|

تیموریان: بوسه‌ام بر قرآن بزرگ‌ترین حس رضایتمندی بود

آندرانیک تیموریان در گفت‌وگو با مجله فرانسوی «سوفوت» به موضوع‌های جالبی درباره تیم ملی اشاره کرده که در زیر می‌خوانید:
‌مهم است که از اقلیت شما نمایندگانی در تیم ملی باشند؟
بدیهی است که پاسخ مثبت دهم. ارمنی‌های ایران همواره خوشحال و خرسند هستند که مرا در زمین فوتبال با پیراهن تیم ملی ایران می‌بینند. به‌خصوص که من آخرین ارمنی در یک دهه گذشته هستم که در تیم ملی حاضر است. حس ارمنی‌بودن دارم اما از نظر من تفاوت زیادی میان خودمان و ایرانی‌ها نمی‌بینم. آنچه برای من مهم است، این است که پیوسته تا آنجایی که امکان دارد، نماینده کشورم باشم. جمع ما همه‌ساله کاهش می‌یابد. اما ما پرشمار در ایران باقی می‌مانیم. ما زندگی صلح‌آمیز و بدون مشکلی داریم. حتی یک فوتبالیست هم همین شرایط را دارد. کلی تلاش می‌شود که ما خوب زندگی کنیم و حس خوبی داشته باشیم. بدانید که من خیلی سعادتمند بودم که برای باشگاهی ارمنی بازی کردم. به طور قطع برای خانواد‌ه‌ام و دوستانم زندگی راحت است. ما می‌توانیم در کلیسا دعا کنیم و آزاد هستیم. هیچ مشکلی نداریم. وقتی حتی گل می‌زنم می‌توانم صلیب بکشم.
‌وقتی کارلوس کی‌روش بعد از جام جهانی شما را به‌عنوان کاپیتان تیم ملی برگزید، چه احساسی داشتید؟
خیلی خوشحال شدم. برای من و ارمنی‌ها تعجب‌برانگیز بود. صادقانه بگویم که من از سال 2005 برای تیم کشورم بازی می‌کنم. در جام جهانی 2006 آلمان من اولین جام جهانی‌ام را تجربه کردم. بعد از آن در مسابقات جام ملت‌های آسیا در سال 2007 حضور یافتم. بعد هم در جام جهانی 2014 شرکت کردم. پس می‌توان گفت که باتجربه هستم و درنهایت این یک شگفتی بزرگ نبود که کاپیتان شوم.
‌با توجه به اینکه نخستین کاپیتان مسیحی تاریخ تیم ملی ایران هستید، فکر می‌کنید اگر سرمربی تیم ملی، یک ایرانی بود، چنین انتخابی می‌کرد؟
گمان می‌کنم انتخاب کاپیتان تیم ملی ربطی به مذهب ندارد. وقتی جواد نکونام با فوتبال ملی وداع کرد، ‌من بازوبند را بستم. هرچند این موضوع شگفت‌انگیز بود، ولی بعد از جواد، همان‌گونه که گفتم، مسن‌ترین عضو تیم ملی بودم. این موضوع هیچ ربطی به مذهب و سیاست ندارد. می‌دانید که بدگمانی نسبت به ایران وجود دارند. اما در وطنمان هیچ تفاوتی به خاطر مذاهب نیست.
‌قبل از اینکه برای جام جهانی برزیل عازم شوید، تصویری از شما دیده شد که دارید قرآن را می‌بوسید.
آن لحظه بی‌شک بزرگ‌ترین حس رضایت در کل دوران ورزشی‌ام بود که این رسم را انجام دادم. یک تجربه خارق‌العاده بود. شما باید بدانید من به تمام کتب مقدس ادیان احترام می‌گذارم. قرآن مجید همچون انجیل ما، از جانب خداوند آمده است. من آن کار را با نهایت احترام انجام دادم. فقط هم من نبوده‌ام بلکه دیگر ارمنی‌های کشورم این‌طور بوده‌اند.

آندرانیک تیموریان در گفت‌وگو با مجله فرانسوی «سوفوت» به موضوع‌های جالبی درباره تیم ملی اشاره کرده که در زیر می‌خوانید:
‌مهم است که از اقلیت شما نمایندگانی در تیم ملی باشند؟
بدیهی است که پاسخ مثبت دهم. ارمنی‌های ایران همواره خوشحال و خرسند هستند که مرا در زمین فوتبال با پیراهن تیم ملی ایران می‌بینند. به‌خصوص که من آخرین ارمنی در یک دهه گذشته هستم که در تیم ملی حاضر است. حس ارمنی‌بودن دارم اما از نظر من تفاوت زیادی میان خودمان و ایرانی‌ها نمی‌بینم. آنچه برای من مهم است، این است که پیوسته تا آنجایی که امکان دارد، نماینده کشورم باشم. جمع ما همه‌ساله کاهش می‌یابد. اما ما پرشمار در ایران باقی می‌مانیم. ما زندگی صلح‌آمیز و بدون مشکلی داریم. حتی یک فوتبالیست هم همین شرایط را دارد. کلی تلاش می‌شود که ما خوب زندگی کنیم و حس خوبی داشته باشیم. بدانید که من خیلی سعادتمند بودم که برای باشگاهی ارمنی بازی کردم. به طور قطع برای خانواد‌ه‌ام و دوستانم زندگی راحت است. ما می‌توانیم در کلیسا دعا کنیم و آزاد هستیم. هیچ مشکلی نداریم. وقتی حتی گل می‌زنم می‌توانم صلیب بکشم.
‌وقتی کارلوس کی‌روش بعد از جام جهانی شما را به‌عنوان کاپیتان تیم ملی برگزید، چه احساسی داشتید؟
خیلی خوشحال شدم. برای من و ارمنی‌ها تعجب‌برانگیز بود. صادقانه بگویم که من از سال 2005 برای تیم کشورم بازی می‌کنم. در جام جهانی 2006 آلمان من اولین جام جهانی‌ام را تجربه کردم. بعد از آن در مسابقات جام ملت‌های آسیا در سال 2007 حضور یافتم. بعد هم در جام جهانی 2014 شرکت کردم. پس می‌توان گفت که باتجربه هستم و درنهایت این یک شگفتی بزرگ نبود که کاپیتان شوم.
‌با توجه به اینکه نخستین کاپیتان مسیحی تاریخ تیم ملی ایران هستید، فکر می‌کنید اگر سرمربی تیم ملی، یک ایرانی بود، چنین انتخابی می‌کرد؟
گمان می‌کنم انتخاب کاپیتان تیم ملی ربطی به مذهب ندارد. وقتی جواد نکونام با فوتبال ملی وداع کرد، ‌من بازوبند را بستم. هرچند این موضوع شگفت‌انگیز بود، ولی بعد از جواد، همان‌گونه که گفتم، مسن‌ترین عضو تیم ملی بودم. این موضوع هیچ ربطی به مذهب و سیاست ندارد. می‌دانید که بدگمانی نسبت به ایران وجود دارند. اما در وطنمان هیچ تفاوتی به خاطر مذاهب نیست.
‌قبل از اینکه برای جام جهانی برزیل عازم شوید، تصویری از شما دیده شد که دارید قرآن را می‌بوسید.
آن لحظه بی‌شک بزرگ‌ترین حس رضایت در کل دوران ورزشی‌ام بود که این رسم را انجام دادم. یک تجربه خارق‌العاده بود. شما باید بدانید من به تمام کتب مقدس ادیان احترام می‌گذارم. قرآن مجید همچون انجیل ما، از جانب خداوند آمده است. من آن کار را با نهایت احترام انجام دادم. فقط هم من نبوده‌ام بلکه دیگر ارمنی‌های کشورم این‌طور بوده‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.