|

«چشم‌ها» دست از سر ما برنمی­‌دارد

بهاره رهنما . بازيگر، نويسنده

اين‌بار يک حرف و يک نگاه توأمان: در عالم کار نوشتن و بازي کردن به تجربه عجيبي دست پيدا کرده ام، اينکه بعضي کارها هست که تعقيبت مي‌کند. دست از سرت برنمي دارد، دنبالت مي آيد، هي خودش دوباره خودش را به خلق شدن و تولد دوباره مي رساند و اينها معمولا نوشته‌ها و نقش‌هايي هستند که درسي براي پس دادن در آنها براي ما وجود دارد. نمايشنامه «چشم‌هايي که مال توست» بر اساس داستاني به همين نام که پارسال در مجله «گلستانه» هم به چاپ رسيد، يکي از داستان‌هاي من است که به اين باور رسيده ام که حالا حالاها دست از سرم برنمي دارد و اين دست از سرم برنداشتنش اتفاقا بار خوشايندي هم برايم دارد.
چند روز پيش با خانم جوان و دوست داشتني‌اي گپ و گفتي داشتم درباره ورزش محبوب او يعني «بانجي جامپينگ» يا پريدن از ارتفاع با طناب. در ميان گفت‌وگوهايمان به اين نتيجه رسيديم که کسي که جرات پرداختن به چنين ورزشي را دارد قطعا از خيلي چيزها نمي ترسد و وابستگي‌هاي زميني اش آنقدرها نيست. جالب است که خانم ورزشکار اعتقاد داشت که ارتفاعي که بار آخر پريده (چيزي نزديک به 350 متر) آنقدر برايش طولاني به نظر رسيده که انگار يک شبانه‌روز در راه بوده تا به زمين برسد و دوباره به آن بالا بازگردد و در اين فاصله کلي از اتفاقات زندگي اش جلوي چشمش رژه رفته. به او گفتم احتمالا اين ورزش از آن کارهايي ‌است که چسبندگي هاي روحي و وابستگي هاي شخصي آدم را حسابي کم مي‌کند و او هم اعتقاد داشت که دقيقا همين‌طور است. ادامه دادم که اين از آن کارهايي است که در مخيله من هم نمي گنجد که روزي قادر به انجامش باشم و او گفت از نمايشي که در فرهنگسراي نياوران اجرا رفتي حسابي معلوم است. بعد راجع به «چشم‌هايي که مال توست» حرف زديم و باز رسيديم به اينکه شنبه 31 فروردين با بالا و پايين‌هاي بسيار اجراي نمايشنامه خواني «چشم‌هايي که مال توست» را داشته باشيم و اين‌بار به نفع زلزله زده‌هاي بوشهر در فرهنگسراي ارسباران. وقتي از نسيم ادبي، کارگردان نمايش مي خواستم اجازه اجراي دوباره نمايش را بگيرم، خنديد و گفت ظاهرا ما حالاحالاها بايد اين نمايش را اجرا ببريم.
اجراي «چشم‌هايي که مال توست» به دليل شور و عشق بي نهايتي که در شخصيت زنش وجود دارد، هربار مرا به هول و دلهره مي اندازد که: «آيا باز هم آن اشک‌ها خواهد جوشيد؟ آن خنده‌ها، آن مرور موبه‌موي جزييات يک خاطره از دست رفته... » تکنيک نيست. احساس خالي هم نيست! چيزي از فراسوي اين متن و شهودي برگرفته از همه زنان طردشده اي که مي شناسم مرا در زنده کردن اين شخصيت کمکم مي‌کند. اين‌بار هم به دليل نيت خير اين اجرا و هم به دليل اينکه واقعا نمي دانيم کي دوباره با «چشم‌هايي که مال توست» به صحنه برويم، شديدا منتظر ديدارتان هستيم. ساعت هشت‌شب سي‌ويکم فروردين‌ماه در فرهنگسراي ارسباران.
اين‌بار يک حرف و يک نگاه توأمان: در عالم کار نوشتن و بازي کردن به تجربه عجيبي دست پيدا کرده ام، اينکه بعضي کارها هست که تعقيبت مي‌کند. دست از سرت برنمي دارد، دنبالت مي آيد، هي خودش دوباره خودش را به خلق شدن و تولد دوباره مي رساند و اينها معمولا نوشته‌ها و نقش‌هايي هستند که درسي براي پس دادن در آنها براي ما وجود دارد. نمايشنامه «چشم‌هايي که مال توست» بر اساس داستاني به همين نام که پارسال در مجله «گلستانه» هم به چاپ رسيد، يکي از داستان‌هاي من است که به اين باور رسيده ام که حالا حالاها دست از سرم برنمي دارد و اين دست از سرم برنداشتنش اتفاقا بار خوشايندي هم برايم دارد.
چند روز پيش با خانم جوان و دوست داشتني‌اي گپ و گفتي داشتم درباره ورزش محبوب او يعني «بانجي جامپينگ» يا پريدن از ارتفاع با طناب. در ميان گفت‌وگوهايمان به اين نتيجه رسيديم که کسي که جرات پرداختن به چنين ورزشي را دارد قطعا از خيلي چيزها نمي ترسد و وابستگي‌هاي زميني اش آنقدرها نيست. جالب است که خانم ورزشکار اعتقاد داشت که ارتفاعي که بار آخر پريده (چيزي نزديک به 350 متر) آنقدر برايش طولاني به نظر رسيده که انگار يک شبانه‌روز در راه بوده تا به زمين برسد و دوباره به آن بالا بازگردد و در اين فاصله کلي از اتفاقات زندگي اش جلوي چشمش رژه رفته. به او گفتم احتمالا اين ورزش از آن کارهايي ‌است که چسبندگي هاي روحي و وابستگي هاي شخصي آدم را حسابي کم مي‌کند و او هم اعتقاد داشت که دقيقا همين‌طور است. ادامه دادم که اين از آن کارهايي است که در مخيله من هم نمي گنجد که روزي قادر به انجامش باشم و او گفت از نمايشي که در فرهنگسراي نياوران اجرا رفتي حسابي معلوم است. بعد راجع به «چشم‌هايي که مال توست» حرف زديم و باز رسيديم به اينکه شنبه 31 فروردين با بالا و پايين‌هاي بسيار اجراي نمايشنامه خواني «چشم‌هايي که مال توست» را داشته باشيم و اين‌بار به نفع زلزله زده‌هاي بوشهر در فرهنگسراي ارسباران. وقتي از نسيم ادبي، کارگردان نمايش مي خواستم اجازه اجراي دوباره نمايش را بگيرم، خنديد و گفت ظاهرا ما حالاحالاها بايد اين نمايش را اجرا ببريم.
اجراي «چشم‌هايي که مال توست» به دليل شور و عشق بي نهايتي که در شخصيت زنش وجود دارد، هربار مرا به هول و دلهره مي اندازد که: «آيا باز هم آن اشک‌ها خواهد جوشيد؟ آن خنده‌ها، آن مرور موبه‌موي جزييات يک خاطره از دست رفته... » تکنيک نيست. احساس خالي هم نيست! چيزي از فراسوي اين متن و شهودي برگرفته از همه زنان طردشده اي که مي شناسم مرا در زنده کردن اين شخصيت کمکم مي‌کند. اين‌بار هم به دليل نيت خير اين اجرا و هم به دليل اينکه واقعا نمي دانيم کي دوباره با «چشم‌هايي که مال توست» به صحنه برويم، شديدا منتظر ديدارتان هستيم. ساعت هشت‌شب سي‌ويکم فروردين‌ماه در فرهنگسراي ارسباران.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.