بحران مهاجران در عکس
شهریار خواجات : میلیونها نفر در سراسر جهان در اثر جنگ، سرکوب و آشفتگیهای اقتصادی آواره شدهاند. بحران کنونی مهاجران را جزء بدترین بحرانها از زمان جنگ جهانی دوم میدانند؛ بحرانی که با داستان کشاکشها، نومیدیها و تلفات تراژیک خود بیشترین عنوانهای خبری را به خود اختصاص داده است. مردم، کشورهایی همچون افغانستان، عراق، نیجریه، کوزوو، اریتره و بهویژه سوریه را ترک میکنند. نزدیک به 12میلیون نفر از مردم سوریه در اثر پنجسال جنگ و هرجومرجهای داعشیان آواره شدهاند. حدود چهارمیلیوننفر از آنها کشور را ترک و به ترکیه، لبنان، اردن و اکنون کشورهای اروپایی پناه بردهاند. امسال تاکنون بیش از 340هزارنفر به مرزهای کشورهای اتحادیه اروپا وارد شدهاند. سفر به اروپا فوقالعاده دشوار، پرهزینه و خطرناک است. تلفات امری غیرعادی نیست. امسال تاکنون حدود دوهزارو 600 نفر حین تلاش برای گذر از مدیترانه جان باختهاند. اما، خانوادهها با آگاهی تن به این سفر پرخطر میدهند، با این باور که اسکان مجدد در یک کشور خارجی پیشرفته تنها گزینه آنهاست. اتحادیه اروپا بر سر چگونگی مدیریت سیل پناهجویان متقاضی ورود به دروازههای
کشورهای عضو خود دچار تفرقه است و بسیاری نیز با آغوش باز از تازهواردان استقبال نمیکنند. اتحادیه اروپا دستور عملی بهنام مقررات دوبلبن دارد، که پناهجویان را ملزم میدارد از نخستین کشوری که به آن وارد میشوند، درخواست پناهندگی کنند. برای بیشتر پناهجویان، این کشورها یونان یا ایتالیا هستند و هزاراننفری که وارد آنها میشوند منابع این کشورها را که خود دچار مشکلات اقتصادی هستند، میبلعند. آلمان این مقررات را به تعلیق درآورده و انتظار میرود که امسال 800هزار آواره و پناهجو وارد این کشور شوند. هدف برای بسیاری، رسیدن به کشورهای ثروتمند غرب اروپا همچون آلمان است. اما رسیدن به این خواسته مستلزم گذر از کشورهایی است که از هزاراننفری که به مرزهایشان وارد میشوند، خوشحال نیستند. مجارستان حصاری از سیمخاردار ساخته تا مانع ورود پناهجویان شود. مشکل بعدی هنگامی پیش آمده که تمایزگذاری بین پناهجویان و مهاجران پیچیدهتر میشود. اصطلاح مهاجر اغلب برای اشاره به انبوه مردمی بهکار میرود که وارد اروپا میشوند، اما یک تفاوت حقوقی بین این دو اصطلاح وجود دارد: پناهجویان یا آوارگان ناچار شدهاند که کشورهایشان را به دلیل ترس
از مجازات یا مرگ ترک کنند. پناهجویان فقط میتوانند درخواست پناهندگی کنند و از برخی ضمانتهای قانونی برخوردار شوند. اما مردمی که کشورهایشان را در پی فرصتهای اقتصادی در نقاط دیگر ترک کردهاند مهاجر شمرده میشوند و لازم است که مراحل متعارف بررسی مهاجرت را طی کنند.
اتحادیه اروپا خواستار برگزاری یک جلسه اضطراری شد و به این بحران رسیدگی کرد. آلمان، فرانسه و سوئد دیگر کشورهای عضو را تشویق کردند تا بار سنگین پناهجویان را با قبول سهمیههای اجباری تقسیم کنند. اما دیگر کشورها معترض هستند و میخواهند خود کنترل شمار پناهجویان موردقبول را بهدست گیرند.
ایالاتمتحده از آغاز جنگ داخلی سوریه هزارو500 پناهجوی سوری را پذیرفته است. بااینحال، کاخسفید بهتازگی اعلام کرده که در پی افزایش شمار پناهجویان به دستکم 10هزار نفر در سال 2016 است.
درحالیکه یافتن راه درست برای کمک به این میلیونهانفر در حالِ حرکت ممکن است ماهها یا سالها بهطول انجامد، زمانی که نوبت به اروپا و بحران مهاجرت میرسد میتوان، دستکم پس از دیدن بخشی از تصاویر و فیلمهای منتشرشده گفت «حالا نکته را گرفتم».
*نوشته کِی فولی، آسوشیتد پرودوسر
شهریار خواجات : میلیونها نفر در سراسر جهان در اثر جنگ، سرکوب و آشفتگیهای اقتصادی آواره شدهاند. بحران کنونی مهاجران را جزء بدترین بحرانها از زمان جنگ جهانی دوم میدانند؛ بحرانی که با داستان کشاکشها، نومیدیها و تلفات تراژیک خود بیشترین عنوانهای خبری را به خود اختصاص داده است. مردم، کشورهایی همچون افغانستان، عراق، نیجریه، کوزوو، اریتره و بهویژه سوریه را ترک میکنند. نزدیک به 12میلیون نفر از مردم سوریه در اثر پنجسال جنگ و هرجومرجهای داعشیان آواره شدهاند. حدود چهارمیلیوننفر از آنها کشور را ترک و به ترکیه، لبنان، اردن و اکنون کشورهای اروپایی پناه بردهاند. امسال تاکنون بیش از 340هزارنفر به مرزهای کشورهای اتحادیه اروپا وارد شدهاند. سفر به اروپا فوقالعاده دشوار، پرهزینه و خطرناک است. تلفات امری غیرعادی نیست. امسال تاکنون حدود دوهزارو 600 نفر حین تلاش برای گذر از مدیترانه جان باختهاند. اما، خانوادهها با آگاهی تن به این سفر پرخطر میدهند، با این باور که اسکان مجدد در یک کشور خارجی پیشرفته تنها گزینه آنهاست. اتحادیه اروپا بر سر چگونگی مدیریت سیل پناهجویان متقاضی ورود به دروازههای
کشورهای عضو خود دچار تفرقه است و بسیاری نیز با آغوش باز از تازهواردان استقبال نمیکنند. اتحادیه اروپا دستور عملی بهنام مقررات دوبلبن دارد، که پناهجویان را ملزم میدارد از نخستین کشوری که به آن وارد میشوند، درخواست پناهندگی کنند. برای بیشتر پناهجویان، این کشورها یونان یا ایتالیا هستند و هزاراننفری که وارد آنها میشوند منابع این کشورها را که خود دچار مشکلات اقتصادی هستند، میبلعند. آلمان این مقررات را به تعلیق درآورده و انتظار میرود که امسال 800هزار آواره و پناهجو وارد این کشور شوند. هدف برای بسیاری، رسیدن به کشورهای ثروتمند غرب اروپا همچون آلمان است. اما رسیدن به این خواسته مستلزم گذر از کشورهایی است که از هزاراننفری که به مرزهایشان وارد میشوند، خوشحال نیستند. مجارستان حصاری از سیمخاردار ساخته تا مانع ورود پناهجویان شود. مشکل بعدی هنگامی پیش آمده که تمایزگذاری بین پناهجویان و مهاجران پیچیدهتر میشود. اصطلاح مهاجر اغلب برای اشاره به انبوه مردمی بهکار میرود که وارد اروپا میشوند، اما یک تفاوت حقوقی بین این دو اصطلاح وجود دارد: پناهجویان یا آوارگان ناچار شدهاند که کشورهایشان را به دلیل ترس
از مجازات یا مرگ ترک کنند. پناهجویان فقط میتوانند درخواست پناهندگی کنند و از برخی ضمانتهای قانونی برخوردار شوند. اما مردمی که کشورهایشان را در پی فرصتهای اقتصادی در نقاط دیگر ترک کردهاند مهاجر شمرده میشوند و لازم است که مراحل متعارف بررسی مهاجرت را طی کنند.
اتحادیه اروپا خواستار برگزاری یک جلسه اضطراری شد و به این بحران رسیدگی کرد. آلمان، فرانسه و سوئد دیگر کشورهای عضو را تشویق کردند تا بار سنگین پناهجویان را با قبول سهمیههای اجباری تقسیم کنند. اما دیگر کشورها معترض هستند و میخواهند خود کنترل شمار پناهجویان موردقبول را بهدست گیرند.
ایالاتمتحده از آغاز جنگ داخلی سوریه هزارو500 پناهجوی سوری را پذیرفته است. بااینحال، کاخسفید بهتازگی اعلام کرده که در پی افزایش شمار پناهجویان به دستکم 10هزار نفر در سال 2016 است.
درحالیکه یافتن راه درست برای کمک به این میلیونهانفر در حالِ حرکت ممکن است ماهها یا سالها بهطول انجامد، زمانی که نوبت به اروپا و بحران مهاجرت میرسد میتوان، دستکم پس از دیدن بخشی از تصاویر و فیلمهای منتشرشده گفت «حالا نکته را گرفتم».
*نوشته کِی فولی، آسوشیتد پرودوسر
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.