شرکتهای دولتی در سکوت نمایندگان با ارزان فروشی 90درصدی در دولت احمدینژاد واگذار شدند
قیل و قال برای تخفیف 10درصدی آلومینیوم المهدی
پرویز بابایی . کارشناس آلومینیوم المهدی بندرعباس
در روزهای گذشته منتقدان دولت خصوصا برخی از نمایندگان مجلس، انتقادات و اعتراضات فراوانی در مورد واگذاری و ارزانفروشی آلومینیوم المهدی و هرمزال بندرعباس کردند و با ذکر آمار و ارقام استدلالاتی مبنی بر حدود 10 درصد ارزان فروشی در این واگذاری داشتند، در حالی که در دوران هشتساله احمدینژاد شرکتهای دولتی حدود 80 تا 90 درصد ارزانتر از قیمت واقعی به نهادها و سازمانهای غیرخصوصی فروخته شد؛ اما منتقدان امروزی در سکوت کامل چشم به این واگذاریها و ارزانفروشیها و حتی ایجاد زیان 450 میلیارد تومانی توسط مدیران احمدینژاد در آلومینیوم المهدی هرمزال بستند و اعتراضی نکردند. اجرای طرح آلومینیوم المهدی با ظرفیت 147 هزار تن تولید آلومینیوم اولیه در سال 1369 شروع شد و با تکنولوژی آلمانی- روسی توسط شرکتهای مانفرواشتال و فریتز ورنردر سال 1377 به بهرهبرداری رسید که با وجود 17 سال تولید در این کارخانه، تکنولوژی آن قدیمی محسوب میشود و کارخانه عملا مستهلک شده و ارزش حسابداری چندانی ندارد و فقط داراییهای ارزشمندش شامل زمین و موجودیها و ارزش اسقاط تجهیزات و ماشینآلات خواهد بود. شرکت هرمزال هم با تکنولوژی چینی و ظرفیت تولید
110 هزار تن آلومینیوم اولیه و سرمایهگذاری 1200میلیارد تومانی شامل 270 میلیون یورو (870میلیارد تومان) بدهی خارجی در سال 1388 مورد بهره برداری قرار گرفت. واقعیت این است که آلومینیوم المهدی هرمزال با ظرفیت 257 هزار تن به قیمت 2646 میلیارد تومان فروخته شده که با توجه به زیان ایجادشده در دولت قبلی به میزان 450 میلیارد تومان، عملا به نرخ 3100میلیارد تومان فروش رفته است. با لحاظ نرخ 3100میلیارد تومانی و با توجه به 450 میلیارد تومان زیان انباشته مانده از دولت قبلی، 870 میلیارد تومان بدهی خارجی و 300میلیارد تومان بدهی به برق منطقهای هرمزگان، جمعا1620 میلیارد تومان بدهیها و تعهدات برعهده خریدار میافتد و مابقی 1480 میلیارد تومان هم باید توسط خریدار پرداخت شود و به نظر نمیرسد در این واگذاری ارزانفروشی صورت گرفته باشد، هرچند ایرادهایی هم به این نوع واگذاریها وارد است. این در حالی است که باوجود اعتراضات منتقدان و فریادهای وا بیتالمال و ارزانفروشی بیتالمال توسط سازمان خصوصیسازی و دولت روحانی، تمام این منتقدان در مقابل ارزانفروشیها و مفتفروشیهای بیتالمال در دولتهای احمدینژاد سکوت کرده بودند و صدایشان در
نمیآمد. در دولت احمدینژاد51 درصد سرمایهگذاری غدیر به ارزش بیش از 9 هزار میلیارد تومان به قیمت 923 میلیارد تومان در یک مرحله واگذاری به سازمان تأمین اجتماعی نیروهای مسلح و بهصورت اقساط چهارساله فروخته شد. مهمترین نکته در واگذاری عجولانه سرمایهگذاری غدیر، واگذاری آن بدون لحاظ مالکیت غدیر در پتروشیمیهای پردیس، زاگرس و مارون بود به نحوی که سهم 36 درصد غدیر در پتروشیمی پردیس، مالکیت 34 درصدی در پتروشیمی زاگرس و مالکیت 7 درصدی در پتروشیمی مارون که به هزاران میلیارد تومان میرسید، در قیمتگذاری غدیر لحاظ نشد. پتروشیمی پردیس دیگر شرکتی بود که در سال 1388 با قیمت 326 میلیارد تومان به سرمایهگذاری غدیر که سال قبل به سازمان تأمین اجتماعی نیروهای مسلح واگذار شده بود، فروخته شد، درحالیکه ارزش روز آن، با توجه به قیمت روز شرکتها و صنایع پتروشیمی مشابه در بورس و چشمانداز آینده با توجه به نسبت قیمت به سود شرکتهای پتروشیمی، بیش از شش هزار میلیارد تومان بود.
سود سالانه پتروشیمی پردیس در سالهای 1387 تا 1392 به شرح زیر بوده است:
سود سال 87 معادل 1858 میلیارد ریال، سود سال 88 معادل 749 میلیارد ریال، سود سال 89 معادل 2083 میلیارد ریال، سود سال 90 معادل 6011 میلیارد ریال، سود سال 91 معادل 12996 میلیارد ریال، سود سال 92 معادل 13716 میلیارد ریال
بر این اساس سود پنجساله پتروشیمی پردیس در سالهای فوق جمعا 37413 میلیارد ریال بوده است درحالیکه شرکت به قیمت 3260 میلیارد ریال و کمتر از یکدهم قیمت واقعی، واگذار شده است.
پتروشیمی زاگرس دیگر شرکتی بود که در سال 1388 به سرمایهگذاری غدیر به قیمت 324 میلیارد تومان فروخته شد درحالیکه با توجه به سود 2198 میلیارد ریالی در این سال، حداقل قیمت پتروشیمی زاگرس بیش از دو هزار میلیارد تومان بود. در پنج سال 1388 تا 1392 جمع سود پتروشیمی زاگرس به 34477 میلیارد ریال رسید درحالیکه این شرکت به کمتر از یکدهم قیمت واقعی و به نرخ 324 میلیارد تومان واگذار شد.
سود پتروشیمی زاگرس از 1387 تا 1392
سود سال 92 معادل 11772 میلیارد ریال
سود سال 91 معادل 9946 میلیارد ریال
سود سال 90 معادل 6969 میلیارد ریال
سود سال 89 معادل 3592 میلیارد ریال
سود سال 88 معادل 2198 میلیارد ریال
سود سال 87 معادل 2255 میلیارد ریال
شرکت مخابرات ایران از دیگر شرکتهایی بود که 50 درصد بهعلاوه یک سهم آن در سال 1388 به قیمت 7800 میلیارد تومان بهصورت اقساط هشتساله به کنسرسیوم توسعه اعتماد مبین، از شرکتهای وابسته به بنیاد تعاون سپاه، واگذار شد درحالیکه ارزش روز آن به گفته کارشناسان و برخی وزرای قبلی صاحبنظر در عرصه مخابرات و ارتباطات بین 50 تا 80 هزار میلیارد تومان بود. این واگذاری بهصورت 20 درصد نقد و مابقی در 16 قسط ششماهه 484 میلیارد تومانی انجام شد و خریدار باید هر سال حدود 962 میلیارد تومان بابت اقساط سالانه به دولت پرداخت کند، در حالی که سود سالانه مخابرات بیش از 2500 میلیارد تومان است که 1250 میلیارد تومان به خریدار میرسد و از این مبلغ 962 میلیارد تومان بابت اقساط سهام میپردازد؛ یعنی عملا خریدار از محل سود مخابرات، شرکت را خریده و سالانه 300 میلیارد تومان سود هم به جیب زده است.
این در حالی است که خریدار مخابرات، اقساط سهام خریداریشده را هم به موقع پرداخت نمیکند و سازمان خصوصیسازی به جای ابطال معامله و بازگرداندن سهام به دولت، سرگرم بازیها و مذاکرات پشتپردهای است که نتیجهای نخواهد داشت.
اما مسئله مهمتر سکوت منتقدان واگذاریها در دولت فعلی است که اخیرا از دو رأیی که به احمدینژاد دادند، اظهار پشیمانی و برائت کردند؛ اما آیا از واگذاریهای احمدینژاد هم اظهار برائت خواهند کرد؟ آیا تلاشی برای بازگرداندن سهام و شرکتهای مفت فروختهشده خواهند داشت؟ آیا پرونده واگذاریهای مبهم و مشکوک دولت قبلی را خواهند گشود؟
در روزهای گذشته منتقدان دولت خصوصا برخی از نمایندگان مجلس، انتقادات و اعتراضات فراوانی در مورد واگذاری و ارزانفروشی آلومینیوم المهدی و هرمزال بندرعباس کردند و با ذکر آمار و ارقام استدلالاتی مبنی بر حدود 10 درصد ارزان فروشی در این واگذاری داشتند، در حالی که در دوران هشتساله احمدینژاد شرکتهای دولتی حدود 80 تا 90 درصد ارزانتر از قیمت واقعی به نهادها و سازمانهای غیرخصوصی فروخته شد؛ اما منتقدان امروزی در سکوت کامل چشم به این واگذاریها و ارزانفروشیها و حتی ایجاد زیان 450 میلیارد تومانی توسط مدیران احمدینژاد در آلومینیوم المهدی هرمزال بستند و اعتراضی نکردند. اجرای طرح آلومینیوم المهدی با ظرفیت 147 هزار تن تولید آلومینیوم اولیه در سال 1369 شروع شد و با تکنولوژی آلمانی- روسی توسط شرکتهای مانفرواشتال و فریتز ورنردر سال 1377 به بهرهبرداری رسید که با وجود 17 سال تولید در این کارخانه، تکنولوژی آن قدیمی محسوب میشود و کارخانه عملا مستهلک شده و ارزش حسابداری چندانی ندارد و فقط داراییهای ارزشمندش شامل زمین و موجودیها و ارزش اسقاط تجهیزات و ماشینآلات خواهد بود. شرکت هرمزال هم با تکنولوژی چینی و ظرفیت تولید
110 هزار تن آلومینیوم اولیه و سرمایهگذاری 1200میلیارد تومانی شامل 270 میلیون یورو (870میلیارد تومان) بدهی خارجی در سال 1388 مورد بهره برداری قرار گرفت. واقعیت این است که آلومینیوم المهدی هرمزال با ظرفیت 257 هزار تن به قیمت 2646 میلیارد تومان فروخته شده که با توجه به زیان ایجادشده در دولت قبلی به میزان 450 میلیارد تومان، عملا به نرخ 3100میلیارد تومان فروش رفته است. با لحاظ نرخ 3100میلیارد تومانی و با توجه به 450 میلیارد تومان زیان انباشته مانده از دولت قبلی، 870 میلیارد تومان بدهی خارجی و 300میلیارد تومان بدهی به برق منطقهای هرمزگان، جمعا1620 میلیارد تومان بدهیها و تعهدات برعهده خریدار میافتد و مابقی 1480 میلیارد تومان هم باید توسط خریدار پرداخت شود و به نظر نمیرسد در این واگذاری ارزانفروشی صورت گرفته باشد، هرچند ایرادهایی هم به این نوع واگذاریها وارد است. این در حالی است که باوجود اعتراضات منتقدان و فریادهای وا بیتالمال و ارزانفروشی بیتالمال توسط سازمان خصوصیسازی و دولت روحانی، تمام این منتقدان در مقابل ارزانفروشیها و مفتفروشیهای بیتالمال در دولتهای احمدینژاد سکوت کرده بودند و صدایشان در
نمیآمد. در دولت احمدینژاد51 درصد سرمایهگذاری غدیر به ارزش بیش از 9 هزار میلیارد تومان به قیمت 923 میلیارد تومان در یک مرحله واگذاری به سازمان تأمین اجتماعی نیروهای مسلح و بهصورت اقساط چهارساله فروخته شد. مهمترین نکته در واگذاری عجولانه سرمایهگذاری غدیر، واگذاری آن بدون لحاظ مالکیت غدیر در پتروشیمیهای پردیس، زاگرس و مارون بود به نحوی که سهم 36 درصد غدیر در پتروشیمی پردیس، مالکیت 34 درصدی در پتروشیمی زاگرس و مالکیت 7 درصدی در پتروشیمی مارون که به هزاران میلیارد تومان میرسید، در قیمتگذاری غدیر لحاظ نشد. پتروشیمی پردیس دیگر شرکتی بود که در سال 1388 با قیمت 326 میلیارد تومان به سرمایهگذاری غدیر که سال قبل به سازمان تأمین اجتماعی نیروهای مسلح واگذار شده بود، فروخته شد، درحالیکه ارزش روز آن، با توجه به قیمت روز شرکتها و صنایع پتروشیمی مشابه در بورس و چشمانداز آینده با توجه به نسبت قیمت به سود شرکتهای پتروشیمی، بیش از شش هزار میلیارد تومان بود.
سود سالانه پتروشیمی پردیس در سالهای 1387 تا 1392 به شرح زیر بوده است:
سود سال 87 معادل 1858 میلیارد ریال، سود سال 88 معادل 749 میلیارد ریال، سود سال 89 معادل 2083 میلیارد ریال، سود سال 90 معادل 6011 میلیارد ریال، سود سال 91 معادل 12996 میلیارد ریال، سود سال 92 معادل 13716 میلیارد ریال
بر این اساس سود پنجساله پتروشیمی پردیس در سالهای فوق جمعا 37413 میلیارد ریال بوده است درحالیکه شرکت به قیمت 3260 میلیارد ریال و کمتر از یکدهم قیمت واقعی، واگذار شده است.
پتروشیمی زاگرس دیگر شرکتی بود که در سال 1388 به سرمایهگذاری غدیر به قیمت 324 میلیارد تومان فروخته شد درحالیکه با توجه به سود 2198 میلیارد ریالی در این سال، حداقل قیمت پتروشیمی زاگرس بیش از دو هزار میلیارد تومان بود. در پنج سال 1388 تا 1392 جمع سود پتروشیمی زاگرس به 34477 میلیارد ریال رسید درحالیکه این شرکت به کمتر از یکدهم قیمت واقعی و به نرخ 324 میلیارد تومان واگذار شد.
سود پتروشیمی زاگرس از 1387 تا 1392
سود سال 92 معادل 11772 میلیارد ریال
سود سال 91 معادل 9946 میلیارد ریال
سود سال 90 معادل 6969 میلیارد ریال
سود سال 89 معادل 3592 میلیارد ریال
سود سال 88 معادل 2198 میلیارد ریال
سود سال 87 معادل 2255 میلیارد ریال
شرکت مخابرات ایران از دیگر شرکتهایی بود که 50 درصد بهعلاوه یک سهم آن در سال 1388 به قیمت 7800 میلیارد تومان بهصورت اقساط هشتساله به کنسرسیوم توسعه اعتماد مبین، از شرکتهای وابسته به بنیاد تعاون سپاه، واگذار شد درحالیکه ارزش روز آن به گفته کارشناسان و برخی وزرای قبلی صاحبنظر در عرصه مخابرات و ارتباطات بین 50 تا 80 هزار میلیارد تومان بود. این واگذاری بهصورت 20 درصد نقد و مابقی در 16 قسط ششماهه 484 میلیارد تومانی انجام شد و خریدار باید هر سال حدود 962 میلیارد تومان بابت اقساط سالانه به دولت پرداخت کند، در حالی که سود سالانه مخابرات بیش از 2500 میلیارد تومان است که 1250 میلیارد تومان به خریدار میرسد و از این مبلغ 962 میلیارد تومان بابت اقساط سهام میپردازد؛ یعنی عملا خریدار از محل سود مخابرات، شرکت را خریده و سالانه 300 میلیارد تومان سود هم به جیب زده است.
این در حالی است که خریدار مخابرات، اقساط سهام خریداریشده را هم به موقع پرداخت نمیکند و سازمان خصوصیسازی به جای ابطال معامله و بازگرداندن سهام به دولت، سرگرم بازیها و مذاکرات پشتپردهای است که نتیجهای نخواهد داشت.
اما مسئله مهمتر سکوت منتقدان واگذاریها در دولت فعلی است که اخیرا از دو رأیی که به احمدینژاد دادند، اظهار پشیمانی و برائت کردند؛ اما آیا از واگذاریهای احمدینژاد هم اظهار برائت خواهند کرد؟ آیا تلاشی برای بازگرداندن سهام و شرکتهای مفت فروختهشده خواهند داشت؟ آیا پرونده واگذاریهای مبهم و مشکوک دولت قبلی را خواهند گشود؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.