انتقادی به رئیس هیأتمدیره خانه موسیقی
آقای دیپلمات! صنف را با سیاست اشتباه نگیرید
سید ابوالحسن مختاباد*
در چند ماه اخیر نقطه اصلی و هجمه منتقدان خانه موسیقی بر سر آقای حمیدرضا نوربخش (عضو هیأتمدیره و مدیرعامل) متمرکز و آوار شده است. درحالیکه به گمان نگارنده دیگر اعضای هیأتمدیره و بهخصوص رئیس این نهاد صنفی، کمتر از آقای نوربخش مقصر نیستند. اگر نگاهی به وظایف هیأتمدیره و رئیس آن بیندازید، قطعا درخواهید یافت که اتفاقا پیکان اصلی این انتقادات باید به سمت آقای سریر نشانه میرفت چراکه تمامی مصوبات با امضای ایشان صورت اجرائی پیدا میکند. اما ایشان با همان روحیه محافظهکاری همیشگی و آهسته برو که گربه شاخت نزنه، تقریبا تمامی این پیکانها را رد کرده است.
اگر آقای سریر همانند بازرس خانه موسیقی فرد بیتجربهای بود، قطعا او را هم در همان صف قرار میدادیم. آخر به نظر میرسد بازرس خانه موسیقی به جای آنکه وظایف خودش را انجام دهد، گمان میکند مأمور هیأتمدیره در مجمع عمومی است و نه ناظر مجمع بر کار هیأتمدیره؟!
آقای سریر اما آدمی دنیادیده است، منتها یک ایراد اساسی دارد و آن هم اینکه کار صنفی را با کار سیاسی و دیپلماسی اشتباه گرفته است. به همین دلیل است که از نظر او اگر کل صنف سازسازان چهار سال هیأتمدیره نداشته باشند، مهم نیست، ولی اگر یک نفر راضی نباشد خیلی مهم است؟! ایشان حتی به توصیههای دوست دوران دانشگاهیاش که حقوقدانی برجسته و دستبهقلم هست نیز گوش نداد که او را تحذیر داد که لغت تعلیق در اساسنامه خانه موسیقی وجود خارجی ندارد و شما باید اگر هم اعضای کانونی را اخراج کردید، بلافاصله مجمع عمومی تشکیل دهید و انتخابات تازه برگزار کنید و نه آنکه چهار سال یک کانون را بدون هیأتمدیره اداره کنید. آقای سریر سالها در زمره اعضای هیأتمدیره خانه سینما بود. خانه سینما کمیته داوریای دارد که رأی و حکمش در محاکم قضائی نیز موردقبول است. آییننامه این کمیته به گمانم روی سایت خانه سینما هم هست که از کار جدی و محکم دوستان و همصنفان ما در خانه سینما خبر میدهد. حتی آقای سریر این آییننامه را زمانی که نگارنده، ریاست کانون پژوهشگران را برعهده داشتم، در اواخر این دوره و به تقاضای من در اختیار کانون گذاشت که من هم در دستور جلسه
گذاشتم تا روی آن کار شود که دوره ما تمام شد و بعد از آن هم بسیاری از دستورکارهای قبلی، ازجمله همین دستور کار به فراموشی سپرده شد. در اینجا گلهای از دوستان کانون پژوهشگران دارم که به جای کار صنفی، وظایف خود را در نوشتن مطالب درباره ابوالبقای شیرازی صرف میکنند و جالبتر از همه سردبیر نشریه خانه موسیقی است که زمانی یک پرونده ۲۰ صفحهای درباره سرقت فرهنگی یکی از اعضای هیأتمدیره نسبت به کار مرحوم وهدانی (نشریه مقام موسیقایی) منتشر کرد و اکنون خود، چوب تکفیر بر علیه منتقدان بیپناه خانه موسیقی و در دفاع از سارق فرهنگی مزبور برداشته و آنها را مینوازد. بازگردیم به آقای سریر! مشخص نیست چرا آقای دیپلمات و البته حقوقدان، تجربهای به این گرانسنگی را بعدها به خانه موسیقی نیاورد تا حداقل کمیته داوری یک آییننامهای داشته باشد یا هنگام تشکیل و داوری یکباره (کمیته داوری خانه موسیقی یکبار تشکیل شد و دیگر تشکیل نشد) این کمیته حداقل به خواستاران آییننامه کمیته داوری، همین آییننامه خانه سینما را میدادند؟
آقای دیپلمات قطعا میدانند که وقتی در روزنامه رسمی، قانون یا مصوبهای منتشر شود، بلافاصله اجرائی میشود و تعلل دوساله برای چنین امر سادهای جز بیاعتنایی به اساسنامه چیزی نیست. منتقدان خواستار اجرای بیتنازل اساسنامه هستند نه آنکه شما تنها بندی از اساسنامه را اصلاح کنید که به مدت هیأتمدیرگی شما، دو سال (دو سال هم بدون اجازه قانون- مجموعا شش سال) اضافه کند.
آقای دیپلمات بعد از مدتها سردواندن منتقدان، اینبار در گفتوگویی (با سایت موسیقی ما) خواسته با زیرکی و رندی از قولی که به آنها داده است (جلسه مشترک با منتقدان خانه موسیقی) فرار کند. این همان جایی است که ایشان کار صنفی را با کار سیاسی اشتباه گرفته است.
*رئیس سابق کانون پژوهشگران خانه موسیقی
در چند ماه اخیر نقطه اصلی و هجمه منتقدان خانه موسیقی بر سر آقای حمیدرضا نوربخش (عضو هیأتمدیره و مدیرعامل) متمرکز و آوار شده است. درحالیکه به گمان نگارنده دیگر اعضای هیأتمدیره و بهخصوص رئیس این نهاد صنفی، کمتر از آقای نوربخش مقصر نیستند. اگر نگاهی به وظایف هیأتمدیره و رئیس آن بیندازید، قطعا درخواهید یافت که اتفاقا پیکان اصلی این انتقادات باید به سمت آقای سریر نشانه میرفت چراکه تمامی مصوبات با امضای ایشان صورت اجرائی پیدا میکند. اما ایشان با همان روحیه محافظهکاری همیشگی و آهسته برو که گربه شاخت نزنه، تقریبا تمامی این پیکانها را رد کرده است.
اگر آقای سریر همانند بازرس خانه موسیقی فرد بیتجربهای بود، قطعا او را هم در همان صف قرار میدادیم. آخر به نظر میرسد بازرس خانه موسیقی به جای آنکه وظایف خودش را انجام دهد، گمان میکند مأمور هیأتمدیره در مجمع عمومی است و نه ناظر مجمع بر کار هیأتمدیره؟!
آقای سریر اما آدمی دنیادیده است، منتها یک ایراد اساسی دارد و آن هم اینکه کار صنفی را با کار سیاسی و دیپلماسی اشتباه گرفته است. به همین دلیل است که از نظر او اگر کل صنف سازسازان چهار سال هیأتمدیره نداشته باشند، مهم نیست، ولی اگر یک نفر راضی نباشد خیلی مهم است؟! ایشان حتی به توصیههای دوست دوران دانشگاهیاش که حقوقدانی برجسته و دستبهقلم هست نیز گوش نداد که او را تحذیر داد که لغت تعلیق در اساسنامه خانه موسیقی وجود خارجی ندارد و شما باید اگر هم اعضای کانونی را اخراج کردید، بلافاصله مجمع عمومی تشکیل دهید و انتخابات تازه برگزار کنید و نه آنکه چهار سال یک کانون را بدون هیأتمدیره اداره کنید. آقای سریر سالها در زمره اعضای هیأتمدیره خانه سینما بود. خانه سینما کمیته داوریای دارد که رأی و حکمش در محاکم قضائی نیز موردقبول است. آییننامه این کمیته به گمانم روی سایت خانه سینما هم هست که از کار جدی و محکم دوستان و همصنفان ما در خانه سینما خبر میدهد. حتی آقای سریر این آییننامه را زمانی که نگارنده، ریاست کانون پژوهشگران را برعهده داشتم، در اواخر این دوره و به تقاضای من در اختیار کانون گذاشت که من هم در دستور جلسه
گذاشتم تا روی آن کار شود که دوره ما تمام شد و بعد از آن هم بسیاری از دستورکارهای قبلی، ازجمله همین دستور کار به فراموشی سپرده شد. در اینجا گلهای از دوستان کانون پژوهشگران دارم که به جای کار صنفی، وظایف خود را در نوشتن مطالب درباره ابوالبقای شیرازی صرف میکنند و جالبتر از همه سردبیر نشریه خانه موسیقی است که زمانی یک پرونده ۲۰ صفحهای درباره سرقت فرهنگی یکی از اعضای هیأتمدیره نسبت به کار مرحوم وهدانی (نشریه مقام موسیقایی) منتشر کرد و اکنون خود، چوب تکفیر بر علیه منتقدان بیپناه خانه موسیقی و در دفاع از سارق فرهنگی مزبور برداشته و آنها را مینوازد. بازگردیم به آقای سریر! مشخص نیست چرا آقای دیپلمات و البته حقوقدان، تجربهای به این گرانسنگی را بعدها به خانه موسیقی نیاورد تا حداقل کمیته داوری یک آییننامهای داشته باشد یا هنگام تشکیل و داوری یکباره (کمیته داوری خانه موسیقی یکبار تشکیل شد و دیگر تشکیل نشد) این کمیته حداقل به خواستاران آییننامه کمیته داوری، همین آییننامه خانه سینما را میدادند؟
آقای دیپلمات قطعا میدانند که وقتی در روزنامه رسمی، قانون یا مصوبهای منتشر شود، بلافاصله اجرائی میشود و تعلل دوساله برای چنین امر سادهای جز بیاعتنایی به اساسنامه چیزی نیست. منتقدان خواستار اجرای بیتنازل اساسنامه هستند نه آنکه شما تنها بندی از اساسنامه را اصلاح کنید که به مدت هیأتمدیرگی شما، دو سال (دو سال هم بدون اجازه قانون- مجموعا شش سال) اضافه کند.
آقای دیپلمات بعد از مدتها سردواندن منتقدان، اینبار در گفتوگویی (با سایت موسیقی ما) خواسته با زیرکی و رندی از قولی که به آنها داده است (جلسه مشترک با منتقدان خانه موسیقی) فرار کند. این همان جایی است که ایشان کار صنفی را با کار سیاسی اشتباه گرفته است.
*رئیس سابق کانون پژوهشگران خانه موسیقی
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.