|

بازی با برگ برنده

رها معتمدي: بار دیگر «ولادیمیر پوتین»، رئیس‌جمهموری روسیه، در مسیری حرکت می‌کند که کاخ‌سفید پیش‌بینی نکرده بود. بار دیگر، تحلیلگران سیاست خارجی آمریکا مانده‌اند آیا حرکت پوتین از روی زیرکی است یا از روی ناامیدی؟ آیا کمپین بمباران پوتین در سوریه یک شاهکار ژئوپلیتیک است؟ آیا او با ایجاد محور بغداد -تهران- دمشق- مسکو خلأ منطقه‌ای را پر می‌کند و می‌خواهد ضعف سیاست خارجی آمریکا را نشان دهد؟ آیا استراتژی تحریک او برای در چالش‌انداختن ناتو است؟ یا اینکه پوتین درواقع از روی ضعف این کار را می‌کند و تلاش دارد تا موقعیت روبه‌وخامتش را نجات دهد؟ آیا شروع بازی خاورمیانه‌ای او مانند مداخله در اوکراین، تلاشی برای به دست‌گرفتن مجدد عرصه از دست‌رفته است؟ آیا باید هیاهو و قدرت‌نمایی پوتین را نادیده بگیریم و حواسمان به اقتصاد رو‌به‌زوال و حلقه‌ داخلی تحریم‌زده روسیه باشد و تصور کنیم مداخله مسکو در سوریه به باتلاق یا انفجار ختم می‌شود؟».
حقیقت این است این تعابیر هیچ‌کدام کامل نیست، چراکه تفسیر شما از اینکه آیا پوتین در حال پیروزی است یا خیر، به این بستگی دارد که موفقیت را چگونه ارزیابی کنید. اگر معنای پیروزی، روسیه‌ای مرفه‌تر با یک صف از کشورهای مشتری باشد، كه یک بنیاد قدرتمند داخلی برای نظام پوتین و ظهور مجدد روسیه به‌عنوان رقیب متمدن جذاب برای غرب لیبرال‌دموکرات محقق شود، آنگاه باید بگوییم چنین چیزی در رهبری روسیه دیده نمی‌شود. شما می‌توانید بحث کنید او دست بد را خوب بازی می‌کند، اما به‌نظر می‌رسد ورق‌های پوتین بدتر از زمانی است که قیمت‌های نفت بالاتر بود یا جنگ کوچک پرزرق‌وبرق با گرجستان را در سال 2008 به پایان برده بود.
بازی پوتین همچنین تبعات ثانویه‌ای نیز برای پروژه آشفته و کج‌خلق اروپا دارد. جنگ‌های اوکراین و قدرت‌نمایی بالتیک او، تنش‌ها میان شرق اروپایی‌ها را با شرکای آلمانی آنها تشدید کرده است. حمایت مالی و دیپلماتیک رئیس‌جمهوری روسیه از احزاب مردمی چپ و راست (از حزب سیریزای یونان تا جبهه ملی فرانسه)، شکاف‌ها در اتحادیه اروپا را عمیق‌تر کرده و حال مداخله‌اش در سوریه احتمالا به صورت موقت، بحران آوارگان را وخیم‌تر می‌کند که امری اختلاف‌برانگیز است و کل اروپا را سردرگم کرده است.
به‌صراحت می‌توان گفت پوتین یک ملی‌گرای روس است نه رهبر «شبح» یا «لیگ سایه‌ها». او به‌دنبال هرج‌ومرج تنها به نفع خود و بدون‌شک معتقد است برای احیای امپراتوری خودش نیاز به تضعیف ناتو، اختلاف‌افکنی در اتحادیه اروپا یا ازبین‌بردن صلح آمریکایی دارد. اما این بازگشت به‌نظر دور از دسترس می‌آید و آنچه به درک او نزدیک‌تر است، بسیار مخرب‌تر می‌نماید؛ میراث یک اوراقچی، نه پتر کبیر، که در آن مردم از تلاش‌های وی مقدار اندکی سود می‌کنند، اما جهان با هر حرکت آن بی‌ثبات‌تر رشد می‌کند.
منبع: نیویورک‌تایمز

رها معتمدي: بار دیگر «ولادیمیر پوتین»، رئیس‌جمهموری روسیه، در مسیری حرکت می‌کند که کاخ‌سفید پیش‌بینی نکرده بود. بار دیگر، تحلیلگران سیاست خارجی آمریکا مانده‌اند آیا حرکت پوتین از روی زیرکی است یا از روی ناامیدی؟ آیا کمپین بمباران پوتین در سوریه یک شاهکار ژئوپلیتیک است؟ آیا او با ایجاد محور بغداد -تهران- دمشق- مسکو خلأ منطقه‌ای را پر می‌کند و می‌خواهد ضعف سیاست خارجی آمریکا را نشان دهد؟ آیا استراتژی تحریک او برای در چالش‌انداختن ناتو است؟ یا اینکه پوتین درواقع از روی ضعف این کار را می‌کند و تلاش دارد تا موقعیت روبه‌وخامتش را نجات دهد؟ آیا شروع بازی خاورمیانه‌ای او مانند مداخله در اوکراین، تلاشی برای به دست‌گرفتن مجدد عرصه از دست‌رفته است؟ آیا باید هیاهو و قدرت‌نمایی پوتین را نادیده بگیریم و حواسمان به اقتصاد رو‌به‌زوال و حلقه‌ داخلی تحریم‌زده روسیه باشد و تصور کنیم مداخله مسکو در سوریه به باتلاق یا انفجار ختم می‌شود؟».
حقیقت این است این تعابیر هیچ‌کدام کامل نیست، چراکه تفسیر شما از اینکه آیا پوتین در حال پیروزی است یا خیر، به این بستگی دارد که موفقیت را چگونه ارزیابی کنید. اگر معنای پیروزی، روسیه‌ای مرفه‌تر با یک صف از کشورهای مشتری باشد، كه یک بنیاد قدرتمند داخلی برای نظام پوتین و ظهور مجدد روسیه به‌عنوان رقیب متمدن جذاب برای غرب لیبرال‌دموکرات محقق شود، آنگاه باید بگوییم چنین چیزی در رهبری روسیه دیده نمی‌شود. شما می‌توانید بحث کنید او دست بد را خوب بازی می‌کند، اما به‌نظر می‌رسد ورق‌های پوتین بدتر از زمانی است که قیمت‌های نفت بالاتر بود یا جنگ کوچک پرزرق‌وبرق با گرجستان را در سال 2008 به پایان برده بود.
بازی پوتین همچنین تبعات ثانویه‌ای نیز برای پروژه آشفته و کج‌خلق اروپا دارد. جنگ‌های اوکراین و قدرت‌نمایی بالتیک او، تنش‌ها میان شرق اروپایی‌ها را با شرکای آلمانی آنها تشدید کرده است. حمایت مالی و دیپلماتیک رئیس‌جمهوری روسیه از احزاب مردمی چپ و راست (از حزب سیریزای یونان تا جبهه ملی فرانسه)، شکاف‌ها در اتحادیه اروپا را عمیق‌تر کرده و حال مداخله‌اش در سوریه احتمالا به صورت موقت، بحران آوارگان را وخیم‌تر می‌کند که امری اختلاف‌برانگیز است و کل اروپا را سردرگم کرده است.
به‌صراحت می‌توان گفت پوتین یک ملی‌گرای روس است نه رهبر «شبح» یا «لیگ سایه‌ها». او به‌دنبال هرج‌ومرج تنها به نفع خود و بدون‌شک معتقد است برای احیای امپراتوری خودش نیاز به تضعیف ناتو، اختلاف‌افکنی در اتحادیه اروپا یا ازبین‌بردن صلح آمریکایی دارد. اما این بازگشت به‌نظر دور از دسترس می‌آید و آنچه به درک او نزدیک‌تر است، بسیار مخرب‌تر می‌نماید؛ میراث یک اوراقچی، نه پتر کبیر، که در آن مردم از تلاش‌های وی مقدار اندکی سود می‌کنند، اما جهان با هر حرکت آن بی‌ثبات‌تر رشد می‌کند.
منبع: نیویورک‌تایمز

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.