عملکرد تیم‌های انگلیسی در بازی‌های اروپایی صدمه بزند، چه اینکه این اصطکاک مداوم به فرسودگی منجر می‌شود- مسئله‌ای که فان‌خال تا همین‌جای کار به آن اشاره کرده است- که به‌نوبه خود منجر به اعتراضاتی درخصوص کیفیت خواهد شد. بهترین لیگ دنیا؟ شاید نباشد اما درحال‌حاضر لیگ‌ برتر بسیار هیجان‌انگیز و دیدنی شده است.

لیگ ‌برتر یک‌سوم راه را رفته است و هنوز شکل‌وشمایل اصلی‌اش مشخص نشده است. جدول لیگ، یک حس‌وحال مطلوب قدیمی پیدا کرده است که در آن 9 تیم اول فقط هشت امتیاز با هم فاصله دارند. برای مقایسه، بد نیست یادآوری کنم که فصل قبل، بعد از 12 بازی تیم اول لیگ، چلسی، شش امتیاز بیشتر از امتیازات فعلی منچسترسیتی داشت و فاصله‌اش با تیم هفتم جدول 14 امتیاز بود. مدعیان معمول، یا حداقل بعضی از آنها، احتمالا فاصله‌شان را با تعقیب‌کنندگان افزایش خواهند داد اما فصل کنونی این نوید را می‌دهد که شاهد رقابتی نزدیک‌تر و پیش‌بینی‌نشدنی‌تر‌ نسبت به سالیان اخیر خواهیم بود. مقایسه نعل‌به‌نعل امکان‌پذیر نیست، چون تیم‌ها هنوز با بعضی تیم‌های دیگر بازی نکرده‌اند (به‌علاوه اینکه مقایسه نحوه توزیع هفت تیم اول تا حدود زیادی معیاری کمّی است تا کیفی) اما شاید به جرئت بتوان گفت از فصل 2000-1999 تاکنون سابقه نداشته است که 9 تیم اول در این برهه از فصل، فاصله‌ای چنین کم با یکدیگر داشته باشند.

البته نبرد برای صدرنشینی در فصل
2000-1999 چندان جالب و جذاب از آب درنیامد. در آن فصل، منچستریونایتدی که در 12 بازی اول خود، 12 امتیاز از دست داده بود، در مابقی فصل فقط 11 امتیاز از دست داد و لیگ را با برتری 18امتیازی نسبت به آرسنال به نفع خود به پایان رساند؛ لیدز هم با چهار امتیاز کمتر از آرسنال سوم شد. این فصل، به نظر نمی‌رسد تیمی را یارای این باشد که چنین اختلاف امتیازی ایجاد کند. تمام مدعیان امسال، مشکلاتی دارند. احتمالا منچسترسیتی بیشترین ابزار را برای قهرمانی در چنته دارد اما آنها به‌شدت برای بازکردن قفل دروازه حریفان، به سرخیو آگوئرو و داوید سیلوا وابسته هستند و آگوئرو، مثل همیشه بند مویی با مصدومیت فاصله دارد. آنها، تیم‌ها را در هم خواهند شکست؛ آن‌گونه که نیوکاسل و بورنموث را، اولی را با آگوئرو و دومی را بدون او، در هم شکستند. اما، احتمالا بازی‌های بیشتری مثل شکست خانگی برابر وستهام و تساوی در خانه آستون‌ویلا، که در آن بازی را در دست دارند اما موفق به تبدیل تملک توپ به گل نمی‌شوند، پیش‌رو داشته باشند. از آن نگران‌کننده‌تر، فروپاشی آنها در زمین تاتنهام و مقابل لیورپول بود. آرسنال، همچنان همان آرسنال است و هرچند آرسنال با پتر چک از آرسنال بدون او بهتر است؛ در ذات نبوغ‌شان، شکنندگی وجود دارد، که بخشی از آن از این ناشی می‌شود که همچنان مصدومیت‌های متعدد مانع کارشان می‌شود. تساوی در داربی که در آن برای یک ساعت تحت‌الشعاع حریف قرار گرفته بودند، حداقل نوید رویش سرسختی و پایداری را در تیم می‌دهد اما آنها، حداقل درحال‌حاضر، تیم قابل اعتمادی نیستند. معلوم نیست منچستریونایتد چگونه فقط یک امتیاز از صدرنشین کمتر امتیاز اندوخته اما حتی لوییس فان‌خال هم گفته این تیم همچنان با تیمی که مدنظرش است، فاصله دارد. تمرکز بر حفظ مالکیت توپ، کارنامه دفاعی تحسین‌برانگیزی برای آنها به ارمغان آورده است. اما با موقعیت‌هدردادن‌های وین رونی، آنها برای گل‌زدن به این متکی هستند که بازیکنان بی‌تجربه‌شان دست به کاری خارق‌العاده بزنند.
بدشانسی توأم با ازدست‌دادن انسجام تیمی و روحیه، حالتی غریب به تقلاهای چلسی داده است و آنها احتمالا بهتر خواهند شد اما شروع ضعیف‌ آنها به این معناست که نبرد برای کسب رتبه چهارم، کاملا تنگاتنگ خواهد بود. تاتنهام، از وقتی گرت بیل رفته است، به این خوبی نبوده است. درحالی‌که لیورپول دارد خودش را با یورگن کلوپ، هماهنگ می‌کند- افزونه کاریزماتیک دیگری به سریال مهیج لیگ‌برتر- اگر این فصل به لیگ‌قهرمانان راه پیدا نکنند، قطعا آن را فرصت‌سوزی بزرگی قلمداد خواهند کرد. اما فاکتور دیگر- و احتمالا پیش‌بینی‌نشده- این فصل، رشد طبقه متوسط لیگ ‌برتر بوده است که به‌نظر می‌رسد در سایه قرارداد جدید حق پخش تلویزیونی، حاصل شده باشد. شاید امثال لِستر، وستهام و کریستال‌پالاس فصل را با اندکي نگرانی از سقوط شروع کردند اما این نگرانی قطعا تاکنون از بین رفته است و آنها برای نبرد بر سر راهیابی به جام یوفا به اورتون و ساوتهمپتون پیوسته‌اند و حتی گوشه چشمی به رسیدن به جام قهرمانان هم دارند. فضا در حال عوض‌شدن است و نتیجه‌اش این است که لیگ‌ برتر احتمالا به سطحی از رقابت‌پذیری رسیده که در 10 سال گذشته سابقه نداشته است. این خطر وجود دارد که این میزان بالای رقابت به عملکرد تیم‌های انگلیسی در بازی‌های اروپایی صدمه بزند، چه اینکه این اصطکاک مداوم به فرسودگی منجر می‌شود- مسئله‌ای که فان‌خال تا همین‌جای کار به آن اشاره کرده است- که به‌نوبه خود منجر به اعتراضاتی درخصوص کیفیت خواهد شد. بهترین لیگ دنیا؟ شاید نباشد اما درحال‌حاضر لیگ‌ برتر بسیار هیجان‌انگیز و دیدنی شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.