|

به مذاکره زمان بدهید

ترجمه: نسرین رضایی

چندی پیش یک گروه از سناتورهای آمریکایی به سرپرستی «مارک کی‌رک» سخن از طرح جدیدی برای اعمال تحریم‌های بیشتر علیه ایران به میان آوردند؛ تحریم‌هایی که به گفته آنها سفت و سخت‌تر بوده و فشار بیشتری را به تهران اعمال کند. مدعی شدند: تحریم‌های سفت و سخت‌تر مطمئنا باعث حرکت ایران در مسیری منعطف‌تر خواهد شد. خبر زمانی که روی خبرگزاری‌ها و حتی «اس‌ام‌اس» تلفن‌های همراه نقش بست، بسیار جذاب بود. اینکه ایران احتمالا برای ادامه فعالیت‌های هسته‌ای خود دیپلماسی نرم‌تری را در پیش خواهد گرفت اما چرا یک لحظه به این فکر نمی‌کنیم که این خبر بیشتر از اینکه جذاب باشد، فریبنده بود؟ عراق را یادتان هست؟ تحریم‌ها در سال 1998 شدت بیشتری یافت. برنامه تحریم‌های بغداد سخت‌ترین و شدید‌ترین در نوع خود بود: نفت در برابر غذا. اما نتیجه چه بود؟ تحریم‌ها علیه رژیم صدام حسین بعد از جنگ خلیج (فارس) در سال 1991 آغاز شد؛ تحریم‌هایی که هزینه‌های بالایی برای مردم عراق داشت. «صدام حسین» در نهایت موافقت کرد تا برنامه‌های هسته‌ای خود را متوقف کند و اجازه بازرسی به شورای امنیت سازمان ملل بدهد اما این تمام ماجرا نبود، عراق همچنان به فعالیت‌های خود ادامه می‌داد. این قضیه پیش از سقوط صدام حسین کاملا محرز بود. صدام حسین تنها تقلایش برای رفع تحریم‌ها بود. اما نباید اشتباه کرد. مطمئنا تحریم‌ها نتیجه عکس به همراه خواهد داشت. فشار روی ایران بیشتر خواهد شد و حتی شاید دیپلماسی مذاکره هم روند کندی به خود بگیرد. چرا که طرف ایرانی را خشمگین خواهد کرد. سوءظن در دولت ایران قوی‌تر خواهد شد و متقاعد کردن تهران دشوارتر. نتیجه مذاکرات آلماتی مثبت نبود. چرا تنها به عدم انعطاف ایران می‌اندیشیم؟ تحریم‌های قبل از مذاکرات سخت بود. چرا به این موضوع فکر نمی‌شود؟ اینکه شاید به‌جای افزایش فشارها روی ایران مذاکرات را هدف قرار نمی‌دهیم؟ حال آنکه در ماه فوریه بود که «جیمز کلپر»، رییس اطلاعات ملی، اعلام کرد: «با وجود اینکه شاهد پیشرفت در فعالیت‌های هسته‌ای ایران هستیم، باید این حقیقت را هم بپذیریم که ایران هنوز تصمیم به ادامه فعالیت‌های هسته‌ای خود ندارد.» شاید نتیجه این سخن این باشد که هنوز مذاکرات بهترین راه‌حل خواهد بود. اینکه هنوز فضایی برای متقاعد کردن مقامات تهران وجود دارد.
چندی پیش یک گروه از سناتورهای آمریکایی به سرپرستی «مارک کی‌رک» سخن از طرح جدیدی برای اعمال تحریم‌های بیشتر علیه ایران به میان آوردند؛ تحریم‌هایی که به گفته آنها سفت و سخت‌تر بوده و فشار بیشتری را به تهران اعمال کند. مدعی شدند: تحریم‌های سفت و سخت‌تر مطمئنا باعث حرکت ایران در مسیری منعطف‌تر خواهد شد. خبر زمانی که روی خبرگزاری‌ها و حتی «اس‌ام‌اس» تلفن‌های همراه نقش بست، بسیار جذاب بود. اینکه ایران احتمالا برای ادامه فعالیت‌های هسته‌ای خود دیپلماسی نرم‌تری را در پیش خواهد گرفت اما چرا یک لحظه به این فکر نمی‌کنیم که این خبر بیشتر از اینکه جذاب باشد، فریبنده بود؟ عراق را یادتان هست؟ تحریم‌ها در سال 1998 شدت بیشتری یافت. برنامه تحریم‌های بغداد سخت‌ترین و شدید‌ترین در نوع خود بود: نفت در برابر غذا. اما نتیجه چه بود؟ تحریم‌ها علیه رژیم صدام حسین بعد از جنگ خلیج (فارس) در سال 1991 آغاز شد؛ تحریم‌هایی که هزینه‌های بالایی برای مردم عراق داشت. «صدام حسین» در نهایت موافقت کرد تا برنامه‌های هسته‌ای خود را متوقف کند و اجازه بازرسی به شورای امنیت سازمان ملل بدهد اما این تمام ماجرا نبود، عراق همچنان به فعالیت‌های خود ادامه می‌داد. این قضیه پیش از سقوط صدام حسین کاملا محرز بود. صدام حسین تنها تقلایش برای رفع تحریم‌ها بود. اما نباید اشتباه کرد. مطمئنا تحریم‌ها نتیجه عکس به همراه خواهد داشت. فشار روی ایران بیشتر خواهد شد و حتی شاید دیپلماسی مذاکره هم روند کندی به خود بگیرد. چرا که طرف ایرانی را خشمگین خواهد کرد. سوءظن در دولت ایران قوی‌تر خواهد شد و متقاعد کردن تهران دشوارتر. نتیجه مذاکرات آلماتی مثبت نبود. چرا تنها به عدم انعطاف ایران می‌اندیشیم؟ تحریم‌های قبل از مذاکرات سخت بود. چرا به این موضوع فکر نمی‌شود؟ اینکه شاید به‌جای افزایش فشارها روی ایران مذاکرات را هدف قرار نمی‌دهیم؟ حال آنکه در ماه فوریه بود که «جیمز کلپر»، رییس اطلاعات ملی، اعلام کرد: «با وجود اینکه شاهد پیشرفت در فعالیت‌های هسته‌ای ایران هستیم، باید این حقیقت را هم بپذیریم که ایران هنوز تصمیم به ادامه فعالیت‌های هسته‌ای خود ندارد.» شاید نتیجه این سخن این باشد که هنوز مذاکرات بهترین راه‌حل خواهد بود. اینکه هنوز فضایی برای متقاعد کردن مقامات تهران وجود دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.