معلول علت است یا معلول؟
پوريا عالمي
در دوماه گذشته اینقدر غر زدم که دوروبریهایم به من که میرسند یا کانال را عوض میکنند یا من را میگذارند روی میوت تا صدام درنیاد. چرا؟ چون پام شکسته بود و هی میزدم تو سر مدیران که چرا به فکر معلولان و افراد کمتوان نیستند. من با همین درصد ضعف و شکستگی که داشتم اینقدر بهم فشار آمد که جانم داشت در میرفت. جان آدم هم که بخواهد در برود آدم صداش درمیآید و شروع میکند به غرزدن. اینطوری شد که دوستان بنده گفتند اینقدر غر نزن. یکبار تجربیات شهریترو بنویس توی روزنامه «شرق»، مردم بهت توجه کنند و بگویند آخی، تا دیگر گوش ما را به کار نگیری. پس اینطوری شد:
تجربه اول- پیادهروهای ما این قابلیت را دارد که بزند پای آدم پیاده را بشکند. اگر پای شما شکسته باشد مطمئن باشید پیادهروهای تهران قلب شما، سر شما، دست شما و شیشه عمر شما را خواهد شکست.
تجربه دوم- پیادهروهای تهران یا پل ندارند یا اگر پل دارند جلوش سطل زباله است. در نتیجه شما را آب خواهد برد چون حتما یکبار در جوب خواهید افتاد.
تجربه سوم- شما اگر عصا دستت باشد بعید نیست در انتظار تاکسی جان بسپارید چون 99درصد تاکسیها جلو شما ترمز نخواهند کرد. آن یکدرصد هم دربست گرفتند و در دسترس نیستند.
تجربه چهارم- اگر با عصا یا ویلچر بخواهید از اتوبوس یا مترو در تهران استفاده کنید، حتما قبلش از خانواده خداحافظی کنید و حلالیت بطلبید.
تجربه پنجم- اگر به هر جانکندنی شده خودتان را انداختید توی مترو و اتوبوس، متوجه میشوید مردم ایران به معلولان و افراد کمتوان و سالمندان هرگز نگاه ترحمآمیز ندارند. چرا؟ چون امکان ندارد با دیدن شما از روی صندلی مخصوص معلولان بلند شوند مبادا شما فکر کنید طرف دارد به شما ترحم میکند.
تجربه ششم- ممکن است کسانی بیایند ملاقات شما که تنها نباشید. بخورند و بیاشامند و با هم حرف بزنند و بعدش هم ظرفها را نشسته بلند شوند و بروند و شما را پادرهوا و گچی رها کنند. اصلا تعجب نکنید و خوشحال باشید که فرصتسازی کردهاید تا دوستان قدیمیتان بههم برسند.
تجربه هشتم- در قبال معلولان و افراد کمتوان در جامعه، مثل همیشه مسئولان ما مأمور هستند و معذور. مردم ما هم مسئول نیستند و در نتیجه معذور هم نیستند. درکل خودتان را ناراحت نکنید.
در دوماه گذشته اینقدر غر زدم که دوروبریهایم به من که میرسند یا کانال را عوض میکنند یا من را میگذارند روی میوت تا صدام درنیاد. چرا؟ چون پام شکسته بود و هی میزدم تو سر مدیران که چرا به فکر معلولان و افراد کمتوان نیستند. من با همین درصد ضعف و شکستگی که داشتم اینقدر بهم فشار آمد که جانم داشت در میرفت. جان آدم هم که بخواهد در برود آدم صداش درمیآید و شروع میکند به غرزدن. اینطوری شد که دوستان بنده گفتند اینقدر غر نزن. یکبار تجربیات شهریترو بنویس توی روزنامه «شرق»، مردم بهت توجه کنند و بگویند آخی، تا دیگر گوش ما را به کار نگیری. پس اینطوری شد:
تجربه اول- پیادهروهای ما این قابلیت را دارد که بزند پای آدم پیاده را بشکند. اگر پای شما شکسته باشد مطمئن باشید پیادهروهای تهران قلب شما، سر شما، دست شما و شیشه عمر شما را خواهد شکست.
تجربه دوم- پیادهروهای تهران یا پل ندارند یا اگر پل دارند جلوش سطل زباله است. در نتیجه شما را آب خواهد برد چون حتما یکبار در جوب خواهید افتاد.
تجربه سوم- شما اگر عصا دستت باشد بعید نیست در انتظار تاکسی جان بسپارید چون 99درصد تاکسیها جلو شما ترمز نخواهند کرد. آن یکدرصد هم دربست گرفتند و در دسترس نیستند.
تجربه چهارم- اگر با عصا یا ویلچر بخواهید از اتوبوس یا مترو در تهران استفاده کنید، حتما قبلش از خانواده خداحافظی کنید و حلالیت بطلبید.
تجربه پنجم- اگر به هر جانکندنی شده خودتان را انداختید توی مترو و اتوبوس، متوجه میشوید مردم ایران به معلولان و افراد کمتوان و سالمندان هرگز نگاه ترحمآمیز ندارند. چرا؟ چون امکان ندارد با دیدن شما از روی صندلی مخصوص معلولان بلند شوند مبادا شما فکر کنید طرف دارد به شما ترحم میکند.
تجربه ششم- ممکن است کسانی بیایند ملاقات شما که تنها نباشید. بخورند و بیاشامند و با هم حرف بزنند و بعدش هم ظرفها را نشسته بلند شوند و بروند و شما را پادرهوا و گچی رها کنند. اصلا تعجب نکنید و خوشحال باشید که فرصتسازی کردهاید تا دوستان قدیمیتان بههم برسند.
تجربه هشتم- در قبال معلولان و افراد کمتوان در جامعه، مثل همیشه مسئولان ما مأمور هستند و معذور. مردم ما هم مسئول نیستند و در نتیجه معذور هم نیستند. درکل خودتان را ناراحت نکنید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.