هما روستا کنار حمید سمندریان آرام گرفت
شرق: «هما روستا» به وطن برگشت و در خانه هنرمندان، با عبور از سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر، در میان خیل دوستدارانش، به خانه ابدی بدرقه شد. او که چهارم مهر سال 94، در لسآنجلس کیلومترها دور از وطن، درست در روز تولد 71 سالگیاش درگذشته بود، سهشنبه 14 مهر، در کنار حمید سمندریان در قطعه هنرمندان بهشتزهرا(س) آرام گرفت.
مادر هما روستا، که پس از سالها به ایران آمده بود، در بخش ابتدایی این مراسم که در حیاط خانه هنرمندان برگزار شد، با بغضی در گلو خطاب به همه حاضران خوشامد گفت: سلام من، سلام مادر غمدیدهای است که غمی بسیار بزرگ دارد. اما شما گوشهگوشههای غم مرا گرفتید و از شما سپاسگزارم. همیشه بهدنبال «هما»یم دویدم. خیلی از من دور بود. اما امروز برای همیشه دور میشود. او را به خدا و حمید میسپارم و از همه شما ممنونم که قدمهایتان را روی چشمهای ناقابل من گذاشتید. مادر هما روستا سخنانش را اینگونه به پایان برد: «دردانه من خداحافظ»در ادامه مراسم بدرقه هما روستا، رخشان بنیاعتماد که با صدایی بغضآلود سخن میگفت، با تسلیتگویی به مناسبت درگذشت این هنرمند افزود: برای حرفزدن از «هما» نیازی به نوشته نیست اما چون حالم خوش نیست و نمیخواهم سخنان پرتی بگویم متنی را برای او میخوانم. او در بخشی از نوشتار خود آورده بود: گفتن از هما بر صحنه تئاتر و سینما نیاز به بازگویی ندارد. رابطه دوستی ما دیدارهای گاهبهگاه و گاه طولانیمدت بود؛ دیدارهایی نه در میهمانی و گشتوگذارهای مفرح بلکه در ناکجاآبادهای درد و نیاز. بنیاعتماد با اشاره به
حضور مؤثر هما روستا در فعالیتهای اجتماعی و انساندوستانه اضافه کرد: شک ندارم این وجه از شخصیت او برای بعضی ناشناخته است. هما همان اندازه که روی صحنه میدرخشید، از خودنمایی در فعالیتهای انساندوستانه دور بود. در طول این سالها هرجا به حضورش نیاز پیدا کردم بهسرعت میآمد و همیشه مصداق جمله از من به یک اشاره از او به سر دویدن بود. «هما» هرجا دختران راندهشده از خانه یا کودکان بیمار نیاز به کمک داشتند حاضر بود. برای نجات زنان بیپناه از اعدام، حضور چشمگیری داشت. دیدارهای ما از جنس روان و پاک، زنی بود که هرجا لازم بود، حضور داشت. بیآنکه منتظر دوربین خبرسازانی باشد که بخواهند، تفقد بانوی نیکوکار را در بوق و کرنا کنند.
ابراهیم حقیقی، دیگر دوست نزدیک هما روستا و هنرمند گرافیست، هم در این مراسم با خواندن شعری سخنان خود را اینگونه آغاز کرد: ساقههای لطیف ما تاب بیماریهای طولانی را ندارند اما «هما» سالها بدون حضور حمید و دور از او بیماری را تحمل کرد.
این گرافیست باسابقه با اشاره به برنامههایی که هما روستا برای بعد از بهبودیاش داشت، افزود: هما میگفت امسال خیلی کار داریم باید نمایشگاه عکس و پوستر نمایشهای حمید را برگزار کنیم. اگر حالم بهتر شد همه این کارها را انجام میدهیم اما حالش بهتر نشد. پزشکان دیگر کاری از دستشان برنمیآمد و فرشته مرگ دستش را خارج از کشور گرفت و او را به «باغ آلبالو» برد تا با حمید زیر آلاچیق شکوفههای سپید بیارامد.
سپس محمدحسن معجونی، که در سال 92 هما روستا با «باغ آلبالو» به کارگردانی او روی صحنه رفته بود، در فقدان او گفت: امروز باید به قولم وفا کنم، قول داده بودم وقتی خانم روستا از سفر برگشت، دیگر او را خانم روستا خطاب نکنم و هماجان صدایش کنم.
این بازیگر و کارگردان تئاتر در ادامه بخشی از نمایشنامهای را خواند که محمد چرمشیر برای هما روستا نوشته بود و آرزو داشت روستا آن را بازی کند. در بخش کوتاهی از این نمایشنامه آمده بود: «و همه ما زندگان این سرزمین خوابگردهای کابوسی هستیم از درد و رنج و زحمت... بچه که بودم همینجا میخوابیدم و از همینجا باغ را تماشا میکردم و هرروز صبح...».
حسن معجونی که با صدایی بغضآلود سخن میگفت، به دلیل شدت اندوهش نتوانست جملات خود را کامل کند و سخنانش ناتمام ماند. همچنین مجید سرسنگی، مدیرعامل خانه هنرمندان ایران، نیز متنی را درباره هما روستا خواند.
در پایان این مراسم، کاوه سمندریان در سخنانی با بیان اینکه «اهل سخنرانی نیست» خطاب به حاضران گفت: از شما بسیار ممنونم که عاشقانه مادرم را دوست داشتید، او هم عاشقانه شما را دوست داشت و برگشت تا پیش شما آرام بگیرد.
بهمن فرمانآرا، پوری بنایی، رضا کیانیان، محمد سریر، پرویز پورحسینی، حبیب رضایی، فرشته طائرپور، منوچهر شاهسواری، علی دهکردی، مسعود فروتن، پریسا مقتدی، شکرخدا گودرزی، نوید محمدزاده، افسانه چهرهآزاد، لیلی رشیدی، آتش تقیپور، ایرج راد، الهام کردا، سعید چنگیزیان، منیژه محامدی، رضا بهبودی، رؤیا میرعلمی، مهدی سلطانی، علیاصغر دشتی، هوتن شکیبا، محمدرضا خاکی، محسن حسینی و... در کنار اعضای آکادمی سمندریان: حمید لبخنده، حمید پورآذری، ابراهیم حقیقی و... همراه با جمعی از مردم، هما روستا را به سمت قطعه هنرمندان بهشتزهرا(س) بدرقه کردند.
محمودرضا رحیمی، کارگردان و مدرس تئاتر، اجرای این برنامه را برعهده داشت. او خطاب به پیکر بیجان هما روستا گفت: به خانهات خوش آمدی بانوی مهرگان! همای تئاتر و سینما آیین پروازت را با تمام دوستان و خویشاوندانت برگزار میکنیم؛ درست در همانجایی که همراه با تو به مشایعت همسرت حمید سمندریان آمده بودیم، باز ایستادهایم. پس از تشییع او به سمت قطعه هنرمندان بهشتزهرا(س)، حوض خانه هنرمندان پر از گلهایی بود که به استقبال هما روستا آمده بودند و در مقابل تصویر هما روستا روبهروی تصویر همسرش حمید سمندریان قرار گرفته بود.
شرق: «هما روستا» به وطن برگشت و در خانه هنرمندان، با عبور از سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر، در میان خیل دوستدارانش، به خانه ابدی بدرقه شد. او که چهارم مهر سال 94، در لسآنجلس کیلومترها دور از وطن، درست در روز تولد 71 سالگیاش درگذشته بود، سهشنبه 14 مهر، در کنار حمید سمندریان در قطعه هنرمندان بهشتزهرا(س) آرام گرفت.
مادر هما روستا، که پس از سالها به ایران آمده بود، در بخش ابتدایی این مراسم که در حیاط خانه هنرمندان برگزار شد، با بغضی در گلو خطاب به همه حاضران خوشامد گفت: سلام من، سلام مادر غمدیدهای است که غمی بسیار بزرگ دارد. اما شما گوشهگوشههای غم مرا گرفتید و از شما سپاسگزارم. همیشه بهدنبال «هما»یم دویدم. خیلی از من دور بود. اما امروز برای همیشه دور میشود. او را به خدا و حمید میسپارم و از همه شما ممنونم که قدمهایتان را روی چشمهای ناقابل من گذاشتید. مادر هما روستا سخنانش را اینگونه به پایان برد: «دردانه من خداحافظ»در ادامه مراسم بدرقه هما روستا، رخشان بنیاعتماد که با صدایی بغضآلود سخن میگفت، با تسلیتگویی به مناسبت درگذشت این هنرمند افزود: برای حرفزدن از «هما» نیازی به نوشته نیست اما چون حالم خوش نیست و نمیخواهم سخنان پرتی بگویم متنی را برای او میخوانم. او در بخشی از نوشتار خود آورده بود: گفتن از هما بر صحنه تئاتر و سینما نیاز به بازگویی ندارد. رابطه دوستی ما دیدارهای گاهبهگاه و گاه طولانیمدت بود؛ دیدارهایی نه در میهمانی و گشتوگذارهای مفرح بلکه در ناکجاآبادهای درد و نیاز. بنیاعتماد با اشاره به
حضور مؤثر هما روستا در فعالیتهای اجتماعی و انساندوستانه اضافه کرد: شک ندارم این وجه از شخصیت او برای بعضی ناشناخته است. هما همان اندازه که روی صحنه میدرخشید، از خودنمایی در فعالیتهای انساندوستانه دور بود. در طول این سالها هرجا به حضورش نیاز پیدا کردم بهسرعت میآمد و همیشه مصداق جمله از من به یک اشاره از او به سر دویدن بود. «هما» هرجا دختران راندهشده از خانه یا کودکان بیمار نیاز به کمک داشتند حاضر بود. برای نجات زنان بیپناه از اعدام، حضور چشمگیری داشت. دیدارهای ما از جنس روان و پاک، زنی بود که هرجا لازم بود، حضور داشت. بیآنکه منتظر دوربین خبرسازانی باشد که بخواهند، تفقد بانوی نیکوکار را در بوق و کرنا کنند.
ابراهیم حقیقی، دیگر دوست نزدیک هما روستا و هنرمند گرافیست، هم در این مراسم با خواندن شعری سخنان خود را اینگونه آغاز کرد: ساقههای لطیف ما تاب بیماریهای طولانی را ندارند اما «هما» سالها بدون حضور حمید و دور از او بیماری را تحمل کرد.
این گرافیست باسابقه با اشاره به برنامههایی که هما روستا برای بعد از بهبودیاش داشت، افزود: هما میگفت امسال خیلی کار داریم باید نمایشگاه عکس و پوستر نمایشهای حمید را برگزار کنیم. اگر حالم بهتر شد همه این کارها را انجام میدهیم اما حالش بهتر نشد. پزشکان دیگر کاری از دستشان برنمیآمد و فرشته مرگ دستش را خارج از کشور گرفت و او را به «باغ آلبالو» برد تا با حمید زیر آلاچیق شکوفههای سپید بیارامد.
سپس محمدحسن معجونی، که در سال 92 هما روستا با «باغ آلبالو» به کارگردانی او روی صحنه رفته بود، در فقدان او گفت: امروز باید به قولم وفا کنم، قول داده بودم وقتی خانم روستا از سفر برگشت، دیگر او را خانم روستا خطاب نکنم و هماجان صدایش کنم.
این بازیگر و کارگردان تئاتر در ادامه بخشی از نمایشنامهای را خواند که محمد چرمشیر برای هما روستا نوشته بود و آرزو داشت روستا آن را بازی کند. در بخش کوتاهی از این نمایشنامه آمده بود: «و همه ما زندگان این سرزمین خوابگردهای کابوسی هستیم از درد و رنج و زحمت... بچه که بودم همینجا میخوابیدم و از همینجا باغ را تماشا میکردم و هرروز صبح...».
حسن معجونی که با صدایی بغضآلود سخن میگفت، به دلیل شدت اندوهش نتوانست جملات خود را کامل کند و سخنانش ناتمام ماند. همچنین مجید سرسنگی، مدیرعامل خانه هنرمندان ایران، نیز متنی را درباره هما روستا خواند.
در پایان این مراسم، کاوه سمندریان در سخنانی با بیان اینکه «اهل سخنرانی نیست» خطاب به حاضران گفت: از شما بسیار ممنونم که عاشقانه مادرم را دوست داشتید، او هم عاشقانه شما را دوست داشت و برگشت تا پیش شما آرام بگیرد.
بهمن فرمانآرا، پوری بنایی، رضا کیانیان، محمد سریر، پرویز پورحسینی، حبیب رضایی، فرشته طائرپور، منوچهر شاهسواری، علی دهکردی، مسعود فروتن، پریسا مقتدی، شکرخدا گودرزی، نوید محمدزاده، افسانه چهرهآزاد، لیلی رشیدی، آتش تقیپور، ایرج راد، الهام کردا، سعید چنگیزیان، منیژه محامدی، رضا بهبودی، رؤیا میرعلمی، مهدی سلطانی، علیاصغر دشتی، هوتن شکیبا، محمدرضا خاکی، محسن حسینی و... در کنار اعضای آکادمی سمندریان: حمید لبخنده، حمید پورآذری، ابراهیم حقیقی و... همراه با جمعی از مردم، هما روستا را به سمت قطعه هنرمندان بهشتزهرا(س) بدرقه کردند.
محمودرضا رحیمی، کارگردان و مدرس تئاتر، اجرای این برنامه را برعهده داشت. او خطاب به پیکر بیجان هما روستا گفت: به خانهات خوش آمدی بانوی مهرگان! همای تئاتر و سینما آیین پروازت را با تمام دوستان و خویشاوندانت برگزار میکنیم؛ درست در همانجایی که همراه با تو به مشایعت همسرت حمید سمندریان آمده بودیم، باز ایستادهایم. پس از تشییع او به سمت قطعه هنرمندان بهشتزهرا(س)، حوض خانه هنرمندان پر از گلهایی بود که به استقبال هما روستا آمده بودند و در مقابل تصویر هما روستا روبهروی تصویر همسرش حمید سمندریان قرار گرفته بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.