|

بیمارستان مغز

بابک زمانی . رئیس انجمن سکته مغزی ایران

فردا روز جهانی سکته مغزی است. سال‌ها پیش پیشینیان ما در شهر تهران برای هر تخصص پزشکی یک بیمارستان ساخته بودند. هم‌اکنون بیمارستان‌های تخصصی دانشگاهی و آموزشی ارتوپدی، قلب، پوست، اطفال، چشم‌پزشکی، روان‌پزشکی، زنان و زایمان و حتی سوختگی جزء موفق‌ترین بیمارستان‌های کشور ما هستند. سال‌ها بعد از تأسیس این بیمارستان‌ها، گویی برای رفاه و آسایش بیشتر شهروندان تهرانی ساخته شده باشند این روند متوقف شد و ساخت تعداد زیادی بیمارستان، به‌ویژه در شهرهای دورافتاده در دستور کار قرار گرفت. قطعا نمی‌توان گفت تأسیس این همه بیمارستان تخصصی، آگاهانه به دلایلی بوده است که در این نوشته تصمیم دارم به آنها بپردازم یا دلایل دیگری از جمله رسیدگی به شهروندان مرفه هم در آن نقش داشته است یا خیر؟ اما حتی اگر ناآگاهانه هم بوده باشد، درواقع پیروی از الگویی بوده است که من آن را «مدل» می‌نامم و به اعتقاد من تولید و بهبود کیفیت (در برابر کمیت) فقط و فقط با پیروی از این الگو امکان‌پذیر است؛ گرچه کمیت‌ها را می‌توان با یک‌سری امکانات به هر جایی منتقل کرد، اما درباره کیفیت، مهم‌ترین نکته تحقق واقعی و عملی آن کیفیت است. وقتی کیفیتی به تمامی به وقوع بپیوندد، درخشندگی آن نه‌فقط دلیلی برای گسترش آن خواهد شد، بلکه مهم‌ترین راهنمای گسترش آن هم همان درخشندگی است! بنابراین اگر می‌خواهید تعدادی طبیب در شهرها و روستاها به کاری مشغول باشند که کیفیت، بخش ذاتی آن است، باید بدانید با اعزام طبیب و ساخت درمانگاه و بیمارستان فقط کمیت به آن شهرها صادر کرده‌اید. برای صدور کیفیت باید از الگوی مدل پیروی کنید؛ یعنی انجام یک کار پزشکی ایده‌آل در جایی مثل یک بیمارستان تخصصی محقق شود تا ضمن اینکه کار در آن بیمارستان مدلی خواهد شد از مکتبی که فارغ‌التحصیلان آن بیمارستان حاملان آن خواهند بود تا در هر شهری بنایش کنند، خود آن بیمارستان هم هر زمان مدلی است که به‌تدریج می‌تواند هرچه بیشتر و بیشتر گسترش یابد! اما آخرین نکته این‌ است که آیا دلایل فوق کافی نیست تا بیمارستان مغز، تنها بیمارستان تخصصی‌ای که در گذشته‌های دور از قلم افتاد، با اینکه به کیفی‌ترین کارهای پزشکی می‌پردازد، در دامنه کوهی که بر شهر ما سایه انداخته یا در کرانه کویری که شهر ما در جنوب به آن می‌رسد، ساخته شود؟

فردا روز جهانی سکته مغزی است. سال‌ها پیش پیشینیان ما در شهر تهران برای هر تخصص پزشکی یک بیمارستان ساخته بودند. هم‌اکنون بیمارستان‌های تخصصی دانشگاهی و آموزشی ارتوپدی، قلب، پوست، اطفال، چشم‌پزشکی، روان‌پزشکی، زنان و زایمان و حتی سوختگی جزء موفق‌ترین بیمارستان‌های کشور ما هستند. سال‌ها بعد از تأسیس این بیمارستان‌ها، گویی برای رفاه و آسایش بیشتر شهروندان تهرانی ساخته شده باشند این روند متوقف شد و ساخت تعداد زیادی بیمارستان، به‌ویژه در شهرهای دورافتاده در دستور کار قرار گرفت. قطعا نمی‌توان گفت تأسیس این همه بیمارستان تخصصی، آگاهانه به دلایلی بوده است که در این نوشته تصمیم دارم به آنها بپردازم یا دلایل دیگری از جمله رسیدگی به شهروندان مرفه هم در آن نقش داشته است یا خیر؟ اما حتی اگر ناآگاهانه هم بوده باشد، درواقع پیروی از الگویی بوده است که من آن را «مدل» می‌نامم و به اعتقاد من تولید و بهبود کیفیت (در برابر کمیت) فقط و فقط با پیروی از این الگو امکان‌پذیر است؛ گرچه کمیت‌ها را می‌توان با یک‌سری امکانات به هر جایی منتقل کرد، اما درباره کیفیت، مهم‌ترین نکته تحقق واقعی و عملی آن کیفیت است. وقتی کیفیتی به تمامی به وقوع بپیوندد، درخشندگی آن نه‌فقط دلیلی برای گسترش آن خواهد شد، بلکه مهم‌ترین راهنمای گسترش آن هم همان درخشندگی است! بنابراین اگر می‌خواهید تعدادی طبیب در شهرها و روستاها به کاری مشغول باشند که کیفیت، بخش ذاتی آن است، باید بدانید با اعزام طبیب و ساخت درمانگاه و بیمارستان فقط کمیت به آن شهرها صادر کرده‌اید. برای صدور کیفیت باید از الگوی مدل پیروی کنید؛ یعنی انجام یک کار پزشکی ایده‌آل در جایی مثل یک بیمارستان تخصصی محقق شود تا ضمن اینکه کار در آن بیمارستان مدلی خواهد شد از مکتبی که فارغ‌التحصیلان آن بیمارستان حاملان آن خواهند بود تا در هر شهری بنایش کنند، خود آن بیمارستان هم هر زمان مدلی است که به‌تدریج می‌تواند هرچه بیشتر و بیشتر گسترش یابد! اما آخرین نکته این‌ است که آیا دلایل فوق کافی نیست تا بیمارستان مغز، تنها بیمارستان تخصصی‌ای که در گذشته‌های دور از قلم افتاد، با اینکه به کیفی‌ترین کارهای پزشکی می‌پردازد، در دامنه کوهی که بر شهر ما سایه انداخته یا در کرانه کویری که شهر ما در جنوب به آن می‌رسد، ساخته شود؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.