|

بیژن بیرنگ از پدیده والدین سر راهی می‌گوید

این گردش روزگار است

سعید برآبادی: «سالمندان رهاشده» یا «والدین سر راهی»، به دغدغه تازه تهران و مدیران سازمان‌های حمایتی کشور تبدیل شده. براساس آمارهای بهزیستی استان تهران، 900 سالمند خانه سالمندان سطح شهر، سرراهی هستند یعنی فرزندان‌شان آنها را در شهر رها کرده‌اند. از بیژن بیرنگ که در دهه 70 با سریال موفق «این خانه دور است» به پدیده خانه سالمندان پرداخته بود، پرسیده‌ایم چطور می‌شود جلو این پدیده را گرفت؟

‌فکر می‌کنید ایده‌ای مثل ساخت سریال «این خانه دور است»، امروز هم بتواند در زمینه سالمندان فرهنگ‌سازی کند؟
در آن دوره که سریال «این خانه دور است» از شبکه دو پخش می‌شد هم بسیاری از فرزندان نمی‌گذاشتند پدرومادر پیرشان آن را ببینند؛ دیدنش سخت بود، نوعی عذاب وجدان به آنها می‌داد در حالی که کاری که ما کرده بودیم، یک کار مثبت‌اندیشانه به حساب می‌آمد. هدف ما این بود بگوییم «این خانه» از فرهنگ و سنت ما «دور» است. می‌خواستیم به بچه‌ها یاد دهیم راه‌های دیگری هم برای نگهداری از سالمندان وجود دارد و خانه سالمند باید به‌عنوان آخرین راه‌حل باشد.
‌اما امروز، موضوع سالمندان رها‌شده است، نه سپردن سالمندان به خانه‌هایی برای نگهداری.
در آن سریال، سعی ما بر این بود قصه‌هایی را گردهم بیاوریم که نشان‌دهنده راه‌های سروسامان‌دادن به وضعیت سالمندان باشد. اکثر سالمندانی که در «خانه بهشت» بودند، خیلی زود سروسامان می‌گرفتند و خانه سالمندان را ترک می‌کردند، چون نوع نگاه، نگاهی ریشه‌ای بود. قصدمان این بود بگوییم چرا به اینجا رسیده‌ایم که پدرومادرمان را به خانه سالمندان می‌سپریم. امروز، به استناد حرف شما، موضوع تغییر کرده، یعنی باید به ریشه‌های رهاسازی سالمندان در شهرهای بزرگ بپردازیم. اتفاقا به نظرم خوب است از شبکه دو درخواست کنید آن سریال را یک‌بار دیگر به مردم نشان دهد بلکه هنوز نکته‌ای برای یادآوری و یادگیری داشته باشد.
‌فکر می‌کنید چطور می‌شود در این زمینه فرهنگ‌سازی کرد؟
به‌نظرم حل مشکل سالمندان تا حدودی همت خود سالمندان را هم می‌طلبد. واقعیت آن است سالمندی که امروز در شهر رها می‌شود یا به خانه سالمندان می‌رود، عملا برای این دوره از زندگی خودش برنامه‌ریزی نکرده. هر کدام از ما برنامه‌ریزی‌های زیادی برای زندگی خود داریم اما گاهی فراموش می‌کنیم یا نمی‌خواهیم درباره یکی از مهم‌ترین دوران‌های عمرمان برنامه‌ریزی کنیم در حالی که وقتی به آن مرحله برسیم، دیگر دیر شده و اختیارمان دست خودمان نیست. خانه سالمندان آخرین راه است، می‌شود راه‌حل‌های بهتری پیدا کرد، یادمان نرود آنچه را که ما امروز با والدین‌مان می‌کنیم، در آینده، فرزندانمان با ما خواهند کرد. این گردش روزگار است.

سعید برآبادی: «سالمندان رهاشده» یا «والدین سر راهی»، به دغدغه تازه تهران و مدیران سازمان‌های حمایتی کشور تبدیل شده. براساس آمارهای بهزیستی استان تهران، 900 سالمند خانه سالمندان سطح شهر، سرراهی هستند یعنی فرزندان‌شان آنها را در شهر رها کرده‌اند. از بیژن بیرنگ که در دهه 70 با سریال موفق «این خانه دور است» به پدیده خانه سالمندان پرداخته بود، پرسیده‌ایم چطور می‌شود جلو این پدیده را گرفت؟

‌فکر می‌کنید ایده‌ای مثل ساخت سریال «این خانه دور است»، امروز هم بتواند در زمینه سالمندان فرهنگ‌سازی کند؟
در آن دوره که سریال «این خانه دور است» از شبکه دو پخش می‌شد هم بسیاری از فرزندان نمی‌گذاشتند پدرومادر پیرشان آن را ببینند؛ دیدنش سخت بود، نوعی عذاب وجدان به آنها می‌داد در حالی که کاری که ما کرده بودیم، یک کار مثبت‌اندیشانه به حساب می‌آمد. هدف ما این بود بگوییم «این خانه» از فرهنگ و سنت ما «دور» است. می‌خواستیم به بچه‌ها یاد دهیم راه‌های دیگری هم برای نگهداری از سالمندان وجود دارد و خانه سالمند باید به‌عنوان آخرین راه‌حل باشد.
‌اما امروز، موضوع سالمندان رها‌شده است، نه سپردن سالمندان به خانه‌هایی برای نگهداری.
در آن سریال، سعی ما بر این بود قصه‌هایی را گردهم بیاوریم که نشان‌دهنده راه‌های سروسامان‌دادن به وضعیت سالمندان باشد. اکثر سالمندانی که در «خانه بهشت» بودند، خیلی زود سروسامان می‌گرفتند و خانه سالمندان را ترک می‌کردند، چون نوع نگاه، نگاهی ریشه‌ای بود. قصدمان این بود بگوییم چرا به اینجا رسیده‌ایم که پدرومادرمان را به خانه سالمندان می‌سپریم. امروز، به استناد حرف شما، موضوع تغییر کرده، یعنی باید به ریشه‌های رهاسازی سالمندان در شهرهای بزرگ بپردازیم. اتفاقا به نظرم خوب است از شبکه دو درخواست کنید آن سریال را یک‌بار دیگر به مردم نشان دهد بلکه هنوز نکته‌ای برای یادآوری و یادگیری داشته باشد.
‌فکر می‌کنید چطور می‌شود در این زمینه فرهنگ‌سازی کرد؟
به‌نظرم حل مشکل سالمندان تا حدودی همت خود سالمندان را هم می‌طلبد. واقعیت آن است سالمندی که امروز در شهر رها می‌شود یا به خانه سالمندان می‌رود، عملا برای این دوره از زندگی خودش برنامه‌ریزی نکرده. هر کدام از ما برنامه‌ریزی‌های زیادی برای زندگی خود داریم اما گاهی فراموش می‌کنیم یا نمی‌خواهیم درباره یکی از مهم‌ترین دوران‌های عمرمان برنامه‌ریزی کنیم در حالی که وقتی به آن مرحله برسیم، دیگر دیر شده و اختیارمان دست خودمان نیست. خانه سالمندان آخرین راه است، می‌شود راه‌حل‌های بهتری پیدا کرد، یادمان نرود آنچه را که ما امروز با والدین‌مان می‌کنیم، در آینده، فرزندانمان با ما خواهند کرد. این گردش روزگار است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.