کسی به فکر «آیلان» یمنی نیست
«لاتقبروناش» یعنی «مرا دفن نکنید»! این صدای کودکی ششساله است که ترکش خورده و بعد از انتقال به بیمارستان، پیش چشم پزشکان و پرستاران دستوپا میزند. خمپارهای به جایی اصابت کرده و ترکشهایش دامن او را گرفته است. او نیز مانند همه کودکان مشغول بازی با دوستانش بوده است. صدایش همچنان در گوش میپیچد: «لاتقبروناش»! با همان لهجه محلی فریاد میزند؛ فریادی که پژواک حال 25میلیون یمنی در این روزهاست. کسی نیست که این کودک غرقهبهخون را که بهشدت زخمی شده نبیند. گروهی از پرستاران با نخ و سوزن دوروبرش را گرفتهاند. او هم مانند بقیه بچهها بهدنبال پدرش میگردد و او را در ازدحام جمعیت گم میکند. یادش میآید که هرکس که مثل او زخمی شده، در نهایت او را میبرند و در گور کوچکی دفن میکنند.
نامش «فرید الذماری» و اهل «تعز» است. بهشدت وحشت کرده است و میترسد. از تنهایی، تاریکی، جراحت و مرگی که او را از همه کودکیاش محروم خواهد کرد. این دستاورد زمانهای است که آدمبزرگها عقل و وجدانشان را از دست داده و به حیواناتی وحشی و کور تبدیل شدهاند. آنها صدای بشریتی را که همهجا فریاد زده میشود و میگوید باید از حق زندگی افراد دفاع کرد، نمیشنوند. آنها وحوشی هستند که از هرسو در داخل و خارج به جان هم افتادهاند. گوشهای آنها پر است و فریادهای امثال این کودک نمیتواند کمترین اثری بر آنها داشته باشد. مرگ این کودک یا سایر کودکان هرگز مانند «آیلان»، آن کودک سوری که در سواحل ترکیه پیدا شد، بازتابی جهانی ندارد. دنیا هم چشمانش را روی کودکان یمن بسته است. آیا وجدان جهانی ملت یمن را از یاد برده است؟ قربانیان این جنگ هرروز بیشتر میشوند؛ بهخصوص کودکان، زنان، جوانان و سالخوردگان. آیا این جنگ ارزش آن را دارد که در جریانش پنجهزار کودک کشته شوند؟ این گزارشی است که سازمان یونیسف میدهد. بسیاری از کودکانی که زنده ماندهاند نیز بستگان دور و نزدیک خود را از دست دادهاند. آیا سزاوار است که اینهمه کودک از آینده و
رؤیاهایشان محروم شوند؟
اگر نقشه منازعات را در جمهوری یمن پیش چشم خود تجسم کنیم، درخواهیم یافت که بهجز موارد استثنا، این شبکه القاعده است که روزبهروز دارد مناطق بیشتری را در این کشور به تصرف خود درمیآورد. هیچکس نیست که معنای این اتفاق را درک نکند.
در استان تعز که یکی از استانهای میانی کشور است، نزاعهای خشونتباری در گرفته و همچنان مرگ و ویرانی در آن بیداد میکند. شبهنظامیانی که در شهر سنگر گرفته و میگویند که از مردم دفاع میکنند نیز جرمشان کمتر از دیگران نیست. در گزارشهای مطبوعاتی و رسانههای خبری تاکنون بارها به این جرایم اشاره شده است. وقتی جنگ باشد، کسی ترحم نمیشناسد. هر طرف برای نابودی طرف دیگر خمپارههایش را رها میکند؛ خمپارههایی که هربار شلیکشان تعدادی از شهروندان را یا مجروح کرده یا به کام مرگ میکشاند. این جدا از حملات هوایی ائتلاف عربی است که به صورت روزمره چندیننفر را میکشد. در سایر استانها نیز مرگ و کشتار شهروندان از هرسو بدون هیچ تفاوتی ادامه دارد. هواپیماهای ائتلاف، شهروندان را هدف قرار میدهند و بعد مدعی میشوند، اشتباه کردهاند. بگذریم که در بسیاری از موارد بهکلی منکر قضیه میشوند. بقیه طرفها نیز که در زمین نبرد هستند، به همین کشتار ادامه میدهند و حقوق اولیه همه انسانها را که در کنوانسیونهای بینالمللی آمده است، نقض میکنند.آنها نیز با انواع سلاحها بدون مراعات حال ساکنان بیگناه و غیرمسلح میکشند. مردم را به وحشت
میاندازند و هیچ توجهی به مصائب و مشکلاتشان ندارند. هیچ گوش شنوایی برای نالههای کسانی که کودکانشان را از دست دادهاند پیدا نمیشود.بدتر از اینها بحران اقتصادی فاجعهباری است که تمام کشور را تحتالشعاع قرار داده است؛ بحرانی که دودش در درجه نخست به چشم انسانهای فقیر و محروم میرود. این در حالی است که همه طرفهای درگیر در داخل و خارج در رسانههای خود میدمند و میگویند که هدف اصلیشان از جنگ این است که مردم یمن در رفاه و آسایش زندگی کنند و روزگار امن و آبرومندانهای داشته باشند!
منبع: الصباح چاپ عراق
«لاتقبروناش» یعنی «مرا دفن نکنید»! این صدای کودکی ششساله است که ترکش خورده و بعد از انتقال به بیمارستان، پیش چشم پزشکان و پرستاران دستوپا میزند. خمپارهای به جایی اصابت کرده و ترکشهایش دامن او را گرفته است. او نیز مانند همه کودکان مشغول بازی با دوستانش بوده است. صدایش همچنان در گوش میپیچد: «لاتقبروناش»! با همان لهجه محلی فریاد میزند؛ فریادی که پژواک حال 25میلیون یمنی در این روزهاست. کسی نیست که این کودک غرقهبهخون را که بهشدت زخمی شده نبیند. گروهی از پرستاران با نخ و سوزن دوروبرش را گرفتهاند. او هم مانند بقیه بچهها بهدنبال پدرش میگردد و او را در ازدحام جمعیت گم میکند. یادش میآید که هرکس که مثل او زخمی شده، در نهایت او را میبرند و در گور کوچکی دفن میکنند.
نامش «فرید الذماری» و اهل «تعز» است. بهشدت وحشت کرده است و میترسد. از تنهایی، تاریکی، جراحت و مرگی که او را از همه کودکیاش محروم خواهد کرد. این دستاورد زمانهای است که آدمبزرگها عقل و وجدانشان را از دست داده و به حیواناتی وحشی و کور تبدیل شدهاند. آنها صدای بشریتی را که همهجا فریاد زده میشود و میگوید باید از حق زندگی افراد دفاع کرد، نمیشنوند. آنها وحوشی هستند که از هرسو در داخل و خارج به جان هم افتادهاند. گوشهای آنها پر است و فریادهای امثال این کودک نمیتواند کمترین اثری بر آنها داشته باشد. مرگ این کودک یا سایر کودکان هرگز مانند «آیلان»، آن کودک سوری که در سواحل ترکیه پیدا شد، بازتابی جهانی ندارد. دنیا هم چشمانش را روی کودکان یمن بسته است. آیا وجدان جهانی ملت یمن را از یاد برده است؟ قربانیان این جنگ هرروز بیشتر میشوند؛ بهخصوص کودکان، زنان، جوانان و سالخوردگان. آیا این جنگ ارزش آن را دارد که در جریانش پنجهزار کودک کشته شوند؟ این گزارشی است که سازمان یونیسف میدهد. بسیاری از کودکانی که زنده ماندهاند نیز بستگان دور و نزدیک خود را از دست دادهاند. آیا سزاوار است که اینهمه کودک از آینده و
رؤیاهایشان محروم شوند؟
اگر نقشه منازعات را در جمهوری یمن پیش چشم خود تجسم کنیم، درخواهیم یافت که بهجز موارد استثنا، این شبکه القاعده است که روزبهروز دارد مناطق بیشتری را در این کشور به تصرف خود درمیآورد. هیچکس نیست که معنای این اتفاق را درک نکند.
در استان تعز که یکی از استانهای میانی کشور است، نزاعهای خشونتباری در گرفته و همچنان مرگ و ویرانی در آن بیداد میکند. شبهنظامیانی که در شهر سنگر گرفته و میگویند که از مردم دفاع میکنند نیز جرمشان کمتر از دیگران نیست. در گزارشهای مطبوعاتی و رسانههای خبری تاکنون بارها به این جرایم اشاره شده است. وقتی جنگ باشد، کسی ترحم نمیشناسد. هر طرف برای نابودی طرف دیگر خمپارههایش را رها میکند؛ خمپارههایی که هربار شلیکشان تعدادی از شهروندان را یا مجروح کرده یا به کام مرگ میکشاند. این جدا از حملات هوایی ائتلاف عربی است که به صورت روزمره چندیننفر را میکشد. در سایر استانها نیز مرگ و کشتار شهروندان از هرسو بدون هیچ تفاوتی ادامه دارد. هواپیماهای ائتلاف، شهروندان را هدف قرار میدهند و بعد مدعی میشوند، اشتباه کردهاند. بگذریم که در بسیاری از موارد بهکلی منکر قضیه میشوند. بقیه طرفها نیز که در زمین نبرد هستند، به همین کشتار ادامه میدهند و حقوق اولیه همه انسانها را که در کنوانسیونهای بینالمللی آمده است، نقض میکنند.آنها نیز با انواع سلاحها بدون مراعات حال ساکنان بیگناه و غیرمسلح میکشند. مردم را به وحشت
میاندازند و هیچ توجهی به مصائب و مشکلاتشان ندارند. هیچ گوش شنوایی برای نالههای کسانی که کودکانشان را از دست دادهاند پیدا نمیشود.بدتر از اینها بحران اقتصادی فاجعهباری است که تمام کشور را تحتالشعاع قرار داده است؛ بحرانی که دودش در درجه نخست به چشم انسانهای فقیر و محروم میرود. این در حالی است که همه طرفهای درگیر در داخل و خارج در رسانههای خود میدمند و میگویند که هدف اصلیشان از جنگ این است که مردم یمن در رفاه و آسایش زندگی کنند و روزگار امن و آبرومندانهای داشته باشند!
منبع: الصباح چاپ عراق
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.