سرمایهگذار همچون کبوتری برای نشستن
سعید امیریان . تحلیلگر اقتصاد توریسم
«در ایران سرمایهگذاری کنید» این تیتر دعوت رئیسجمهور محترم از سرمایهگذاران آمریکایی برای حضور در بازار ایران است. ولی آیا سرمایهگذاران خارجی با دعوت لفظی متقاعد خواهند شد تا سرمایههای خود را وارد کشور کنند؟
سرمایهگذار مانند کبوتری است که برای نشستن، خیلی از موارد را بررسی میکند. اولین نکته مهم از نظر یک سرمایهگذار، آن است سرمایهگذاران فعلی در چه شرایطی بهسر میبرند؟ آیا از آمدن به ایران راضی هستند؟ آیا حمایتهای لازم و کافی از آنها صورت گرفته است؟ سرمایهگذاران داخلی در چه شرایطی قرار دارند؟ آیا دولت به حدی از درک و فهم رسیده است که حقوق عمومی و خصوصی را با یکدیگر تطبیق داده و منافع سرمایهگذاران را منافع خود بداند؟ بورس در چه شرایطی است؟ آیا سرنوشت سرمایههای مردم برای دولت مهم است؟ واقعا اگر نگاهی به وضعیت فعلی سرمایهگذاران خودمان داشته باشیم، آیا نمره قبولی به دولتمردان خواهیم داد؟
بازار بورس دو سال است در شرایط نزولی قرار گرفته و در این مدت، حدود 30 درصد ارزش شاخص کل از دست رفته است و اگر به این رقم، هزینه فرصت سالانه 20 درصد انباشت پول در بانکها را اضافه کنیم، میتوان به این جمعبندی رسید سرمایهگذاران در بورس ایران در خوشبینانهترین حالت، نیمی از سرمایههای خود را از دست دادهاند. گرچه بخشی از این وضعیت، ناشی از تثبیت اقتصادی است، ولی متأسفانه بهنظر میرسد تمام این هزینه از جیب سرمایهگذاران و مردم پرداخت شده بهطوریکه در دو سال گذشته دولت وضعیت اقتصادی بهتری پیدا کرده است؛ حجم بدهیهای خود را کاهش داده، عدهای را از فهرست یارانهبگیران حذف کرده، مالیاتهای بیشتری گرفته، حجم و اندازه خود در اقتصاد را کاهش داده و با انتشار اوراق قرضه 21 درصدی، رقیب بخش خصوصی در جذب منابع مالی بازار شده است. بااینحال، آیا دولت، مورد اعتماد سرمایهگذاران داخلی و خارجی است؟ مثالهای متعددی میتوان پیدا کرد که نشان دهد دولتها برای نجات بنگاههای اقتصادی و بازارهای بورس کشورشان فداکاری میکنند، دولت را بدهکارتر میکنند، درجه اعتباری بینالمللی خود را کاهش میدهند و دهها سیاست مختلف اقتصادی را
اعمال میکنند، ولی اجازه نمیدهند اقتصاد کشورشان بیاعتبار شود، آخرین نمونه از این حمایتها چند هفته پیش بود که دولت چین فقط پس از چند روز افت قیمت سهام، وارد بازار شد و از یک طرف با خرید سهام و از سوی دیگر، با کاهش ارزش پول ملی، از روند رشد و بالندگی اقتصاد خود حمایت کرد. اگر چنین نمونهها و استانداردهایی را ملاک قضاوت درباره میزان تعهد دولت برای حمایت از سرمایهگذاران قرار دهیم، باید بگوییم بهتر بود روحانی قبل از سفر به نیویورک و دعوت از سرمایهگذاران خارجی، کارهای بسیاری را انجام میداد که نداده است و بدون این مقدمات، دعوت رئیسجمهور محترم را باید اینگونه تعبیر کرد که: سرمایهگذاران محترم خارجی به ایران بیایند، زیرا سرمایهگذاران داخلی، دیگر توان لازم را ندارند.
«در ایران سرمایهگذاری کنید» این تیتر دعوت رئیسجمهور محترم از سرمایهگذاران آمریکایی برای حضور در بازار ایران است. ولی آیا سرمایهگذاران خارجی با دعوت لفظی متقاعد خواهند شد تا سرمایههای خود را وارد کشور کنند؟
سرمایهگذار مانند کبوتری است که برای نشستن، خیلی از موارد را بررسی میکند. اولین نکته مهم از نظر یک سرمایهگذار، آن است سرمایهگذاران فعلی در چه شرایطی بهسر میبرند؟ آیا از آمدن به ایران راضی هستند؟ آیا حمایتهای لازم و کافی از آنها صورت گرفته است؟ سرمایهگذاران داخلی در چه شرایطی قرار دارند؟ آیا دولت به حدی از درک و فهم رسیده است که حقوق عمومی و خصوصی را با یکدیگر تطبیق داده و منافع سرمایهگذاران را منافع خود بداند؟ بورس در چه شرایطی است؟ آیا سرنوشت سرمایههای مردم برای دولت مهم است؟ واقعا اگر نگاهی به وضعیت فعلی سرمایهگذاران خودمان داشته باشیم، آیا نمره قبولی به دولتمردان خواهیم داد؟
بازار بورس دو سال است در شرایط نزولی قرار گرفته و در این مدت، حدود 30 درصد ارزش شاخص کل از دست رفته است و اگر به این رقم، هزینه فرصت سالانه 20 درصد انباشت پول در بانکها را اضافه کنیم، میتوان به این جمعبندی رسید سرمایهگذاران در بورس ایران در خوشبینانهترین حالت، نیمی از سرمایههای خود را از دست دادهاند. گرچه بخشی از این وضعیت، ناشی از تثبیت اقتصادی است، ولی متأسفانه بهنظر میرسد تمام این هزینه از جیب سرمایهگذاران و مردم پرداخت شده بهطوریکه در دو سال گذشته دولت وضعیت اقتصادی بهتری پیدا کرده است؛ حجم بدهیهای خود را کاهش داده، عدهای را از فهرست یارانهبگیران حذف کرده، مالیاتهای بیشتری گرفته، حجم و اندازه خود در اقتصاد را کاهش داده و با انتشار اوراق قرضه 21 درصدی، رقیب بخش خصوصی در جذب منابع مالی بازار شده است. بااینحال، آیا دولت، مورد اعتماد سرمایهگذاران داخلی و خارجی است؟ مثالهای متعددی میتوان پیدا کرد که نشان دهد دولتها برای نجات بنگاههای اقتصادی و بازارهای بورس کشورشان فداکاری میکنند، دولت را بدهکارتر میکنند، درجه اعتباری بینالمللی خود را کاهش میدهند و دهها سیاست مختلف اقتصادی را
اعمال میکنند، ولی اجازه نمیدهند اقتصاد کشورشان بیاعتبار شود، آخرین نمونه از این حمایتها چند هفته پیش بود که دولت چین فقط پس از چند روز افت قیمت سهام، وارد بازار شد و از یک طرف با خرید سهام و از سوی دیگر، با کاهش ارزش پول ملی، از روند رشد و بالندگی اقتصاد خود حمایت کرد. اگر چنین نمونهها و استانداردهایی را ملاک قضاوت درباره میزان تعهد دولت برای حمایت از سرمایهگذاران قرار دهیم، باید بگوییم بهتر بود روحانی قبل از سفر به نیویورک و دعوت از سرمایهگذاران خارجی، کارهای بسیاری را انجام میداد که نداده است و بدون این مقدمات، دعوت رئیسجمهور محترم را باید اینگونه تعبیر کرد که: سرمایهگذاران محترم خارجی به ایران بیایند، زیرا سرمایهگذاران داخلی، دیگر توان لازم را ندارند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.