|

درگیری شدید نیروهای دولتی ترکیه با جدایی‌طلبان کرد در شهر سیلوان

گره بر دندان قدرت

«مسئله کردی» شاید هیچ‌گاه همچون امروز ضروری و در عین حال از معنا خالی نبوده است؛ چه از آن جهت که دیگر نه می‌توان در سایه سرکوب شدید روزمره، موجودیت آن را زیر سؤال برد و نه منکر حرکت شتابناک این قوم به سوی خودمختاری شد. ماشین جنگي زره‌پوش حزب حاکم عدالت و توسعه در ترکیه، حتی بیش از هیبت تروریستی داعش، شاهدی بر این مدعا است. پیشرفت‌های به‌دست‌آمده در فرایند صلح با حزب کارگران کردستان کافی نبود، شکست تاریخی رجب طیب اردوغان و هم‌پالکی‌های او در انتخابات هفتم ژوئن و مقاومت جانانه مبارزان روژآوا در برابر تروریست‌های داعش که خیلی زود به توسعه تصرفات سرزمینی در شمال سوریه بدل شد، با چنان شدتی ناقوس خودمختاری کردها را به صدا درآورده که آنکارا را ناچار از ورود به جنگی تمام‌عیار کرده است. عملیات گسترده نظامی علیه مبارزان جنبش آزادی‌بخش کردستان، برقراری حکومت نظامی و کشتار غیرنظامیان در شهرهای کردنشین جنوب شرقی ترکیه، بازداشت فعالان کرد و نمایندگان منتخب اقلیت‌ها در اقصی‌نقاط کشور، حمله به دفاتر حزب دموکراتیک خلق‌ها و نابودی مزار چریک‌های کشته‌شده کرد به‌دست نیروهای داعش، تنها بخشی از کارزار گسترده دولت ترکیه است که اکنون با تمام قوا درصدد سرکوب اراده آزادی‌خواهانه کردهای آن کشور است. محاصره و کشتار جاری در شهر سیلوان، در استان کردنشین دیاربکر آخرین نمونه از این دست تحرکات دولت اردوغان است که با هرچه نزدیک‌ترشدن به انتخابات زودهنگام پارلمانی در ابتدای ماه آتی میلادی، رنگ و بوی خشن‌تری به خود می‌گیرد. هلی‌کوپترها، تانک‌ها و خودروهای زرهی ارتش و پلیس ترکیه در حالی از سحرگاه روز گذشته و پس از کشته‌شدن دو سرباز ارتش آن کشور در شهر سیلوان، خیابان‌های این شهر را به اشغال خود درآورده‌اند که سیلوان، پیش‌تر و در ماه جولای، صحنه اولین و شدیدترین درگیری نیروهای دولتی ترکیه با جدایی‌طلبان پ‌ک‌ک پس از بمب‌گذاری سوروچ و لغو یک‌جانبه آتش‌بس دوساله حزب کارگران کردستان با آنکارا بود.
شاخه ضدتروریسم اداره پلیس استانبول و نیروهای ویژه ارتش ترکیه تنها ساعاتی پس از ورود به شهر، با اعلام حکومت نظامی و برپایی قانون منع رفت‌وآمد، سه محله سیلوان با نام‌های قوناک، مسکیت و تکل را به آتش بستند که به‌گفته برخی منابع امنیتی آن کشور، تا لحظه تنظیم این گزارش به کشته‌شدن دست‌کم 17 نفر انجامیده است؛ کشته‌شدگانی که به ادعای مقامات دولتی، همگی وابسته به شاخه نظامی حزب کارگران کردستان، یا همان پ‌ک‌ک، بوده‌اند. منابع محلی در حالی از شنیده‌شدن صدای رگبار و انفجارهای شدید در اقصی‌نقاط شهر خبر می‌دهند که گفته می‌شود نیروهای پلیس ترکیه از انتقال تعداد انبوهی از زخمی‌شدگان به بیمارستان جلوگیری کرده‌اند. اطراف مسجد عمر در محله قونیاک یکی از این دست مراکز درگیری است که نیروهای امنیتی روی مردمی که قصد انتقال شش نفر از مجروحان به داخل مسجد را داشته‌اند، آتش گشوده‌اند. نیروهای پلیس همچنین در حالی مانع از ورود هیأتی از مقامات محلی به این منطقه شده‌اند که گزارش‌‌ها حاکی از حملات توپخانه‌ای نیروهای دولتی به برخی از محلات مسکونی این شهر، با جمعیتی 43هزار نفری است. اما کارزار خونین آنکارا علیه جدایی‌طلبان کرد تنها به استان‌های جنوب‌شرقی آن کشور محدود نمی‌شود. تنها یک هفته پس از آنکه دفاتر روزنامه‌های کردزبان ترکیه در استانبول موردهجوم قرار گرفت و شمار زیادی از روزنامه‌نگاران به بازداشت پلیس آن کشور درآمدند، گزارش‌ها حکایت از آن دارند که روز گذشته نیز در عملیات گسترده پلیس، قریب به 44 نفر از فعالان و حامیان حقوق کردها بازداشت شده‌اند. فهرست بازداشت‌شدگان که اغلب متهم به ارتباط سازمانی با جدایی‌طلبان پ‌ک‌ک هستند، نام فعالان اتحادیه‌های کارگری، مقامات اجرائی حزب دموکراتیک خلق‌ها و ائتلاف چپ‌گرای کنگره دموکراتیک خلق‌ها و برخی دیگر از روزنامه‌نگاران کرد، از جمله سردبیر روزنامه «دستورکار آزاد» را دربر می‌گیرد. این در حالی است که یکی از سخنگویان حزب دموکراتیک خلق‌ها از پاسخ درباره جزئیات بازداشت‌های روز گذشته و مقامات حزبی بازداشتی طفره رفته است. این البته اولین‌بار نیست که اعضا و مقامات حزب دموکراتیک خلق‌ها هدف یورش‌ وحشیانه نیروهای امنیتی واقع شده و بازداشت می‌شوند. بسیاری از تحلیلگران، هم‌صدا با صلاح‌الدین دمیرتاش، رهبر حزب دموکراتیک خلق‌ها بر این باورند که عملیات امنیتی پلیس ترکیه تحت عنوان مبارزه با عناصر تروریستی که این روزها در فضای رسمی آن کشور، قرینی جز اعضا و وابستگان پ‌ک‌ک نمی‌یابد، در حقیقت دستاویز حزب حاکم عدالت و توسعه برای مجازات این حزب نوپای چپ‌گرا و طرفدار حقوق اقلیت‌ها است که موفق شد در انتخابات ماه ژوئن با
به‌دست آوردن تعداد کرسی‌های لازم پارلمانی، اردوغان و یارانش را برای اولین‌بار پس از 13 سال، در تشکیل دولتی حداکثری ناکام بگذارد. اردوغان البته زمان زیادی برای بازگرداندن امتیازات ازدست‌رفته ندارد. اول نوامبر نزدیک است و غرش تانک‌ها، رگبار مسلسل‌ها و زندان‌های لبریز آنکارا نشان از تعجیل اردوغان برای بازگشت به دامان قدرت دارد.

«مسئله کردی» شاید هیچ‌گاه همچون امروز ضروری و در عین حال از معنا خالی نبوده است؛ چه از آن جهت که دیگر نه می‌توان در سایه سرکوب شدید روزمره، موجودیت آن را زیر سؤال برد و نه منکر حرکت شتابناک این قوم به سوی خودمختاری شد. ماشین جنگي زره‌پوش حزب حاکم عدالت و توسعه در ترکیه، حتی بیش از هیبت تروریستی داعش، شاهدی بر این مدعا است. پیشرفت‌های به‌دست‌آمده در فرایند صلح با حزب کارگران کردستان کافی نبود، شکست تاریخی رجب طیب اردوغان و هم‌پالکی‌های او در انتخابات هفتم ژوئن و مقاومت جانانه مبارزان روژآوا در برابر تروریست‌های داعش که خیلی زود به توسعه تصرفات سرزمینی در شمال سوریه بدل شد، با چنان شدتی ناقوس خودمختاری کردها را به صدا درآورده که آنکارا را ناچار از ورود به جنگی تمام‌عیار کرده است. عملیات گسترده نظامی علیه مبارزان جنبش آزادی‌بخش کردستان، برقراری حکومت نظامی و کشتار غیرنظامیان در شهرهای کردنشین جنوب شرقی ترکیه، بازداشت فعالان کرد و نمایندگان منتخب اقلیت‌ها در اقصی‌نقاط کشور، حمله به دفاتر حزب دموکراتیک خلق‌ها و نابودی مزار چریک‌های کشته‌شده کرد به‌دست نیروهای داعش، تنها بخشی از کارزار گسترده دولت ترکیه است که اکنون با تمام قوا درصدد سرکوب اراده آزادی‌خواهانه کردهای آن کشور است. محاصره و کشتار جاری در شهر سیلوان، در استان کردنشین دیاربکر آخرین نمونه از این دست تحرکات دولت اردوغان است که با هرچه نزدیک‌ترشدن به انتخابات زودهنگام پارلمانی در ابتدای ماه آتی میلادی، رنگ و بوی خشن‌تری به خود می‌گیرد. هلی‌کوپترها، تانک‌ها و خودروهای زرهی ارتش و پلیس ترکیه در حالی از سحرگاه روز گذشته و پس از کشته‌شدن دو سرباز ارتش آن کشور در شهر سیلوان، خیابان‌های این شهر را به اشغال خود درآورده‌اند که سیلوان، پیش‌تر و در ماه جولای، صحنه اولین و شدیدترین درگیری نیروهای دولتی ترکیه با جدایی‌طلبان پ‌ک‌ک پس از بمب‌گذاری سوروچ و لغو یک‌جانبه آتش‌بس دوساله حزب کارگران کردستان با آنکارا بود.
شاخه ضدتروریسم اداره پلیس استانبول و نیروهای ویژه ارتش ترکیه تنها ساعاتی پس از ورود به شهر، با اعلام حکومت نظامی و برپایی قانون منع رفت‌وآمد، سه محله سیلوان با نام‌های قوناک، مسکیت و تکل را به آتش بستند که به‌گفته برخی منابع امنیتی آن کشور، تا لحظه تنظیم این گزارش به کشته‌شدن دست‌کم 17 نفر انجامیده است؛ کشته‌شدگانی که به ادعای مقامات دولتی، همگی وابسته به شاخه نظامی حزب کارگران کردستان، یا همان پ‌ک‌ک، بوده‌اند. منابع محلی در حالی از شنیده‌شدن صدای رگبار و انفجارهای شدید در اقصی‌نقاط شهر خبر می‌دهند که گفته می‌شود نیروهای پلیس ترکیه از انتقال تعداد انبوهی از زخمی‌شدگان به بیمارستان جلوگیری کرده‌اند. اطراف مسجد عمر در محله قونیاک یکی از این دست مراکز درگیری است که نیروهای امنیتی روی مردمی که قصد انتقال شش نفر از مجروحان به داخل مسجد را داشته‌اند، آتش گشوده‌اند. نیروهای پلیس همچنین در حالی مانع از ورود هیأتی از مقامات محلی به این منطقه شده‌اند که گزارش‌‌ها حاکی از حملات توپخانه‌ای نیروهای دولتی به برخی از محلات مسکونی این شهر، با جمعیتی 43هزار نفری است. اما کارزار خونین آنکارا علیه جدایی‌طلبان کرد تنها به استان‌های جنوب‌شرقی آن کشور محدود نمی‌شود. تنها یک هفته پس از آنکه دفاتر روزنامه‌های کردزبان ترکیه در استانبول موردهجوم قرار گرفت و شمار زیادی از روزنامه‌نگاران به بازداشت پلیس آن کشور درآمدند، گزارش‌ها حکایت از آن دارند که روز گذشته نیز در عملیات گسترده پلیس، قریب به 44 نفر از فعالان و حامیان حقوق کردها بازداشت شده‌اند. فهرست بازداشت‌شدگان که اغلب متهم به ارتباط سازمانی با جدایی‌طلبان پ‌ک‌ک هستند، نام فعالان اتحادیه‌های کارگری، مقامات اجرائی حزب دموکراتیک خلق‌ها و ائتلاف چپ‌گرای کنگره دموکراتیک خلق‌ها و برخی دیگر از روزنامه‌نگاران کرد، از جمله سردبیر روزنامه «دستورکار آزاد» را دربر می‌گیرد. این در حالی است که یکی از سخنگویان حزب دموکراتیک خلق‌ها از پاسخ درباره جزئیات بازداشت‌های روز گذشته و مقامات حزبی بازداشتی طفره رفته است. این البته اولین‌بار نیست که اعضا و مقامات حزب دموکراتیک خلق‌ها هدف یورش‌ وحشیانه نیروهای امنیتی واقع شده و بازداشت می‌شوند. بسیاری از تحلیلگران، هم‌صدا با صلاح‌الدین دمیرتاش، رهبر حزب دموکراتیک خلق‌ها بر این باورند که عملیات امنیتی پلیس ترکیه تحت عنوان مبارزه با عناصر تروریستی که این روزها در فضای رسمی آن کشور، قرینی جز اعضا و وابستگان پ‌ک‌ک نمی‌یابد، در حقیقت دستاویز حزب حاکم عدالت و توسعه برای مجازات این حزب نوپای چپ‌گرا و طرفدار حقوق اقلیت‌ها است که موفق شد در انتخابات ماه ژوئن با
به‌دست آوردن تعداد کرسی‌های لازم پارلمانی، اردوغان و یارانش را برای اولین‌بار پس از 13 سال، در تشکیل دولتی حداکثری ناکام بگذارد. اردوغان البته زمان زیادی برای بازگرداندن امتیازات ازدست‌رفته ندارد. اول نوامبر نزدیک است و غرش تانک‌ها، رگبار مسلسل‌ها و زندان‌های لبریز آنکارا نشان از تعجیل اردوغان برای بازگشت به دامان قدرت دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.