قسمتی از«برهنه در باد»
... عمو رجب گفت ضربه اول مال تو. هر وقت دیدی بزنش، تا ندیدی نزنش. چاقو را در آوردم، ضامنش را زدم، انداختم بالا، سه دور که رو هوا چرخید گرفتم و راه افتادم. فریاد زدم دیدمش عمو! دیدم. تازه خوابش برده بیپیر! حتما از قله آتشفشان دماوند آمده و خسته شده حالا. عمو رجب گفت چشمت روشن، ولی نه با چاقو. از جیب بغل کتش قمهای در آورد و انداخت طرفم. تو هوا گرفتم و نیمدایرهای زدم دور خودم. گفتم همهجا فرصت، از پیشکسوتان رخصت. عمو رجب گفت رخصت عمو رجب به شرط یک وجب. قمه را محکم زدم وسط کمر اژدها، فقط یک ضربه زدم ولی پر زور زدم، طوریکه فقط سر و دمش میجنبید. نپرس سر و دم چی؟ خب معلوم است، سر و دم اژدهایی که میدیدمش، از کمر ساقطش کرده بودم. میخش کرده بودم به زمین، در حال خواب. عمو رجب نشسته بود همین جایی که تو نشستهای، با سر انگشت میزد به آب و موج پشت موج میساخت. گفت خوب زدی ولی اگر جان سالم در ببرد با آتیش جگرش و نیش پرزهرش خاکسترت میکند. گفتم سگ کی باشد که جان سالم در ببرد! اصغر دایره را بزرگتر کرد. با قمه خودش بالا سر اژدها ایستاد. از عمو رجب رخصت گرفت. چرخ زد و یکباره قمه را به سر اژدها کوبید. قمه جرقهزد و سه
بند انگشت فرو رفت تو آسفالت خیس. اصغر گفت لعنت به این تیغه کند. عمو رجب گفت لعنت به بازوهای بیرمق تو. قمه را با یک یا علی مدد بیرون کشید و داد به من. لحظه خیلی حساسی بود. رودررویی من و اصغر عواقبی داشت ولی چاره نبود. کوتاه میآمدم بور میشدم تا ابد. پیش میافتادم دو تا دشمن میتراشیدم بیخودوبیجهت. شاید هم دو دوست... گفتم نیش پرزهری دارد عمو؟ گفت با سه شماره بزن، یک، دو، سه. قمه را از راست شقیقهام پایین آوردم و یکباره با نعرهای که نفهمیدم از کجای گلوم بیرون آمد، به سر اژدها کوبیدم. سه بند انگشت از تیغه قمه بیرون مانده بود، برای ترکیدن چشم حسود. عمو رجب گفت صندوق را کسی به آب میاندازد که این دو قمه را به یک ضرب و زور بیرون بکشد. اکبر گفت من! عمو رجب گفت بسمالله، این تو و این زور و غیرت تو! بازویم را گرفت و کشاند طرف آبنما. سرما را توی انگشتان زمختش احساس میکردم ولی نه اینکه انگشتها شل و وارفته باشد، محکم بود و سرد. انگار که از گل و خمیر ساخته باشند. گفت با ما آمدی که به اینجا برسی؟ گفتم خجالت زدهام،
مسافرکشی کار من نیست، امر شما را اطاعت کردم. پوزخند زد. دلم لرزید، گفتم نکند شک کرده باشد به همهچیز. در سکوت به چشمهایش زل زدم.
مسافرکشی کار من نیست، امر شما را اطاعت کردم. پوزخند زد. دلم لرزید، گفتم نکند شک کرده باشد به همهچیز. در سکوت به چشمهایش زل زدم.
... عمو رجب گفت ضربه اول مال تو. هر وقت دیدی بزنش، تا ندیدی نزنش. چاقو را در آوردم، ضامنش را زدم، انداختم بالا، سه دور که رو هوا چرخید گرفتم و راه افتادم. فریاد زدم دیدمش عمو! دیدم. تازه خوابش برده بیپیر! حتما از قله آتشفشان دماوند آمده و خسته شده حالا. عمو رجب گفت چشمت روشن، ولی نه با چاقو. از جیب بغل کتش قمهای در آورد و انداخت طرفم. تو هوا گرفتم و نیمدایرهای زدم دور خودم. گفتم همهجا فرصت، از پیشکسوتان رخصت. عمو رجب گفت رخصت عمو رجب به شرط یک وجب. قمه را محکم زدم وسط کمر اژدها، فقط یک ضربه زدم ولی پر زور زدم، طوریکه فقط سر و دمش میجنبید. نپرس سر و دم چی؟ خب معلوم است، سر و دم اژدهایی که میدیدمش، از کمر ساقطش کرده بودم. میخش کرده بودم به زمین، در حال خواب. عمو رجب نشسته بود همین جایی که تو نشستهای، با سر انگشت میزد به آب و موج پشت موج میساخت. گفت خوب زدی ولی اگر جان سالم در ببرد با آتیش جگرش و نیش پرزهرش خاکسترت میکند. گفتم سگ کی باشد که جان سالم در ببرد! اصغر دایره را بزرگتر کرد. با قمه خودش بالا سر اژدها ایستاد. از عمو رجب رخصت گرفت. چرخ زد و یکباره قمه را به سر اژدها کوبید. قمه جرقهزد و سه
بند انگشت فرو رفت تو آسفالت خیس. اصغر گفت لعنت به این تیغه کند. عمو رجب گفت لعنت به بازوهای بیرمق تو. قمه را با یک یا علی مدد بیرون کشید و داد به من. لحظه خیلی حساسی بود. رودررویی من و اصغر عواقبی داشت ولی چاره نبود. کوتاه میآمدم بور میشدم تا ابد. پیش میافتادم دو تا دشمن میتراشیدم بیخودوبیجهت. شاید هم دو دوست... گفتم نیش پرزهری دارد عمو؟ گفت با سه شماره بزن، یک، دو، سه. قمه را از راست شقیقهام پایین آوردم و یکباره با نعرهای که نفهمیدم از کجای گلوم بیرون آمد، به سر اژدها کوبیدم. سه بند انگشت از تیغه قمه بیرون مانده بود، برای ترکیدن چشم حسود. عمو رجب گفت صندوق را کسی به آب میاندازد که این دو قمه را به یک ضرب و زور بیرون بکشد. اکبر گفت من! عمو رجب گفت بسمالله، این تو و این زور و غیرت تو! بازویم را گرفت و کشاند طرف آبنما. سرما را توی انگشتان زمختش احساس میکردم ولی نه اینکه انگشتها شل و وارفته باشد، محکم بود و سرد. انگار که از گل و خمیر ساخته باشند. گفت با ما آمدی که به اینجا برسی؟ گفتم خجالت زدهام،
مسافرکشی کار من نیست، امر شما را اطاعت کردم. پوزخند زد. دلم لرزید، گفتم نکند شک کرده باشد به همهچیز. در سکوت به چشمهایش زل زدم.
مسافرکشی کار من نیست، امر شما را اطاعت کردم. پوزخند زد. دلم لرزید، گفتم نکند شک کرده باشد به همهچیز. در سکوت به چشمهایش زل زدم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.