|

آیا سینمای ایران رو به موت است؟

کیوان کثیریان

آیا اوضاع سینمای ایران خوب نیست؟ آیا سینمای ایران رو به موت است؟ این سؤالی است که این‌روزها به‌کرات شنیده می‌شود و طیف‌های خاصی هم داعیه‌دار احیا و نجات سینما شده‌اند؛ گروهی که برنامه سینمایی شبکه سوم را نیز در اختیار گرفته‌اند و از سویی به‌نفع بخش خصوصی و مردم و مخاطب عام بیانیه می‌دهند و از سوی دیگر فیلم‌هایی از جنس روباه می‌سازند که نه پولش از بخش خصوصی است و نه مردم تحویلش می‌گیرند. در اینکه سینما حال‌وروز خوشی ندارد شکی نیست. اما دلایل این مشکلات به همین سادگی که برخی طرح می‌کنند هم نیست. طرح همه مشکلات سینمای ایران بی‌شک نیاز به بحث جدی و مفصل دارد و در این مختصر نخواهد گنجید. پیشرفت تکنولوژی و سهولت ساخت فیلم باعث افت کیفیت فیلم‌ها شده، محدودیت تبلیغات برای سینما در کشور ما یکی دیگر از دلایل این افت است که اجازه نمی‌دهد سینما به‌قدر کافی جلو چشم مردم و مخاطبان اصلی سینما باشد. شرایط اجتماعی و اقتصادی نیز در سال‌های اخیر به‌گونه‌ای پیش رفته که سینما و فرهنگ اصولا از اولویت مردم خارج شده و اقتصاد در رأس امور قرار گرفته است. نبود مدیریت خلاق که توان انطباق شرایط تکنولوژیک معاصر را با وضعیت موجود سینمای ایران داشته باشد نیز یکی دیگر از دلایل افت سینماست. وجود عدد ممیزی و ایجاد محدودیت برای هنرمندان، افت محسوس فیلم‌سازان معتبر و باسابقه سینما و نبود امنیت سرمایه‌گذاری در بخش خصوصی که منجر به ایجاد واسطه‌گری در حوزه تهیه‌کنندگی شده نیز از دیگر دلایل ایجاد شرایط نامناسب فعلی در سینمای ایران است. مشکل دیگر آن است که عملا در بسیاری از موارد بخش خصوصی واقعا در سینما حضور ندارد و گروهی از واسطه‌ها مدعی غیردولتی‌بودن شده‌اند درحالی‌که با یک جست‌وجوی ساده متصل‌بودن آنان به منابع مالی روشن می‌شود. باید دست آن چندنفری که با بودجه واقعا خصوصی فیلم خوب می‌سازند را بوسید و البته دلیلش را ازشان پرسید! وجود یک مسابقه عجیب برای بهره‌برداری از منابع دولتی و به‌دنبال آن شعاردادن علیه دولت را هم نمی‌شود انکار کرد. وقتی رئیس دولت تا این اندازه به بخش فرهنگ بی‌اعتناست و از قدرت و نفوذ فرهنگ هیچ استفاده‌ای نمی‌کند، توقع‌داشتن از سایرین کمی زیاده‌خواهی است. در شرایط کنونی، سینمای ایران نیاز به یک رنسانس دارد و این یک عزم ملی می‌طلبد که فعلا به نظر نشدنی می‌آید. مسئله به این سادگی‌ها که آقای افخمی و دوستانشان وانمود می‌کنند نیست. کسانی که تمام کارنامه‌شان پر است از فیلم‌هایی که با پول ملت و نهادهای مشخص ساخته شده و اغلب هم به‌شدت ناموفق بوده‌اند را به نجات سینما چه‌کار؟ سازنده «روباه» چطور می‌تواند سینما را نجات دهد و مردم را به سینما بکشاند؟ مگر اینکه بپذیریم دوستان محترم شوخی‌شان گرفته و خودشان هم می‌دانند شوخی بی‌مزه‌ای است.

آیا اوضاع سینمای ایران خوب نیست؟ آیا سینمای ایران رو به موت است؟ این سؤالی است که این‌روزها به‌کرات شنیده می‌شود و طیف‌های خاصی هم داعیه‌دار احیا و نجات سینما شده‌اند؛ گروهی که برنامه سینمایی شبکه سوم را نیز در اختیار گرفته‌اند و از سویی به‌نفع بخش خصوصی و مردم و مخاطب عام بیانیه می‌دهند و از سوی دیگر فیلم‌هایی از جنس روباه می‌سازند که نه پولش از بخش خصوصی است و نه مردم تحویلش می‌گیرند. در اینکه سینما حال‌وروز خوشی ندارد شکی نیست. اما دلایل این مشکلات به همین سادگی که برخی طرح می‌کنند هم نیست. طرح همه مشکلات سینمای ایران بی‌شک نیاز به بحث جدی و مفصل دارد و در این مختصر نخواهد گنجید. پیشرفت تکنولوژی و سهولت ساخت فیلم باعث افت کیفیت فیلم‌ها شده، محدودیت تبلیغات برای سینما در کشور ما یکی دیگر از دلایل این افت است که اجازه نمی‌دهد سینما به‌قدر کافی جلو چشم مردم و مخاطبان اصلی سینما باشد. شرایط اجتماعی و اقتصادی نیز در سال‌های اخیر به‌گونه‌ای پیش رفته که سینما و فرهنگ اصولا از اولویت مردم خارج شده و اقتصاد در رأس امور قرار گرفته است. نبود مدیریت خلاق که توان انطباق شرایط تکنولوژیک معاصر را با وضعیت موجود سینمای ایران داشته باشد نیز یکی دیگر از دلایل افت سینماست. وجود عدد ممیزی و ایجاد محدودیت برای هنرمندان، افت محسوس فیلم‌سازان معتبر و باسابقه سینما و نبود امنیت سرمایه‌گذاری در بخش خصوصی که منجر به ایجاد واسطه‌گری در حوزه تهیه‌کنندگی شده نیز از دیگر دلایل ایجاد شرایط نامناسب فعلی در سینمای ایران است. مشکل دیگر آن است که عملا در بسیاری از موارد بخش خصوصی واقعا در سینما حضور ندارد و گروهی از واسطه‌ها مدعی غیردولتی‌بودن شده‌اند درحالی‌که با یک جست‌وجوی ساده متصل‌بودن آنان به منابع مالی روشن می‌شود. باید دست آن چندنفری که با بودجه واقعا خصوصی فیلم خوب می‌سازند را بوسید و البته دلیلش را ازشان پرسید! وجود یک مسابقه عجیب برای بهره‌برداری از منابع دولتی و به‌دنبال آن شعاردادن علیه دولت را هم نمی‌شود انکار کرد. وقتی رئیس دولت تا این اندازه به بخش فرهنگ بی‌اعتناست و از قدرت و نفوذ فرهنگ هیچ استفاده‌ای نمی‌کند، توقع‌داشتن از سایرین کمی زیاده‌خواهی است. در شرایط کنونی، سینمای ایران نیاز به یک رنسانس دارد و این یک عزم ملی می‌طلبد که فعلا به نظر نشدنی می‌آید. مسئله به این سادگی‌ها که آقای افخمی و دوستانشان وانمود می‌کنند نیست. کسانی که تمام کارنامه‌شان پر است از فیلم‌هایی که با پول ملت و نهادهای مشخص ساخته شده و اغلب هم به‌شدت ناموفق بوده‌اند را به نجات سینما چه‌کار؟ سازنده «روباه» چطور می‌تواند سینما را نجات دهد و مردم را به سینما بکشاند؟ مگر اینکه بپذیریم دوستان محترم شوخی‌شان گرفته و خودشان هم می‌دانند شوخی بی‌مزه‌ای است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.