هرچه گمنامتر بهتر
ناهید طباطبایی
گاهی بعد از میانسالی، در آن زمانی که دیگر تعجب نمیکنی، با کسانی همنشین میشوی که سالها از دور میشناختیشان و تحسینشان میکردی آنوقت با حیرت به خود میگویی بالاخره دیدمش.... برای من احمدرضا احمدی از آن گروه کوچک است. من شعر او را در نوجوانی خواندم و شعرش را فهمیدم و حس کردم، بیآنکه نگران باشم چیزی جا مانده. مجموعهای به نام «طرح» کتاب دلچسبی بود که تا مدتها کنار دستم بود. نوجوان بودم و در ابتدای راهی دراز که به اینجا رسیده. همانموقع هم از میان حرف بزرگترها اسم او را میشنیدم و میدانستم که فروغ شعر او را دوست دارد. بعدها خواننده شعرهای او شدم و از صمیمیت و سادگی و لطافت شعرش لذت بردم و باز بعدتر، وقتی دانشجو شدم و ادبیات و موسیقی بخش بزرگی از زندگیام را سرشار کرد، هر طرف که رفتم با احمدرضا احمدی روبهرو شدم. انگار او با حضوری نامرئی، من و همنسلانم را میپایید و هر چیز طرفه و نابی را برایمان آماده میکرد. سلیقه ممتاز و درک درست او از هنر معاصر عصای دست ما شد. هنوز صفحههای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، مجموعه صدای شاعر، آوازهای فولکلور ایران، ردیف موسیقی ایرانی و... که زیر نظر او منتشر
میشد، در بهترین جای کتابخانه ما جا دارد و دیگر کتابهای فوقالعاده او برای کودکان - که او را نامزد جایزه هانس کریستین اندرسن کرد - و رمانهای جذابش و همه شعرهای او که شعر نسل من و طبقه من است؛ شعری ناب و بیادعا که بوی بهارنارنج میدهد؛ شعری که خودنمایی نمیکند و انسان را همانگونه تصویر و تصور میکند که ما میبینیم. آخرینبار که به دیدار او رفتم، هفته پیش، سیدی عاشقانههای او تازه درآمده بود. لطف کردند و یکی به من دادند. به خانه که رسیدم، سیدی را گوش دادم؛ مبهوت تصاویرش شدم و در چشم پیری و مرگ و تنهایی خیره ماندم. پیری و مرگ و تنهایی نیز در شعر او مهربان است. درست مانند خودش که مهربان و صمیمی بر صندلیاش نشسته و همه تلخیها را در زرورق شیرین بذله میپیچد و دلت را میخنداند.
گاهی بعد از میانسالی، در آن زمانی که دیگر تعجب نمیکنی، با کسانی همنشین میشوی که سالها از دور میشناختیشان و تحسینشان میکردی آنوقت با حیرت به خود میگویی بالاخره دیدمش.... برای من احمدرضا احمدی از آن گروه کوچک است. من شعر او را در نوجوانی خواندم و شعرش را فهمیدم و حس کردم، بیآنکه نگران باشم چیزی جا مانده. مجموعهای به نام «طرح» کتاب دلچسبی بود که تا مدتها کنار دستم بود. نوجوان بودم و در ابتدای راهی دراز که به اینجا رسیده. همانموقع هم از میان حرف بزرگترها اسم او را میشنیدم و میدانستم که فروغ شعر او را دوست دارد. بعدها خواننده شعرهای او شدم و از صمیمیت و سادگی و لطافت شعرش لذت بردم و باز بعدتر، وقتی دانشجو شدم و ادبیات و موسیقی بخش بزرگی از زندگیام را سرشار کرد، هر طرف که رفتم با احمدرضا احمدی روبهرو شدم. انگار او با حضوری نامرئی، من و همنسلانم را میپایید و هر چیز طرفه و نابی را برایمان آماده میکرد. سلیقه ممتاز و درک درست او از هنر معاصر عصای دست ما شد. هنوز صفحههای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، مجموعه صدای شاعر، آوازهای فولکلور ایران، ردیف موسیقی ایرانی و... که زیر نظر او منتشر
میشد، در بهترین جای کتابخانه ما جا دارد و دیگر کتابهای فوقالعاده او برای کودکان - که او را نامزد جایزه هانس کریستین اندرسن کرد - و رمانهای جذابش و همه شعرهای او که شعر نسل من و طبقه من است؛ شعری ناب و بیادعا که بوی بهارنارنج میدهد؛ شعری که خودنمایی نمیکند و انسان را همانگونه تصویر و تصور میکند که ما میبینیم. آخرینبار که به دیدار او رفتم، هفته پیش، سیدی عاشقانههای او تازه درآمده بود. لطف کردند و یکی به من دادند. به خانه که رسیدم، سیدی را گوش دادم؛ مبهوت تصاویرش شدم و در چشم پیری و مرگ و تنهایی خیره ماندم. پیری و مرگ و تنهایی نیز در شعر او مهربان است. درست مانند خودش که مهربان و صمیمی بر صندلیاش نشسته و همه تلخیها را در زرورق شیرین بذله میپیچد و دلت را میخنداند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.