چرا فصل دوم کارآگاه حقیقی شکست خورد؟
پدرهای غایب، پسرهای گمشده
استیون مارچ
فصل دوم «کارآگاه حقیقی» دیشب پایان یافت؛ به شکلی که با هدف برنامه کمترین مطابقت را داشت: مفهومی نداشت. کسی نمیتواند آن را توضیح دهد. راهحل پایانی برای این داستان پلیسی نهتنها پیشپاافتاده بلکه قابل پیشبینی بود و فقط یک رابطه خفیف با باقی موضوع سریال داشت. اتفاقاتی که رخ داد اصلا ربطی به دلیل قتل نداشتند و این تعریف دقیقی است از یک داستان جنایی رازآمیز شکستخورده. قتلها در همان 20دقیقه ابتدایی سریال رخ دادند و روشن شدند و این یعنی قتلها اصلا مهم نیستند و باید خیلی زود فراموششان کنیم.
فصل دوم «کارآگاه حقیقی» ترکیب عجیبی از تولید بیشازحد بزرگ و بیکفایتی اساسی بود؛ درست شبیه اتفاقی که با اپلمپس در دنیای تکنولوژی رخ داد، در این فصل از «کارآگاه حقیقی» در دنیای تلویزیون رخ داد و من بااینحال نقدی مثبت برای سریال نوشتم؛ دستکم در مورد سه قسمت اول که هنوز هم میشود در اینترنت پیدایش کرد و آن را خواند. در دفاع از خودم و نوشتن این نقد بگویم که من حالا که سریال تمام شده متوجه شدهام که اساسا این فصل طرح و ساختاری نداشت. چند قسمت بعد از سه قسمت اول، وقتی که حتی یک طرح منسجم در سریال دیده نمیشد و کار در پوچی بیمعنی خودش گمراهتر شده بود، همکارم آن پیل و من، داشتیم درباره سریال با هم حرف میزدیم که شرحش چنین است:
آن: میدونم که با دیدن سه قسمت اول هیجانزده بودی، اما امکان ندارد که الان هم همینطور باشد، درسته؟ من: درسته. درواقع، تفاوت قابلتوجهی وجود دارد بین حال الان من و حال آنموقع، بین تماشای با جان و دل سریال و فقط تماشای آن مثل یک وظیفه. آن: برای فکرکردن به اینکه سریال در هر قسمت چقدر مزخرفتر میشود، زمان زیادی داری. اپیزود دیشب که یک ملودرام خیلی لوس درباره «کلونوپین» بود. «ملودرامی دربارهی کلونوپین» توصیف درستی است. این فصل سریال بدون ساختار بود و قسمت پایانی این را ثابت کرد که هرگز ساختار معناداری وجود نداشته. فقط همین! به نظر میرسد که کل سریالی که دیدم صحنهای از پس صحنهای دیگر بدون هیچ ربطی بههم بوده است. مثلا یکی از جملههای بیمعنی فیلم را ویس وان بر زبان میآورد: «یک قلم از فهرست آرزوها خط خورد. یک بنبست خشن بدون حضور یک مکزیکی واقعی!» البته میشود از این حرفها و صحنههای بیمعنی در فصل دوم «کارآگاه حقیقی» بسیار پیدا کرد. از میهمانی عیشونوش بیمعنی و بیهوده گرفته تا قصه مسخره الماسهای آبی و تا گازهای اشکآور قسمت آخر. تا دلتان بخواهد از این چیزها در این فصل وجود دارد.
البته همه این چیزها قرار بود مفهوم خاصی داشته باشند، البته نه آن مفهومی که شما از یک اثر متکی به ژانر توقع دارید؛ مفهومی که تا حدود زیادی زیر سایه این حقیقت پنهان شده که تمام کسانی که «کارآگاه حقیقی» میبینند انتظار دارند سریالی درباره کارآگاهها ببینند. مفهوم خاص این بود که فصل دوم قرار بود یک درام پرشخصیت باشد، با خطوط داستانی که همدیگر را قطع میکنند و درباره رهاشدن فرزند توسط پدر باشد. این تنها مفهومی است که در این فصل سریال معنا میدهد و تمامی شخصیتهای اصلی درگیرش هستند. سریال تا حدی ادای دین بزرگی به «مردگان»، ساخته بزرگ مارتین اسکورسیزی درباره یک گروه جنایتکار بوستونی است. بعد از تمام کشمکشهای مردانه، خلافکار جوان از رئیس خلافکارها که به او خیانت کرده، میپرسد: «همهاش برای همین بود؟ همه این کشتوکشتارها برای این بود که پسر نداشتی؟» خطبهخط داستان فصل دوم «کارآگاه حقیقی» همین سؤال را میپرسد. ماجرای قتل کمکم بدل به قصه فرزندانی میشوند که دارند از پدر مرده خود انتقام میگیرند. بعد سروکله قصه ناباروری فرانک سیمون پیدا میشود و ماجرای تست دیانای و شکنجه ری ولوکرو و بعد بارداری ناخواسته وودراگ
و در آخر هم بچهای که آنی بزریدس به دنیا آورده و در آغوش دارد و در اینجاست که بالاخره ما متوجه میشویم در فصل دوم «کارآگاه حقیقی» چه نسخهای در حال نوشتهشدن بوده، مخصوصا که این خطوط داستانی خیلی خوب با هم تلاقی میکنند، شاید زیادی خوب! مثلا به یاد بیاورید وقتی که سیمون استاد خود را میکشد، این خلافکار روس محض اطمینانخاطر نویسنده سریال از اینکه همه متوجه مضمون موردنظرش شده باشند، میگوید: «تو مثل پسرم بودی». پس به این شکل «کارآگاه حقیقی» معنا پیدا میکند: بهعنوان یک شعر حسابشده درباره پدرهای غایب و پسرهای گمشده و ازدسترفته. اگر این آن چیزی است که بهدنبالش بودید، سریال کار خودش را انجام داده. اما اگر بهدنبال یک سریال تلویزیونیِ جنایی-معمایی پرقدرت بودهاید، با سریالی غمانگیز و گمراهشده روبهرو شدهاید درست شبیه شخصیت وینس وان در انتهای سریال که در حال خونریزی و سرگردان در بیابان بهسختی راه میرود و حتی یک جمله بانمک هم برای گفتن ندارد.
فصل دوم «کارآگاه حقیقی» دیشب پایان یافت؛ به شکلی که با هدف برنامه کمترین مطابقت را داشت: مفهومی نداشت. کسی نمیتواند آن را توضیح دهد. راهحل پایانی برای این داستان پلیسی نهتنها پیشپاافتاده بلکه قابل پیشبینی بود و فقط یک رابطه خفیف با باقی موضوع سریال داشت. اتفاقاتی که رخ داد اصلا ربطی به دلیل قتل نداشتند و این تعریف دقیقی است از یک داستان جنایی رازآمیز شکستخورده. قتلها در همان 20دقیقه ابتدایی سریال رخ دادند و روشن شدند و این یعنی قتلها اصلا مهم نیستند و باید خیلی زود فراموششان کنیم.
فصل دوم «کارآگاه حقیقی» ترکیب عجیبی از تولید بیشازحد بزرگ و بیکفایتی اساسی بود؛ درست شبیه اتفاقی که با اپلمپس در دنیای تکنولوژی رخ داد، در این فصل از «کارآگاه حقیقی» در دنیای تلویزیون رخ داد و من بااینحال نقدی مثبت برای سریال نوشتم؛ دستکم در مورد سه قسمت اول که هنوز هم میشود در اینترنت پیدایش کرد و آن را خواند. در دفاع از خودم و نوشتن این نقد بگویم که من حالا که سریال تمام شده متوجه شدهام که اساسا این فصل طرح و ساختاری نداشت. چند قسمت بعد از سه قسمت اول، وقتی که حتی یک طرح منسجم در سریال دیده نمیشد و کار در پوچی بیمعنی خودش گمراهتر شده بود، همکارم آن پیل و من، داشتیم درباره سریال با هم حرف میزدیم که شرحش چنین است:
آن: میدونم که با دیدن سه قسمت اول هیجانزده بودی، اما امکان ندارد که الان هم همینطور باشد، درسته؟ من: درسته. درواقع، تفاوت قابلتوجهی وجود دارد بین حال الان من و حال آنموقع، بین تماشای با جان و دل سریال و فقط تماشای آن مثل یک وظیفه. آن: برای فکرکردن به اینکه سریال در هر قسمت چقدر مزخرفتر میشود، زمان زیادی داری. اپیزود دیشب که یک ملودرام خیلی لوس درباره «کلونوپین» بود. «ملودرامی دربارهی کلونوپین» توصیف درستی است. این فصل سریال بدون ساختار بود و قسمت پایانی این را ثابت کرد که هرگز ساختار معناداری وجود نداشته. فقط همین! به نظر میرسد که کل سریالی که دیدم صحنهای از پس صحنهای دیگر بدون هیچ ربطی بههم بوده است. مثلا یکی از جملههای بیمعنی فیلم را ویس وان بر زبان میآورد: «یک قلم از فهرست آرزوها خط خورد. یک بنبست خشن بدون حضور یک مکزیکی واقعی!» البته میشود از این حرفها و صحنههای بیمعنی در فصل دوم «کارآگاه حقیقی» بسیار پیدا کرد. از میهمانی عیشونوش بیمعنی و بیهوده گرفته تا قصه مسخره الماسهای آبی و تا گازهای اشکآور قسمت آخر. تا دلتان بخواهد از این چیزها در این فصل وجود دارد.
البته همه این چیزها قرار بود مفهوم خاصی داشته باشند، البته نه آن مفهومی که شما از یک اثر متکی به ژانر توقع دارید؛ مفهومی که تا حدود زیادی زیر سایه این حقیقت پنهان شده که تمام کسانی که «کارآگاه حقیقی» میبینند انتظار دارند سریالی درباره کارآگاهها ببینند. مفهوم خاص این بود که فصل دوم قرار بود یک درام پرشخصیت باشد، با خطوط داستانی که همدیگر را قطع میکنند و درباره رهاشدن فرزند توسط پدر باشد. این تنها مفهومی است که در این فصل سریال معنا میدهد و تمامی شخصیتهای اصلی درگیرش هستند. سریال تا حدی ادای دین بزرگی به «مردگان»، ساخته بزرگ مارتین اسکورسیزی درباره یک گروه جنایتکار بوستونی است. بعد از تمام کشمکشهای مردانه، خلافکار جوان از رئیس خلافکارها که به او خیانت کرده، میپرسد: «همهاش برای همین بود؟ همه این کشتوکشتارها برای این بود که پسر نداشتی؟» خطبهخط داستان فصل دوم «کارآگاه حقیقی» همین سؤال را میپرسد. ماجرای قتل کمکم بدل به قصه فرزندانی میشوند که دارند از پدر مرده خود انتقام میگیرند. بعد سروکله قصه ناباروری فرانک سیمون پیدا میشود و ماجرای تست دیانای و شکنجه ری ولوکرو و بعد بارداری ناخواسته وودراگ
و در آخر هم بچهای که آنی بزریدس به دنیا آورده و در آغوش دارد و در اینجاست که بالاخره ما متوجه میشویم در فصل دوم «کارآگاه حقیقی» چه نسخهای در حال نوشتهشدن بوده، مخصوصا که این خطوط داستانی خیلی خوب با هم تلاقی میکنند، شاید زیادی خوب! مثلا به یاد بیاورید وقتی که سیمون استاد خود را میکشد، این خلافکار روس محض اطمینانخاطر نویسنده سریال از اینکه همه متوجه مضمون موردنظرش شده باشند، میگوید: «تو مثل پسرم بودی». پس به این شکل «کارآگاه حقیقی» معنا پیدا میکند: بهعنوان یک شعر حسابشده درباره پدرهای غایب و پسرهای گمشده و ازدسترفته. اگر این آن چیزی است که بهدنبالش بودید، سریال کار خودش را انجام داده. اما اگر بهدنبال یک سریال تلویزیونیِ جنایی-معمایی پرقدرت بودهاید، با سریالی غمانگیز و گمراهشده روبهرو شدهاید درست شبیه شخصیت وینس وان در انتهای سریال که در حال خونریزی و سرگردان در بیابان بهسختی راه میرود و حتی یک جمله بانمک هم برای گفتن ندارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.