|

5 بازی فراموش‌نشدنی

شمایل شیطان

ویلم دافو اخیرا در فیلم «پازولینی» به کارگردانی آبل فرارا نقش پی‌یر پائولو پازولینی، کارگردان فقید ایتالیایی، را بازی کرده است. این جزء معدود دفعاتی است که دافو در فیلمی نقش اصلی را بازی کرده است و هرچند در هیچ لحظه‌ای از فیلم سلطه نام پازولینی از ذهن پاک نمی‌شود اما بازی دافو را نمی‌شود نادیده گرفت؛ مؤسسه فیلم بریتانیا به مناسبت اکران «پازولینی» فهرستی از پنج بازی به‌یادماندنی ویلم دافو منتشر كرد؛ فهرستی که شاید جای «در جستجوی نمو» (به‌عنوان صداپیشه) و «سایه خون‌آشام» و «گراندهتل بوداپست» در آن خالی باشد، اما این فهرست بیانگر نبوغ این بازیگر درجه‌یک است که دو بار برای «جوخه» و «سایه خون‌آشام» نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شده است.
«جوخه» / الیور استون / 1986
ویلم دافو کارش را با سیاهی‌لشکری در فیلم عظیم و پرهزینه «دروازه بهشت» مایکل چیمینو شروع کرد اما فیلمی که نامش را بر سر زبان‌ها انداخت، «جوخه» بود. او در این فیلم در نقش الیاس بازی می‌کند؛ سربازی که چشم امید دیگران است. او برای بازی در این فیلم با موضوع جنگ ویتنام نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد نقش مکمل شد.
«آخرین وسوسه مسیح» / مارتین اسکورسیزی/ 1988
دافو در «آخرین وسوسه مسیح» نقش مسیح را بازی می‌کند؛ مسیحی که با دیگر تصاویر این پیامبر در سینما تفاوت دارد. او در این فیلم جنجالی مسیح را شبیه آدمی نمایش می‌دهد که در زندگی اشتباهاتی مرتکب شده و آرام‌آرام به سمت معنویت گام برمی‌دارد. او درواقع در این فیلم روی مرز زمینی‌بودن و آسمانی‌بودن مسیح حرکت می‌کند. نمایش این فیلم که امروز اصلا هم جنجالی به نظر نمی‌رسد در زمان خودش در چند کشور ممنوع شد و حتی به اسکورسیزی که این پروژه، پروژه‌ای شخصی برایش بود، اتهام کافربودن زدند. چیزی که فیلم را متمایز می‌کند بازی دافو است که هم‌زمان هم آرامی یک پیامبر را دارد و هم چهره‌اش نوعی شرارت دارد که گاه حس می‌کنی او خود شیطان است.
«قسی‌القلب» / دیوید لینچ / 1990
چشمان وقیح و خنده شیطانی دافو، کلا ویژگی هیولاوار به او می‌دهد و این چیزی است که باعث شد کارگردان‌های مختلف در طول سالیان برای رسیدن به شخصیتی هیولاگونه سراغ دافو بروند. تعداد فیلم‌هایی که دافو در آنها نقش آدمی شرور را بازی کرده کم نیست و یکی از آنها «قسی‌القلب» دیوید لینچ است؛ فیلمی پر از شخصیت‌های عجیب‌وغریب که یکی از آنها بابی پرو با بازی ویلم دافو است.
«اسپایدرمن» / سام رایمی / 2002
«اسپایدرمن» فیلمی ماندگار نیست، به‌هرحال فیلمی ابرقهرمانی است که خیلی زود فراموش می‌شود اما چیزی که مطمئنا تا مدت‌ها از این فیلم در ذهن مخاطب می‌ماند، حضور دافو در نقش یکی از جذاب‌ترین شخصیت‌های منفی فیلم‌های ابرقهرمانی است. او در‌ این فیلم نقش «گرین گابلین» را بازی می‌کند؛ شخصیتی که به نابودی دنیا برمی‌خیزد و آن‌قدر جنون دارد که حس کنی اسپایدرمن از او شکست می‌خورد.
چیزی که باعث می‌شود دافو در این فیلم به یاد بماند، درک درست او از لحن فیلم رایمی است و برای همین است که موقع تماشای او در «اسپایدرمن»، هم هیجان کتاب‌های مصور را حس می‌کنی و هم خیال می‌کنی او یک شخصیت شرور کارتونی است که وارد فیلمی زنده شده است.
«دجال» / لارس فن‌تریر / 2009
ویلم دافو در این فیلم نقش شوهری منطقی و آرام را دارد و خب این برعکس تصویری است که اغلب از او در ذهن داریم.

ویلم دافو اخیرا در فیلم «پازولینی» به کارگردانی آبل فرارا نقش پی‌یر پائولو پازولینی، کارگردان فقید ایتالیایی، را بازی کرده است. این جزء معدود دفعاتی است که دافو در فیلمی نقش اصلی را بازی کرده است و هرچند در هیچ لحظه‌ای از فیلم سلطه نام پازولینی از ذهن پاک نمی‌شود اما بازی دافو را نمی‌شود نادیده گرفت؛ مؤسسه فیلم بریتانیا به مناسبت اکران «پازولینی» فهرستی از پنج بازی به‌یادماندنی ویلم دافو منتشر كرد؛ فهرستی که شاید جای «در جستجوی نمو» (به‌عنوان صداپیشه) و «سایه خون‌آشام» و «گراندهتل بوداپست» در آن خالی باشد، اما این فهرست بیانگر نبوغ این بازیگر درجه‌یک است که دو بار برای «جوخه» و «سایه خون‌آشام» نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شده است.
«جوخه» / الیور استون / 1986
ویلم دافو کارش را با سیاهی‌لشکری در فیلم عظیم و پرهزینه «دروازه بهشت» مایکل چیمینو شروع کرد اما فیلمی که نامش را بر سر زبان‌ها انداخت، «جوخه» بود. او در این فیلم در نقش الیاس بازی می‌کند؛ سربازی که چشم امید دیگران است. او برای بازی در این فیلم با موضوع جنگ ویتنام نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد نقش مکمل شد.
«آخرین وسوسه مسیح» / مارتین اسکورسیزی/ 1988
دافو در «آخرین وسوسه مسیح» نقش مسیح را بازی می‌کند؛ مسیحی که با دیگر تصاویر این پیامبر در سینما تفاوت دارد. او در این فیلم جنجالی مسیح را شبیه آدمی نمایش می‌دهد که در زندگی اشتباهاتی مرتکب شده و آرام‌آرام به سمت معنویت گام برمی‌دارد. او درواقع در این فیلم روی مرز زمینی‌بودن و آسمانی‌بودن مسیح حرکت می‌کند. نمایش این فیلم که امروز اصلا هم جنجالی به نظر نمی‌رسد در زمان خودش در چند کشور ممنوع شد و حتی به اسکورسیزی که این پروژه، پروژه‌ای شخصی برایش بود، اتهام کافربودن زدند. چیزی که فیلم را متمایز می‌کند بازی دافو است که هم‌زمان هم آرامی یک پیامبر را دارد و هم چهره‌اش نوعی شرارت دارد که گاه حس می‌کنی او خود شیطان است.
«قسی‌القلب» / دیوید لینچ / 1990
چشمان وقیح و خنده شیطانی دافو، کلا ویژگی هیولاوار به او می‌دهد و این چیزی است که باعث شد کارگردان‌های مختلف در طول سالیان برای رسیدن به شخصیتی هیولاگونه سراغ دافو بروند. تعداد فیلم‌هایی که دافو در آنها نقش آدمی شرور را بازی کرده کم نیست و یکی از آنها «قسی‌القلب» دیوید لینچ است؛ فیلمی پر از شخصیت‌های عجیب‌وغریب که یکی از آنها بابی پرو با بازی ویلم دافو است.
«اسپایدرمن» / سام رایمی / 2002
«اسپایدرمن» فیلمی ماندگار نیست، به‌هرحال فیلمی ابرقهرمانی است که خیلی زود فراموش می‌شود اما چیزی که مطمئنا تا مدت‌ها از این فیلم در ذهن مخاطب می‌ماند، حضور دافو در نقش یکی از جذاب‌ترین شخصیت‌های منفی فیلم‌های ابرقهرمانی است. او در‌ این فیلم نقش «گرین گابلین» را بازی می‌کند؛ شخصیتی که به نابودی دنیا برمی‌خیزد و آن‌قدر جنون دارد که حس کنی اسپایدرمن از او شکست می‌خورد.
چیزی که باعث می‌شود دافو در این فیلم به یاد بماند، درک درست او از لحن فیلم رایمی است و برای همین است که موقع تماشای او در «اسپایدرمن»، هم هیجان کتاب‌های مصور را حس می‌کنی و هم خیال می‌کنی او یک شخصیت شرور کارتونی است که وارد فیلمی زنده شده است.
«دجال» / لارس فن‌تریر / 2009
ویلم دافو در این فیلم نقش شوهری منطقی و آرام را دارد و خب این برعکس تصویری است که اغلب از او در ذهن داریم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.