قضاوت با خودتان
ترجمه: نسرین رضایی
مذاکره پشت مذاکره. مذاکراتی که هنوز متوقف نشده اما در حال حاضر ادامه آن امکانپذیر نیست. مذاکراتی که در آخرین دور در آلماتی بدون نتیجه مشخص پایان یافت و ایران حاضر به توقف غنیسازی اورانیوم نشد. حالا یک دیپلمات غربی در مصاحبه با «رویترز» میگوید: «ما فکر میکنیم، شکست مذاکرات آلماتی پایان ماجرا نیست.» اما چرا یک دیپلمات غربی یک چنین اظهارنظری میکند؟ در شرایطی که تهران حاضر به توقف غنیسازی نشده است آیا تنها به دلیل اظهارات مقامات تهران که بارها اعلام کردهاند، قصد ساخت سلاح هستهای نداریم و تنها هدفمان استفاده صلحآمیز است؟ به نظرم داستان همان داستان «رونالد ریگان» در مورد دو پسربچه کوچک هنگام سال نو و جشن کریسمس است. اینکه پسربچه اول که بارها گفته بود هیچ امیدی به لوله بخاری و بسته هدیه کریسمس ندارد، به اندازه یک اتاق پر اسباببازی نصیبش شد و پسربچه دوم که تصوری دیگر داشت و کاملا امیدوار به هدیهای درخور، چیزی جز غبار نصیبش نشد. رویترز مینویسد: «پس از شکست مذاکرات آلماتی شش قدرت جهانی به دنبال ارزیابی مجدد روشهای متقاعد کردن طرف ایرانی هستند.» اینکه تلاش بر این است تا در روزهای آینده بار دیگر اعضای گروه
هشت که شامل اعضای گروه 1+5 بهجز چین نیز میشوند، به مذاکره و راهحل دیپلماتیکی دیگر بیندیشند. کاترین «اشتون» مسوول سیاست خارجی اتحادیه اروپا به دیدارهای آتی با «سعید جلیلی» مذاکرهکننده ارشد هستهای ایران امیدوار است. «اشتون» به یک توافق دوجانبه میان تهران و غرب بسیار امیدوار است. حالا قضاوت با خودتان است. آیا اتحادیه اروپا و آمریکا بیش از حد امیدوارند و در نهایت چیزی نصیبشان نخواهد شد یا اینکه باید خود را در طرف دیگر ماجرا بگذاریم. در آن سوی ماجرا که به خوبی میدانیم اکثریت کارشناسان هم آنگونه فکر میکنند. دید چندان خوشبینی نسبت به شرایط موجود وجود ندارد و باید طبق داستان در انتظار نتیجهای خوب و رضایتبخش بود. بگذارید مثبت فکر کنیم. منظورم منفی است. منفی برای حالا و در انتظار نتیجهای مثبت برای آینده. بگذارید در اندیشه آغاز دور دیگری از مذاکرات و دستیابی برای نتیجهای مطلوب باشیم، نه انبوهی از غبار و دود یک لوله بخاری... .
مذاکره پشت مذاکره. مذاکراتی که هنوز متوقف نشده اما در حال حاضر ادامه آن امکانپذیر نیست. مذاکراتی که در آخرین دور در آلماتی بدون نتیجه مشخص پایان یافت و ایران حاضر به توقف غنیسازی اورانیوم نشد. حالا یک دیپلمات غربی در مصاحبه با «رویترز» میگوید: «ما فکر میکنیم، شکست مذاکرات آلماتی پایان ماجرا نیست.» اما چرا یک دیپلمات غربی یک چنین اظهارنظری میکند؟ در شرایطی که تهران حاضر به توقف غنیسازی نشده است آیا تنها به دلیل اظهارات مقامات تهران که بارها اعلام کردهاند، قصد ساخت سلاح هستهای نداریم و تنها هدفمان استفاده صلحآمیز است؟ به نظرم داستان همان داستان «رونالد ریگان» در مورد دو پسربچه کوچک هنگام سال نو و جشن کریسمس است. اینکه پسربچه اول که بارها گفته بود هیچ امیدی به لوله بخاری و بسته هدیه کریسمس ندارد، به اندازه یک اتاق پر اسباببازی نصیبش شد و پسربچه دوم که تصوری دیگر داشت و کاملا امیدوار به هدیهای درخور، چیزی جز غبار نصیبش نشد. رویترز مینویسد: «پس از شکست مذاکرات آلماتی شش قدرت جهانی به دنبال ارزیابی مجدد روشهای متقاعد کردن طرف ایرانی هستند.» اینکه تلاش بر این است تا در روزهای آینده بار دیگر اعضای گروه
هشت که شامل اعضای گروه 1+5 بهجز چین نیز میشوند، به مذاکره و راهحل دیپلماتیکی دیگر بیندیشند. کاترین «اشتون» مسوول سیاست خارجی اتحادیه اروپا به دیدارهای آتی با «سعید جلیلی» مذاکرهکننده ارشد هستهای ایران امیدوار است. «اشتون» به یک توافق دوجانبه میان تهران و غرب بسیار امیدوار است. حالا قضاوت با خودتان است. آیا اتحادیه اروپا و آمریکا بیش از حد امیدوارند و در نهایت چیزی نصیبشان نخواهد شد یا اینکه باید خود را در طرف دیگر ماجرا بگذاریم. در آن سوی ماجرا که به خوبی میدانیم اکثریت کارشناسان هم آنگونه فکر میکنند. دید چندان خوشبینی نسبت به شرایط موجود وجود ندارد و باید طبق داستان در انتظار نتیجهای خوب و رضایتبخش بود. بگذارید مثبت فکر کنیم. منظورم منفی است. منفی برای حالا و در انتظار نتیجهای مثبت برای آینده. بگذارید در اندیشه آغاز دور دیگری از مذاکرات و دستیابی برای نتیجهای مطلوب باشیم، نه انبوهی از غبار و دود یک لوله بخاری... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.