گل یا پوچ در «آزادی»
مازیار خسروی
محمود احمدینژاد، ششسال پس از وعده باز کردن در ورزشگاهها بر روی زنان، به وعدهاش عمل کرد. این بار نیز البته تلاش برای شکستن قرق «آزادی»، از ابتدا با واکنش منفی اصولگرایان و شایبه سوءاستفاده سیاسی همراه بود. در بهار 85، رییس دولت نامهای خطاب به رییس وقت سازمان تربیت بدنی نوشت و خواستار تعیین جایگاه ویژه زنان برای تماشای مسابقات در ورزشگاهها شد. آن روزها «ماه عسل» طیفهای رنگارنگ جناح اصولگرا تمام نشده بود و «معجزه هزاره سوم» هنوز دردانه اصولگرایان بود. این اما باعث نشد که تابوشکنی رییس دولت، با اعتراض حامیانش روبهرو نشود. در میان دلایلی که اصولگرایان برای مخالفت با خواسته رییس دولت برشمردند، علاوه بر آنچه «مغایرت با بینات شرع» مینامیدند، یکی از همه محکمه پسندتر بود؛ سوءاستفاده سیاسی. شش سال بعد، در بهاری که هوا لبریز از آلرژیهای سیاسی است، صورت مساله برای اصولگرایان تقریبا یکسان بود. زنان به ورزشگاه آمدند. روی سکوها از تفکیک جنسیتی هم خبری نبود. وقتی پای جماعت نسوان به ورزشگاه باز شود، دیگر چه فرق میکند به تماشای فوتبال نشسته باشند یا کنسرت؟ تنها تفاوت این است که هراس از سوءاستفاده سیاسی، از انتها
به ابتدای فهرست بیمهای اصولگرایان منتقل شده است. با صدای رسا میگفتند که استفاده از اموال و امکانات دولتی برای هدفهای انتخاباتی حرمت شرعی دارد. دولتیها اما «چنان که افتد و دانی» به راه خود رفتند. آوردگاه «آزادی» از یک نظر میتوانست برای رقیبان اصولگرای دولت فرصتی بینظیر باشد برای زدن گل طلایی؛ رسانههای اصولگرا، بازیکن طلایی دولت را از هفتهها پیش روی سیبل قرار داده و انگشتشان روی ماشه بود. اگر «اسفندیار دولت» پنجشنبه به میدان میآمد، «آفتاب خود دلیل آفتاب» میآمد؛ دولتیها اما نشان دادند که «بازیخوان»های قهاری هستند و «ضد تاکتیک» و استفاده از «فنون بدلکاری» را فوت آبند. همه منتظر رونمایی از نامزد دولت بودند تا سیاهه مخارج ساندیسی و کیک و ناهار ضیافت پنجشنبه را به فهرست جرمهایش اضافه کنند. مشایی اما درست جایی بود که اصولگرایان انتظارش را نداشتند؛ بر سر مزار هنرمندی تازه درگذشته که به خاطر وصیتی انسانی، اکنون حرمتی بیچون وچرا نزد همگان یافته است. در جایگاه ویژه کنار احمدینژاد، نجار و نیکزاد نشسته بودند؛ دو وزیری که یکی کمتر از دو ماه دیگر مجری انتخابات است و دیگری قهرمان افتتاح پروژههای مسکن مهر.
نه «زنده بادی بهار» گفته شد نه احمدینژاد برخلاف روال این چندماه نطق تندوتیزی علیه «آنها که چوب لای چرخ دولت میگذارند» ایراد کرد. کلیاتی گفته شد، حاضران ترانه شنیدند، دستافشانی دیدند، ناهاری (هرچند با تاخیر) خوردند و رفتند. از این جای کار به بعد، بازی «گل یا پوچ» دولت و رقیبان اصولگرایش جذابتر از قبل میشود. از 29فروردین تا 17اردیبهشت (موعد ثبتنام نامزدها) این پرسش طاقتسوز برای اصولگرایان هر دم کلافهکنندهتر میشود که «اسفندیار دولت مشایی است یا نیکزاد که در جایگاه ویژه کنار احمدینژاد نشسته بود و خروارخروار نامه درخواست از خیل مشتاقان تحویل میگرفت؟ شاید هم رحیمی باشد یا ثمره هاشمی؟ اصلا نکند یک نفر دیگر را در آب نمک خواباندهاند و ناگهان رونمایی کنند...»روایت رسانههای اصولگرا از تعداد جمعیت حاضر در ضیافت پنجشنبه متفاوت است. از 40 تا 70هزار گفتهاند. خبرگزاری رسمی دولت نیز عکس یکی از «شهرآورد»های 100هزارنفری پایتخت را ضمیمه گزارش خود از ماجرا کرد. سرشماری آماری از ضیافت پنجشنبه البته واجد کمترین اهمیت است. مساله این است که میهمانان یکروزه تهران، با خود چه پیام و خاطرهای به زادگاهشان میبرند؟
این درست که غذا کم آمد و پذیرایی در حد انتظارات و وعدهها نبود. اما برای برخی از حاضران «هم فال بوده هم تماشا». مقصود «نمکگیر» کردن میهمانان بود که احتمالا حاصل شده. فردا روزی که خیلی هم دور نیست، حتی اگر نیمی از میهمانان به رسانههای زنده تبلیغ برای نامزد پردهنشین دولت تبدیل شوند، این چند میلیارد ناقابل به مصرف بایستهای رسیده است. برای دولتیها مهم این است که درست جایی جاخالی دادهاند که رقیبان اصولگرا آماده جشن «مچگیری» بودند. دستباز شده دولتیها «پوچ» از آب درآمد و از «گل» خبری نبود. بازی «گل یا پوچ» دولتیها و اصولگرایان تازه آغاز شده است. شب دراز است و قلندر هم که ظاهرا جز میهمانیدادن و سفررفتن کاری ندارد.
محمود احمدینژاد، ششسال پس از وعده باز کردن در ورزشگاهها بر روی زنان، به وعدهاش عمل کرد. این بار نیز البته تلاش برای شکستن قرق «آزادی»، از ابتدا با واکنش منفی اصولگرایان و شایبه سوءاستفاده سیاسی همراه بود. در بهار 85، رییس دولت نامهای خطاب به رییس وقت سازمان تربیت بدنی نوشت و خواستار تعیین جایگاه ویژه زنان برای تماشای مسابقات در ورزشگاهها شد. آن روزها «ماه عسل» طیفهای رنگارنگ جناح اصولگرا تمام نشده بود و «معجزه هزاره سوم» هنوز دردانه اصولگرایان بود. این اما باعث نشد که تابوشکنی رییس دولت، با اعتراض حامیانش روبهرو نشود. در میان دلایلی که اصولگرایان برای مخالفت با خواسته رییس دولت برشمردند، علاوه بر آنچه «مغایرت با بینات شرع» مینامیدند، یکی از همه محکمه پسندتر بود؛ سوءاستفاده سیاسی. شش سال بعد، در بهاری که هوا لبریز از آلرژیهای سیاسی است، صورت مساله برای اصولگرایان تقریبا یکسان بود. زنان به ورزشگاه آمدند. روی سکوها از تفکیک جنسیتی هم خبری نبود. وقتی پای جماعت نسوان به ورزشگاه باز شود، دیگر چه فرق میکند به تماشای فوتبال نشسته باشند یا کنسرت؟ تنها تفاوت این است که هراس از سوءاستفاده سیاسی، از انتها
به ابتدای فهرست بیمهای اصولگرایان منتقل شده است. با صدای رسا میگفتند که استفاده از اموال و امکانات دولتی برای هدفهای انتخاباتی حرمت شرعی دارد. دولتیها اما «چنان که افتد و دانی» به راه خود رفتند. آوردگاه «آزادی» از یک نظر میتوانست برای رقیبان اصولگرای دولت فرصتی بینظیر باشد برای زدن گل طلایی؛ رسانههای اصولگرا، بازیکن طلایی دولت را از هفتهها پیش روی سیبل قرار داده و انگشتشان روی ماشه بود. اگر «اسفندیار دولت» پنجشنبه به میدان میآمد، «آفتاب خود دلیل آفتاب» میآمد؛ دولتیها اما نشان دادند که «بازیخوان»های قهاری هستند و «ضد تاکتیک» و استفاده از «فنون بدلکاری» را فوت آبند. همه منتظر رونمایی از نامزد دولت بودند تا سیاهه مخارج ساندیسی و کیک و ناهار ضیافت پنجشنبه را به فهرست جرمهایش اضافه کنند. مشایی اما درست جایی بود که اصولگرایان انتظارش را نداشتند؛ بر سر مزار هنرمندی تازه درگذشته که به خاطر وصیتی انسانی، اکنون حرمتی بیچون وچرا نزد همگان یافته است. در جایگاه ویژه کنار احمدینژاد، نجار و نیکزاد نشسته بودند؛ دو وزیری که یکی کمتر از دو ماه دیگر مجری انتخابات است و دیگری قهرمان افتتاح پروژههای مسکن مهر.
نه «زنده بادی بهار» گفته شد نه احمدینژاد برخلاف روال این چندماه نطق تندوتیزی علیه «آنها که چوب لای چرخ دولت میگذارند» ایراد کرد. کلیاتی گفته شد، حاضران ترانه شنیدند، دستافشانی دیدند، ناهاری (هرچند با تاخیر) خوردند و رفتند. از این جای کار به بعد، بازی «گل یا پوچ» دولت و رقیبان اصولگرایش جذابتر از قبل میشود. از 29فروردین تا 17اردیبهشت (موعد ثبتنام نامزدها) این پرسش طاقتسوز برای اصولگرایان هر دم کلافهکنندهتر میشود که «اسفندیار دولت مشایی است یا نیکزاد که در جایگاه ویژه کنار احمدینژاد نشسته بود و خروارخروار نامه درخواست از خیل مشتاقان تحویل میگرفت؟ شاید هم رحیمی باشد یا ثمره هاشمی؟ اصلا نکند یک نفر دیگر را در آب نمک خواباندهاند و ناگهان رونمایی کنند...»روایت رسانههای اصولگرا از تعداد جمعیت حاضر در ضیافت پنجشنبه متفاوت است. از 40 تا 70هزار گفتهاند. خبرگزاری رسمی دولت نیز عکس یکی از «شهرآورد»های 100هزارنفری پایتخت را ضمیمه گزارش خود از ماجرا کرد. سرشماری آماری از ضیافت پنجشنبه البته واجد کمترین اهمیت است. مساله این است که میهمانان یکروزه تهران، با خود چه پیام و خاطرهای به زادگاهشان میبرند؟
این درست که غذا کم آمد و پذیرایی در حد انتظارات و وعدهها نبود. اما برای برخی از حاضران «هم فال بوده هم تماشا». مقصود «نمکگیر» کردن میهمانان بود که احتمالا حاصل شده. فردا روزی که خیلی هم دور نیست، حتی اگر نیمی از میهمانان به رسانههای زنده تبلیغ برای نامزد پردهنشین دولت تبدیل شوند، این چند میلیارد ناقابل به مصرف بایستهای رسیده است. برای دولتیها مهم این است که درست جایی جاخالی دادهاند که رقیبان اصولگرا آماده جشن «مچگیری» بودند. دستباز شده دولتیها «پوچ» از آب درآمد و از «گل» خبری نبود. بازی «گل یا پوچ» دولتیها و اصولگرایان تازه آغاز شده است. شب دراز است و قلندر هم که ظاهرا جز میهمانیدادن و سفررفتن کاری ندارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.